GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum!: GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum! -> Fiegel's Projects

Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!

~ ~
Je zou nu bij mij moeten zijn, je zou nu samen met mij pakjesavond moeten kunnen vieren. Maar jij vond het nodig om een week niks te laten horen, aan je eigen vriendje. Je vriendje die een week geleden zijn grootste geheim aan je vertelde. Maar nee, nu zit ik hier samen met mijn familie. Ik eet en hou de schijn op, en loop met een lach naar boven en zeg dat ik mijn e-mail wil lezen. Maar dat doe ik niet, ik zet muziek op en loop naar de badkamer waar ik 2 vingers in mijn keel steek en al mijn eten er uitgooi. Weg met dat vet, weg met die calorieën, ik voel me dik en zwak. En jij? Jij begrijpt me niet, net zoals niemand mij ooit zal begrijpen. Ik rot alleen weg, in strijdt met mijzelf.

~ ~

Tot volgend jaar!

Coming out naar voorjaar 2012

Iets wat niet geleefd is, kan niet geschreven worden..

Voorjaar 2012 op GTAForum.nl: Een waargebeurd verhaal naar het leven van een jonge homo die zijn 'stap' gaat zetten, een stap waarmee hij bijna zijn eigen doodvonnis tekende.

---

Homoseksualiteit

Anorexia

Psychische problemen

Relatieproblemen

Zelfmoord

Coming out

Misbruikt

---

Dit najaar op GTAForum.nl, een waargebeurd verhaal naar het leven van een jonge homo die zijn 'stap' gaat zetten

Coming soon: Coming out!

In het najaar van 2011 zal een nieuwe verhalenreeks starten op GTAForum.nl, na de met succes afgeronde reeks 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' zal ik komen met een geheel nieuw verhaal. Een jongen van 15 jaar die worstelt met zijn homoseksualiteit, en dat zal gaan moeten vertellen aan de buitenwereld wat niet geheel over rozen gehad. Terwijl de 15jarige Jasper zich toewerkt naar zijn eerste echte officiële vriendje komt hij veel tegenslagen tegen. Dat vriendje is eigenlijk bezet door een van zijn beste vrienden, waarop hij zich druk gaat maken om zichzelf, zijn uiterlijk en vooral zijn lichaam. Het scheelt niet veel, of hij kan zich een anorexiapatiënt noemen!

Een verhaal naar de realiteit, hier op GTAForum in het najaar! Houdt deze blog, en regulaire forumkrantjes in de gaten voor meer informatie!


Het verhaal Mamma heeft kanker, wat inmiddels 8 delen kent in deze blog ligt al een aardige tijd stil. Het verhaal zal daarom voorlopig op de stop worden gezet, dit omdat het een heel moeilijk verhaal is om te schrijven voor mijzelf en voor anderen. Onbewust kwets ik mijzelf, en wellicht ook andere met het goed uitschrijven van dit verhaal. Daarom wil ik eerst mijn focus leggen op het bovenstaande project, en daarna dit weer opnieuw oppakken. Dan heeft de tijd geleerd, en zal ik wellicht dan wel een goede en zorgvuldige manier vinden om het af te schrijven!

Tot in het najaar,

Fiegel5

Deel 8 - Tussen Proloog

“Een 15 jarige jongen is weggelopen van huis nadat zijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis, de moeder van de 15 jarige jongen is voor langere onbepaalde tijd het ziekenhuis in gegaan. Een aantal uur daarna is de 15 jarige Joris nadat hij thuis spullen had verzameld vertrokken.
Buren kwamen erachter toen het inbraakalarm afging, ze hadden Joris wel naar binnen zien gaan maar even later niet meer naar buiten. Na zon half uurtje na aankomst van de jongen werd het alarm geactiveerd, er zijn geen uitwendige braaksporen. Inwendige daar in tegen wel, de politie verklaart dat het slot van een van de kamers op de bovenverdieping is geforceerd. Wat mist is nog onduidelijk.”

Ergens in Nederland, ver weg van zijn locatie legt een 15 jarige jongen een krant neer. DE TELEGRAAF blinkt als publiekstrekker. Met daaronder de kop “UPDATE OVER PARLEMENT”. De jongen glimlacht en kijkt om zich heen, weliswaar is hij zwervend. Maar toch lijkt hij zich gelukkig te voelen, hij is niet in de buurt van zijn huis, van zijn school, van zijn familie. Nee, hij s alleen. Het enige wat hij met zich meedraagt is een rugzak met een aantal benodigdheden om van te leven. Zo vrolijk als iets loopt hij door de straten van Amsterdam, hij komt op plekken waar hij nog nooit geweest is. Jawel, deze 15 jarige geniet van zijn bestaan. En deze 15 jarige, is Joris.

©Fiegel5, GTAForum

Deel 7

Een beetje teleurgesteld loop ik terug naar mijn kamer, daar trek ik mijn kast kopen en bekijk de kleren die ik nu heb. Sokken met gaten, onderbroeken zonder elastiek, broeken die veel te klein zijn, t-shirts waar de afbeelding die erop staat vervaagd is. Niks is eigenlijk meer in die staat dat ik er mee over straat wil. De laatste keer dat ik kleren kreeg is nu denk ik ook wel zo'n dik jaar geleden, toen kreeg ik een witte blouse en een zwarte broek voor een begrafenis. Eindelijk zag ik er eens goed uit, maar na de begrafenis heeft ze het setje kleren ter waarde van twintig euro weer terug gebracht naar de winkel en voor haarzelf een sjaaltje gekocht. Ik heb er dagen om zitten huilen, het voelde zo kut. Gewoon dat ze zelfs dat me niet gunt. Dat doet pijn.

Ik gooi willekeurig verschillende setjes kleren in de tas, eigenlijk zal het me helemaal niks boeien. Ik loop door mijn kamer, en gooi hier en daar wat rommel bij de kleren. Ik loop naar de deur, maar draai me om. Ik trek opnieuw mijn kast open, en schuif wat dozen en kisten opzij. Daarachter ligt een plastic zak. Ik kijk erin, en haal er een rode Bjorn Borg onderbroek en een wit hemd uit. Een tijdje geleden heb ik deze stiekem meegenomen uit de kast van Philip. Dat is een jongen uit de straat die me willekeurig aansprak en een computerspel wou laten zien. Het was op woensdagmiddag, ik denk dat hij in groep 8 zat en die middag vrij was. Ik had uitval, en kon daarom eindelijk eens ja zeggen tegen dit verzoek. Wat ik anders nooit krijg, en wat ik anders nooit zou mogen van moeder. We hebben het gezellig gehad, en samen gespeeld op zijn Playstation 3. Toen hij even was plassen heb ik dit setje uit de wasmand geplukt. Ik schaam me er eigenlijk wel voor, maar ben wel trots dat ik nog een goed setje ondergoed heb. Ook al is het gestolen en vies.

Ik loop weer naar beneden, en ga op de bank zitten. Ik kijk de kamer rond, gewoon een doodnormale huiskamer zou je denken. Een standaard kamer zoals bij iedereen, maar wat er dagelijks gebeurde. Dat is niet normaal, nu ik hier zit realiseer ik me dat. Het kan toch niet normaal zijn? Wat ik doorsta, dat doorstaat toch niet elk ander normaal kind? Ik kijk opnieuw rond, en mijn oog valt op de stoel tegenover me. Waar ik zo'n vijf dagen geleden op mijn moeders schoot lag. Niet omdat ik van haar houdt, nee met mijn kont naar haar toe. Helemaal rood van het slaag, het brandde als de hel. En ze bleef maar slaan, en slaan. Ja, ik trek mijn conclusie. Het is tijd, tijd voor plan B!

©Fiegel5, GTAForum

Deel 6

Eenzaam zit ik aan de keukentafel, voor het eerst in jaren met een heerlijk koud glaasje cola. De laatste periode heb ik zowat niks lekkers te eten en te drinken gehad. Ik had per week één goedkoop flesje met van die vieze nep-ranja van de Aldi. De rest van de week dronk ik water, naar school had ik geen brood. Dat was niet nodig vond ze, ik at alleen 's avonds en kreeg 's ochtends een bak met yoghurt. Natuurlijk de goedkoopste die er te vinden was, want daar had ze een handje van. Alles wat met mij te maken had moest goedkoop zijn. Ik heb geen mooie kamer, geen playstations met toffe gitaarspelletjes. Nee, ik heb een oude videorecorder die alleen nog maar afspeelt en een heel klein TV'tje. Daarnaast staat een heel erg oude computer die ik van mijn zakgeld op de rommelmarkt heb gekocht. Meer heb ik niet, dan een bed en een kast.

Zuchtend sta ik op van tafel en loop ik naar boven, ik stap mijn rommelige muffe kamer binnen en bedenk me dat ik wel een tas moet hebben om mijn spullen mee te nemen. Ik loop naar de overloop en pluk een ladder uit de hoek van het gangetje. Ik schuif hem uit, met deze ladder kan ik door het luik naar zolder. Vroeger zat er een standaard ladder in, omdat ik nergens privacy had in huis heb ik deze kapot gemaakt. Nu regel ik alles op zolder, aangezien mijn moeder niet op deze ladder durft. Zo heb daar ook in een kast een geheim plekje gemaakt. ‘Plan B’ noem ik het altijd. Daar zit in wat ik nodig heb als ik het echt niet meer trek. Zou het nu tijd zijn voor plan B? Ik twijfel, maar pluk toch een weekendtas uit de hoek en loop de gammele ladder weer af. Terwijl ik over de overloop slenter naar mijn kamer valt me ineens de deur van mijn moeder haar kamer op. Ik ben ook daar nog nooit geweest, niet dat ik mij kan herinneren tenminste. Ik loop naar de deur, zal ik het doen? Zal ik mijn moeder haar privacy gaan schenden? Waarom ook niet?

Ik duw de deurklink naar beneden en geef de deur een duw, helaas geeft de deur niet mee. Hij blijft moer-vast zitten waar hij zat. Net alsof hij een eigen wil heeft of alle kleine slot-deeltjes zeggen dat er niks mag bewegen. Hij is gewoon op slot..

©Fiegel5, GTAForum

Deel 5

Sadistisch had ze me aangekeken, net alsof haar dromen uit zouden komen. In haar ziekenhuisbed lag ze met haar laptop op haar schoot en haar telefoon al aandachttrekkend aan haar oor naar me te staren. Met haar standaard boze en wrede blik. Die blik wat me normaal doet zeggen dat ik moet rennen, maar nu hoef ik niet te rennen. Er zitten talloze andere mensen in deze kamer, allemaal druk pratend. Dus ze kan me niks maken. Ik zou nu eens normaal met haar kunnen praten, waar ik op zich wel naar snak. Maar ik zeg niks, en zij zegt ook niks tegen mij.

Na een half uur zitten ben ik opgestaan en de kamer uitgelopen. Het bezoekuur duurt nog een dik kwartier. Maar ik was het zat, ik ga geen uur naar dat kutwijf zitten staren terwijl zij zit te bellen en me alleen nijdig aankijkt. Dat heeft geen zin. ‘Jongeman?’ hoor ik ineens iemand achter me zetten. Een vriendelijke dokter kijkt me aan en wenkt me mee naar een kantoortje.

Wazig en een kinderwagen ontwijkend fiets ik naar huis toe, voor het eerst in mijn leven ga ik thuis komen zonder gezeik, zonder klappen en zonder mijn moeder! Het voelt heerlijk, alhoewel het ook meteen weer kut voelt. Het is namelijk voorlopig de laatste keer dat ik dat huis instap, mijn moeder heeft er voor gezorgd dat ik wordt gezadeld in een opvang aan het ziekenhuis. Het is een groot complot lijkt het wel, een complot alleen tegen mij Op school wordt ik aangesproken dat mijn moeder op de OK ligt. Kom ik in het ziekenhuis blijkt ze nog niet eens één onderzoek te hebben gehad en heeft ze helemaal niet op de OK gelegen. Heeft mijn moeder wel kanker? Is het niet gewoon een grote naaierij wat ze weer aan het doen is? Ik weet het niet, ik weet eigenlijk nooit iets. Ze ruïneert mijn leven, dagelijks hoorde ik zinnen als ‘jij zult nooit een vriendin vinden met je baggere uiterlijk’ en ‘haha, je blijft toch eenzaam je hele leven lang’ . Het is gewoon niet leuk meer, of zoals Guus zou zeggen. ‘Dat is niet coowl kerol’

Thuis aangekomen pleur ik mijn fiets tegen de garage, pak ik mijn sleutel en zet mezelf in de start-houding om in recordtijd het alarm uit te schakelen. Na het openen van de deur heb ik namelijk maar 15 seconden voordat dat ding gaat loeien. Ik lach hardop, moet je voorstellen dat ze dat gaat horen. Dat haar zoon voor het eerst alleen thuis is en de boel compleet op stelten zet. Zou eigenlijk wel gewoon te grappig zijn, de sleutel zit in het slot en ik trek duw de deur open. Ik tik de verjaardag van oma in en twijfel even. Maar besluit toch maar op enter te drukken.

©Fiegel5, GTAForum

Mamma heeft kanker

Ook dit jaar lassen we een zomerstop in, afgelopen jaar hebben we deze ook gehad alleen is deze toen die tijd niet aangekondigd omdat alles via een topic ging. Dit jaar doen we dit dus wel. We zitten nu hellaas in een periode waar een het verhaal "Mamma heeft kanker" loopt, dit verhaal wordt dan natuurlijk stil gelegd tot aan het eind van de zomerperiode.

In de periode van 12 Juli tot en met 26 augustus zijn er geen projecten binnen deze blog actief. Deze tijd wordt daar in tegen wel nuttig gebruikt voor onder andere blogonderhoud en kwaliteitsverhoging van de projecten. En als we daar niet mee bezig zijn, dan liggen we gewoon lekker in de zon in de tuin of op vakantie.

Fiegel5

Deel 4

Samen zitten we zo een tijdje, seconden of misschien wel minuten gaan voorbij voordat we iets zeggen. “Gaat het?” klinkt er een stem naast me, het is een vrouwenstem. Letterlijk en figuurlijk, de lichte spanning gierde door mijn lichaam toen ik deze arm voor het eerst voelde. De zachte, lichte vriendschappelijke arm. Dat moest toch wel van een meisje zijn? Dat moest toch wel gewoon iemand van mijn leeftijd zijn? Ik hoopte stiekem, nee ik verwachtte Vera. Maar nu ik de stem hoor, en langzaam mijn hoofd uit mijn armen til. Zie ik geen Vera, geen leeftijdsgenoot. Maar wel; mevrouw Koopmans. Mijn mentor.

“Het is ook niet leuk” spreekt ze me sussend toe. “Ik had het eigenlijk ook niet verwacht, echt spijtig dat het net jullie moet overkomen.” Waar heeft ze het nu over, "ons moet overkomen"? Wat moet ons overkomen, wie is ons? “Misschien kun je maar beter naar haar toe gaan” “naar wie?” vraag ik. Haar gezicht trekt weg, en ze kijkt verbeten naar een paar schoenen van een van mijn klasgenoten. “Hé, Nikes zijn dat toch, Joris?” vraagt ze me vaag. Wat moet ik hier nu mee, wat is er met mijn moeder? Waarom begint ze over een paar schoenen? Wat is hier aan de hand? “Waar heeft u het over?” vraag ik beleefd maar verward. Ze glimlacht naar me, haar half gele tanden worden zichtbaar. Haar ogen staan zeker, maar duidelijk onzeker begint ze haar zin. “Nou, ik dacht dat je hier zat vanwege het nieuws over je moeder. De dokter belde me, hij vertelde het me net en ik ben meteen gekomen.” “Wat is er met mijn moeder?” vraag ik haar droog.. Ze kijkt me nauwlettend aan en vertelt “Ze is opgenomen in het ziekenhuis, en ligt nu op de OK.” Ik slik en kijk even neer. Een normale jongen zou nu toch in tranen uitbarsten. Waarom ik niet, waarom krijg ik het gevoel dat het juist zo had moeten zijn? “Waarvoor is ze opgenomen?” vraag ik een tikje opgewonden. “Ze loopt blijkbaar al een tijdje met een knobbeltje op haar borst, het is een ernstige vorm van borstkanker.”

Vanuit mijn hart vloeit er een lach op, een gevoel wat niet te beschrijven is. Zo'n gevoel, je kent het vast wel als je wat krijgt voor kerst wat je altijd al wilde. En dat heb ik nu op dit moment, mijn moeder heeft waarschijnlijk een van de meest heftigste vormen van kanker die je kunt hebben. En ik voel me gelukkig en vrij. Stel dat ze dood gaat, dan heb ik eindelijk rust. Geen klappen, geen ruzie, geen blauwe plekken. Alles zou goed kunnen komen, dit is mijn oplossing. Mijn uitweg!

©Fiegel5, GTAForum