GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum!: GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum! -> Fiegel's verhalen

Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag gaat door!

Na wat oriëntatie op het gebied van deze blog en vervolgverhalen ben ik toch tot het besluit gekomen om het huidige verhaal gewoon te vervolgen. Op dezelfde manier, zoals jullie het gewend zijn natuurlijk. Waarom ik dit besloten heb ligt vrij simpel, na wat contact met lezers hoor ik toch voornamelijk dat ze liever wilden dat het verhaal gewoon zou doorzetten. Daar heb toch naar gekeken, en ik ben er over eens dat het inderdaad een beter idee is. Dit wil niet zeggen dat de geplande spin-offs niet meer gaan komen, want die komen natuurlijk net zo goed. Enkel nu gewoon onder het lopende verhaal door.

Op het moment dat we het verhaal door gaan zetten (eind februari) zullen we een aantal maanden door het verhaal skippen zodat we gemiddeld 2-3 maanden na het einde weer onze hoofdpersonen gaan volgen. Een compleet nieuw avontuur is dan te volgen, wat zich net zoals de vorige helft van het verhaal zich voornamelijk richt op Timon! Ik hoop met deze actie wat meer leven in het project te gooien zodat toch ook deze blog weer wat activiteit kan krijgen. En natuurlijk de lezers tegemoet te komen!

Twijfel niet, en plaats een reactie!

Fiegel5

Wacht niet tot mogen want morgen is vandaag afgerond & kort nawoord

Een item hieronder lees je het (korte) laatste deel van dit verhaal wat al een tijdje op GTAForum loopt, het verhaal telt nu 29 delen. Dat houdt in dat dit verhaal voorlopig het langste verhaal is wat ooit op GTAForum heeft gestaan, persoonlijk ben ik daar best wel trots op. En daarom vind ik het jammer dat ik dit verhaal moest afkappen. Maar zoals je misschien al gemerkt hebt wordt dit langzamerhand nogal saai, en daar waar het om ging is nu afgerond. En op aanraden van trouwe lezers, en op eigen ervaring beëindig ik dit verhaal nu zodat we met deze hoofdpersonen nog een open boek hebben waar we alle kanten mee uit kunnen. Maar dat wil niet zeggen dat wij Timon en Sven uit het oog gaan verliezen. Want dat is niet zo, deze blog zal namelijk doorgaan op het leven van deze 3 hoofdfiguren. Maar ook hoop ik in 2010 een geheel nieuwe reeks het forum op te zetten. Maar ook krijgen jullie rond kerst vanuit Timon's kant nog wat te horen. Want hoe maakt hij kerst mee? Dit allemaal nog onder voorbehoud natuurlijk, maar wel wil ik jullie bedanken voor het steunen van dit verhaal wat vele lang hebben gedaan. En laat dit weer een mooie herinnering zijn in mijn forumgeschiedenis.

Het valt mij daarnaast ook op dat steeds meer forumleden gaan schrijven en dichten, verschillende verhalen zijn de laatste tijd online gezet. Ik wil ook al deze schrijvers succes wensen met het vervolgen van hun verhaal en het publiceerde daarvan. Ik ben trouwens ook wel blij om te zien dat ook op GTAForum goede schrijvers zitten, wacht daarom niet om je verhaal wat op je computer staat online te zetten. Wacht niet tot morgen met het publiceren van je verhaal, want morgen is...

Fiegel5

Deel 29

2 Weken na het voorval in het gerechtsgebouw…

Timon
“Ready up?” hoor ik Karin vragen. Met een boekentas vol boeken en schriften, en een broodtrommel nog in mijn handen sta ik in de keuken. Klaar om opnieuw naar school te gaan, verder te gaan met mijn opleiding. Nouja, beginnen aan een nieuwe opleiding. Fuck luchtvaarttechniek, ik ga opnieuw beginnen in de horeca. Het is misschien wat laat, maar vandaag zijn de eerste stappen om mijn leven weer op touw te brengen. Ik hoor hoe Sanne van de trap af komt, met een moe gezicht krijg ik een snelle kus op mijn mond en ze vertrekt naar buiten. Naar haar fiets, ook om weer naar school te gaan. Om ook haar leven weer verder op touw te zetten. Het voelt allemaal zo goed, allemaal zo helder. Maar ver in mijn achterhoofd weet ik nog altijd dat ik voorlopig nog niet uit de penarie ben. Ik moet worden geaccepteerd op mijn nieuwe school maar ook mijn leven samen met Karin en Sanne moet nog helemaal worden uitgedacht. Want, wordt Karin mijn voogd? Of woon ik alleen maar in omdat ik verkering heb. En wat als ik en Sanne ruzie krijgen? Dus nog altijd, ben ik nog lang niet van mijn vragen en onzekerheid af. Maar ah, wat zou mijn leven zijn zonder deze vragen waar ik nooit een antwoord op zal weten? Ik zou het echt niet weten, maar het lijkt voorlopig nog lang niet afgelopen te zijn. Na kerst wordt de voogd geregeld, en dan? “He Kerel, gaan we nog of niet?” Ik pak mijn tas, doe mijn haren nog snel een keer goed en trek een glimlach. Op het naar nieuwe leven!

Sven
Zoals dagelijks zit ik op mijn bed wildeweg naar mijn eten te staren, ik krijg geen brok door mijn keel. Eenzaam en alleen zit ik al 2 dagen in de isolatiecel. Levenloos voor me uit te staren, terugdenkend aan de dag van de uitspraak. Waarom? Waarom ben ik weggelopen? Waarom zei ik niet tegen hem wat ik hem wou vertellen? Ik weet het niet. Ik voel liefde, schaamte en treurigheid. Maar ook zeker woede, heel veel woede. Die idiote crackhoer van een Sanne, hoe kan ze het in haar kop halen om mijn vriend te stelen van me. Diegene waar ik zoveel van hou, hij is zojuist voor altijd uit mijn leven. Maar ik ben hem niet vergeten, en de voordeur van Sanne’s huis ook niet…

Einde

©Fiegel5, GTAForum

Deel 28

Verteller
Sven zag zijn kansen en is gevlogen, maar niet voor lang. Beneden bij de voordeur stonden verscheidene beveiligers klaar om hem op te vangen. Een flinke stroomshock in zijn rug was het gevolg. Geheel buiten bewustzijn, en niet wetend wat hij heeft gedaan wordt hij in het gevangenisbusje opgesloten. Samen met hem stapt een verpleger in het busje, het wordt een moeilijke tijd voor hem. Terwijl Sven geboeid en geheel buiten bewustzijn vertrekt richting Almere is het binnen in de rechtbank ook niet erg gezellig. Timon zit al huilend op een bankje samen met Sanne die naast hem zit. Onder het toezicht van een bewaker zitten ze zonder te praten naast elkaar. Terwijl Karin nog steeds genageld aan de grond staat in de spreekkamer. Hoe kan één persoon zoveel veroorzaken?

Dat is een vraag, maar wie gaat die ooit beantwoorden? Zal Sven het ooit persoonlijk tegen Timon zeggen? Of is dit een afgesloten hoofdstuk? Zal Timon ooit mentaal en fysiek nog bijdraaien dat ook hij nog gelukkig wordt? Welke afslag gaat Sven nemen, gaat hij de criminaliteit in? Of komt hij uit de gevangenis en betert hij zijn leven? En hoe maken de beide jongens kerst mee? Kunnen die twee wel zonder elkaar, en de liefde met Sanne? Is dat wel echte liefde?
Al deze vragen hebben een antwoord, al deze vragen worden dan ook beantwoord. Maar voordat al die vragen beantwoord kunnen worden zitten we nog met een probleem. We hebben een serie, maar missen de laatste aflevering. We hebben een lied, maar we missen het laatste couplet. We hebben een verhaal, maar we missen het laatste deel. Lees daarom 22 november de ontknoping van “Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag.”

Maar dat houdt niet in dat het nu over is met Timon, Sanne en Sven. In december 2009 presenteert Fiegel’s Verhalen een geheel nieuw en kort verhaal over het leven van Timon, Sanne en Sven. Want hoe maken onze hoofdpersonen kerstmis mee? Je zult dat dan lezen in "a unique christmas"

©Fiegel5, GTAForum

Deel 27

Sven
Niet wetend wat ik zeggen moet zit ik tegenover mijn voormalig vriendje, het vriendje wat ik een korte tijd geleden heb gegijzeld en dingen heb aangedaan die je niemand toewenst. Een paar minuten geleden vroeg hij, met een grote brok in zijn keel ‘waarom?’. Ik weet niet wat ik daar op antwoorden moet, want ik weet zelf niet meer waarom ik het eigenlijk gedaan heb. Ik hield van hem, en nog steeds. En wat ik met hem heb gedaan is niet goed, maar dat wat hij mij aandeed toch ook niet? Hij ging zomaar vreemd met een meisje, zonder het te vertellen. En pakte zijn koffers, en was in een keer weg. Dat doe je toch ook niet? Ik weet niet wat ik zeggen moet, ik sta op. Loop naar één van de bewakers. En zeg hem dat ik weg wil. ‘Wat?’ hoor ik Timon schreeuwen? ‘Wat denk jij? Mijn hele leven lang heb ik last van dingen die jij mij 3 weken geleden hebt aangedaan.’ Schreeuwt hij mijn kant uit. Plotseling staat hij op, en komt voor mij staan. Met zijn vuist slaat hij keihard tegen de rechterkant van mijn gezicht. ‘Tyfusjood’ sist hij me toe. En hij beent kwaad weg, gevolgd door twee beveiligers.

Sanne
Ik heb alles van dichtbij gezien, maar ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik achter hem aangaan, of Sven confronteren? Of gewoon blijven zitten, ik kijk naar mijn moeder. Die met haar hoofd een snelle beweging richting de deur maakt. Mijn keuze is gemaakt, ik ga achter hem aan. Naast de deur staat Sven met een vage glimlach rondom zijn gezicht. Ik twijfel geen seconde, ook van mij krijgt hij een klap in zijn gezicht. Ik laat mijn moeder en Sven samen achter, allebei ook niet echt wetend wat ze moeten doen.

Verteller
Terwijl Sven en Karin elkaar aankijkend achter blijven in de kamer waar zojuist verschillende klappen zijn gevallen beent Timon zich door de gangen van het gerechtshuis. De tranen biggelen langzaam over zijn gezicht als Sanne aan komt lopen. Er wordt niet gesproken, het enige wat gebeurt is dat Sanne haar vriendje in haar armen neemt. Zo staan ze samen 5 minuten lang, wiegend als 2 kleine kinderen. Al huilend kijkt Timon haar plotseling in haar ogen, heel even kijken ze elkaar aan terwijl hun neuzen vechten welke naar links of rechts gaat. Een lange, onbreekbare zoen volgt.

Het kamertje waar ze net met z'n vieren zaten is op twee man na helemaal leeg, alleen Sven en Karin zitten nog in de kamer. Ze kijken elkaar niet aan, die kans hebben ze nog niet eens meer. Want na een korte tijd heeft Sven in de gaten dat er niet meer op hem gelet wordt. De deuropening is leeg, er is geen beveiliging in de kamer. Alleen Karin, lang hoeft Sven niet na te denken. Hij zet het hem op een lopen..

Als een speer schiet hij door het gerechtsgebouw, vele mensen proberen hem tegen te houden. Aangezien het vrij direct opvalt door zijn handboeien komt al snel de beveiliging ter plekke. “Daar!” roept een wat oudere vrouw wijzend op Sven. Het is een ware hel in het gerechtsgebouw, de veroordeelde loopt op vrije voeten. Het slachtoffer is helemaal van de wereld af, Karin die tot kort bij bewustzijn was staat ook nu genageld aan de grond. “Hoe had dit ooit kunnen gebeuren..” mompelt ze.

©Fiegel5, GTAForum

Vaste tijden & Uitstel deel 27

Zoals sommige wellicht al gezien hadden, staat er bij statistieken een datum wanneer er een nieuw deel uit is gekomen. Ik heb daar eigenlijk de gewoonte van gemaakt om elke zaterdag rond de klok van elf een nieuw deel online te zetten. Ik wil dat bij deze dan ook bevestigen, elke zaterdagavond een nieuw deel van WNTM dus. Zet het in je agenda .

Om dan meteen maar in stijl te beginnen moet ik jullie mededelen dat er morgen geen nieuw deel is, dat omdat mijn laatste oma in het ziekenhuis is opgenomen voor haar enkel en ik haar wil steunen om dus elke dag langs te komen. Maar ook omdat ik morgen de hele dag van huis ben met vrienden. Kan ik niet zorgen voor een nieuw deel. Het enige wat ik nu nog op mijn computer heb staan is de opzet van 27. En daar hebben jullie niet zo veel aan. Hellaas dus deze week geen nieuw deel. Volgende week weer wel!

Het nieuwe deel is er weer op 24 oktober!

Fiegel5

Deel 26

Timon
Ik heb Sven al ruim twee weken niet meer gezien, en toch nadat hij mij alles heeft aangedaan wou ik hem nog een keer zien. Natuurlijk zag ik hem vijf minuten geleden in de rechtszaal waar het oordeel bekend gemaakt werd. Tel je de vele bewakers niet mee, zitten we met zijn vieren nu rond een tafel. Sven, Sanne, Karin en ik. Waarom wou ik dit? Ik weet het eigenlijk niet meer, nu hij tegenover me zit weet ik niet meer wat ik zeggen moet. Ook al heb ik dagenlang lopen nadenken wat ik zeggen wou zeggen tegen hem. Ben ik nu ineens alles kwijt. De tranen komen naar boven en ik probeer ze te overmeesteren, om niet naar buiten te laten komen. Een kille stilte steekt door de ruimte, met veel moeite probeer ik iets uit te spreken. Maar meer als “waa” komt er niet uit, acht ogen kijken mijn kant uit. Acht vragende ogen willen weten wat ik probeer te vragen aan ze. Maar van die acht ogen, negeer ik er zes. Mijn blik is steevast gevestigd op Sven, ik kijk hem diep in zijn ogen. En opnieuw probeer ik; “Waar… waarom?” Hij antwoordt niet. Ik zie zijn ogen door de ruimte schieten, hij zoekt iets waar hij zijn ogen op kan vestigen. Ons oogcontact is weg, en een lange stilte valt. Een traan biggelt over zijn wang, ineens is de stoere jongen die zojuist uitdagend naar rechter Kessler heeft staan te turen veranderd. Veranderd in een hoopje ongeluk. Die niet weet wat hij zeggen moet…

Rechter Kessler baant zich door de gangen in het gerechtshuis te Purmerend. Onderweg komt hij zijn goede vriend Patrick tegen. De wat oudere man woont elke rechtszaak waarbij Kessler een uitspraak doet bij. ‘Hé, Frank’ begroet Patrick zijn goede vriend. Zelf heeft Patrick ook jaren in dit vak gezeten, hij is nu enkel met pensioen. Maar toch is hij elke dag te vinden in het gerechtshuis, hij woont uitspraken bij en geeft de huidige rechters tips voor en na de uitspraak die ze geven. Zo woonde hij ook de uitspraak van Timon en Sven bij. ‘Volg me, Pat’ draagt Frank Kessler Patrick op. Braaf lopen ze samen door de grote gangen totdat ze bij het privégedeelte van het gerechtshuis komen. Na de nodige veilheidspoortjes gezien te hebben komen ze aan bij een rijtje kantoorruimtes waar Frank er een van in loopt. Patrick volgt hem en gaat zitten in een van de sofa’s die er staan. Niet veel later komt Frank aanzetten met een dienblad met 2 kopjes koffie en koekjes. Hij zet het dienblad op het glazen tafeltje voor zich. ‘Vertel eens’ probeert Frank het gesprek te beginnen. Terwijl Patrick een van de kopjes voorziet van suiker en melk vertelt hij over de rechtszaak. ‘Je hebt de jongen vijf maanden gegeven en drie maand TBS. Is dat niet wat weinig?’ Frank kijkt vriendelijk richting Patrick en pakt het dossier van Sven erbij. ‘Sven de Beer, 17 jaar, alleenstaand, niet getrouwd’ somt Frank op. ‘Dus?’ vraagt Patrick totaal met zijn gedachten bij zijn koffie. ‘Jemig Patrick, is dit je eerste dag? Hij is minderjarig!’ Patrick vertrekt zijn wenkbrauw en glimlacht onschuldig ‘Dat is waar ook’. Even valt het stil in de ruimte, en hoor je alleen het geruis van de computer die aan het bureau staat. ‘Hiermee is het niet klaar neem ik aan?’ gaat Patrick verder. ‘Wat bedoel je?’, ‘wat denk je dat er gebeurt als die knakker vrij komt?’ Patrick zijn gezicht staat bezorgd. Kessler denkt na, en neemt een slok van zijn koffie. Hij vertrekt zijn gezicht, pakt de melk en gooit een flinke scheut melk bij zijn koffie. ‘Ik laat hem een tijdje in de smiezen houden’ zegt hij met de nadruk op ‘een tijdje’.

Patrick staat op en loopt naar Kessler. ‘Prima, dat is dan in orde’ zegt hij vriendelijk en steekt zijn hand uit. Zodra Kessler zijn hand schudt knijpt Patrick er flink in. Zo hard dat er een dierlijke kreet uit Kessler komt, ‘Ohja, Frank. De jongen wil graag gaan inwonen bij zijn vriendin. Er moet een voogdij geregeld worden, dat kan jij vast wel toch?’ vraag Patrick met een gemene glimlach op zijn gezicht. Patrick verdraaid zijn hand drie graden naar links waardoor de pink van Kessler zowat vermorzeld wordt door de kracht van Patrick. Niet veel later laat Patrick los. ´Fijn dat we elkaar begrijpen' zegt hij met een geniepige stem, en hij loopt richting de deur. Voordat hij de kamer verlaat zegt hij nog; ‘Je pink is zwaar gekneusd, tien minuten ijs erop en spalken. Hoef je daarvoor niet naar de dokter’. Na dit gezegd te hebben laat Patrick Frank achter. Alleen latend, en niet wetend wat hem zojuist is overkomen..

©Fiegel5, GTAForum

vanaf nu is Fiegel's verhalen officieel online. Je vind in deze blog het spannende verhaal 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag'. Ook wil ik deze blog gaan gebruiken voor spin-off's of nieuwe verhalen. Ik wil graag de GTAForum crew bedanken voor het medewerken aan dit project. Zonder de crew was er deze blog namelijk helemaal niet geweest. Ook Jacky-2007 en Visser23 wil ik bedanken voor hun inzet aan de blog. Jacky heeft alle delen van het verhaal gecheckt op spelling en heeft aangegeven dit te willen blijven doen. Visser23 heeft daar in tegen het design gedaan. Ten slotte wil ik jullie (de lezers) bedanken voor het trouw blijven aan dit project. Mogen we hier nog veel verhalen schrijven en lezen!

Veel leesplezier in mijn nieuwe blog, ook deel 25 van 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' is vanaf nu te lezen.

Fiegel5

Deel 25

Verteller
De dagen vliegen voorbij, Sven brengt zijn dagen door in de gevangenis van Almere. En Sanne en Timon lopen dagelijks heen en weer om Timon zijn leven weer op de rails te zetten. Van het ziekenhuis naar de psychiater en weer terug. Langzaam lijkt het of alles weer op zijn pootjes terecht kwam, totdat beide heren een brief van justitie op de deurmat kregen. Stuk voor stuk kleurde ze wat bleekjes toen ze lagen dat de rechtszaak erg dichtbij was. De advocaten werden op het matje geroepen en gesprekken vulde de week. Tot vandaag, vandaag is de rechtszaak. Vandaag krijgt Sven te horen hoelang hij moet zitten. Vandaag is de dag dat Timon een kruisje slaat, of toch.. niet?

Sven
De bomen vliegen voorbij, eigenlijk geniet ik hiervan. Na 2 weken in hechtenis te hebben gezeten zie ik de wijde wereld weer eens. Koeien langs de weg, grote velden met maïs en granen. Ik heb nog nooit op deze manier naar de wereld gekeken eigenlijk. Ineens lijkt alles anders, de wereld leeft. Wat in de gevangenis niet zo is. Iets wat ik de komende maanden, misschien wel jaren zal gaan missen. Het normale dagelijkse leven, maar voor dat ik überhaupt kan proberen om te overleven in de gevangenis moet ik eerst vandaag zien door te komen. De afgelopen nachten heb nachtmerries gehad over de uitspraak van vandaag. Van het gezicht van Timon, en van zijn reactie als hij weer tegenover me staat. Ik heb nu al 2 weken niet gezien, en de laatste keer zag hij er echt slecht uit. Hoe zal hij er nu uit zien? Zou alles weer heel zijn, in mijn gedachten zie ik hem weer bloot. Toen alles er nog was hoe het was. En we samen onder de douche stonden, maar als snel wend ik mijn gedachten af. En concentreer ik me weer op buiten, en niet zonder reden. Ik verleg mijn hand richting mijn kruis, zodat iets niet zichtbaar wordt voor de bewakers..

Sanne
De dag dat mijn vriendje te horen krijgt of zijn gijzelaar lang achter de tralies gaat is aangebroken. Wat moet je daarmee? Je gaat mee, en zit dan ruim een uur in de auto naast hem op weg naar Purmerend. Maar wat moet je dan zeggen tegen zo iemand? Je kunt niet ronduit gaan praten over van alles en nog wat. Dat werkt niet, zeker als de gene die naast je zit zowat zit te shaken van de spanning. Wat je dan doet? Je legt je hand op de zijne en je hoopt dat het niet al te lang duurt. Terwijl moeders geconcentreerd bezig is met auto rijden, Timon zoveel heeft waar hij over moet nadenken dat hij het zelf niet meer weet. En ik, ik weet niet wat ik moet doen en waar aan ik denken moet.

Verteller
Drie Mensen, drie gevoelens, drie persoonlijkheden, drie gedachtes. Drie gedachtes op drie stoelen, die drie stoelen staan in een grote zaal. Allemaal gevestigd op 1 persoon, rechter Kessler. De man die voor zich op een A4 velletje een uitspraak heeft staan. Niet zomaar een uitspraak, de uitspraak die drie levens doet veranderen. De spanning is te snijden in de rechtszaal, Kessler slaat met zijn hamer op tafel en kucht. Door drie hoofden gaat 1 gedachten “Het is tijd”

©Fiegel5, GTAForum

Deel 24

Sven
‘Ik ben Dennis, en ik heb een klein meisje verkracht’
‘Hallo Dennis’
‘Ik ben Gerard, ik liet mijn moeder een winkel voor me overvallen en heb haar daarna zwanger gemaakt’
‘Hallo Gerard’
‘Ik, ik ben Sven. En eh ik…’ Gespannen kijk ik om mij heen, rond om me heen zit ruim zeven man mij aandachtig aan te kijken. Voor het eerst zit ik in deze praatgroep, 2 keer in de week praten we 2 uur lang over wat we gedaan hebben. En hoe we dat kunnen gaan oplossen als we vrij komen of verlof krijgen. Nog steeds staren de grote ogen van mijn medegevangene me aan, plots voel ik een warme hand op mijn schouder. Het de jongen die de praatgroep leid, ‘zeg het maar Sven. Het zal je goed doen, echt’. Met een knalrood hoofd ga ik verder; ‘Ik ben Sven, en ik…’ een traan biggelt over mijn wang en snel veeg ik hem weg. ‘Ik heb mijn ex-vriendje gegijzeld en verkracht’ komt er met veel moeite bijna onverstaanbaar uit me. De warme hand wordt van mijn schouder afgehaald en even later begint de groepsleider te klappen. De rest van de groep klapt mee, ‘blij dat het eruit is jongen?’ vraagt hij me even later. ‘Eigenlijk wel’ antwoord ik eerlijk. De groep kijkt me tevreden aan, behalve de jongen die zich net Dennis noemde. Hij kijkt me met een bezorgde blik recht in mijn ogen, ik zie zijn blauwe ogen schitteren. Hij veegt zijn net iets te lange blonde haren uit zijn gezicht en kijkt de andere kant uit. Plots wordt ik warm van binnen, het lijkt wel op verliefdheid. Maar fuck, waarom zou ik verliefd worden op een verkrachter? Maar niet veel later laten mijn hersens toe ik dat ook iemand verkracht heb en precies in hetzelfde schuitje zit als Dennis. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Terwijl de groep in koor ‘Hallo Sven’ tegen me zegt.

Aan het einde van middag zit ik samen met mijn celgenoot weer in mijn cel, de jongen heeft zich inmiddels al voorgesteld. Hij heet Tim, en is 19 jaar. Ik schatte hem rond de 20, dus zat ik redelijk in de buurt. Toen ik hem dat vertelde leek het alsof hij blij was, toen ik naar zijn plotse blijheid vroeg vertelde hij dat de meeste mensen hem al rond de 40 zagen. Hij vond het een compliment dus. De jongen zelf is geobserveerd van Prison Break een gevangenisserie waar 2 broers ontsnappen omdat 1 van de broers te dood veroordeeld is. Hij heeft dan ook alle seizoenen in onze cel liggen, de serie en alle boeken. Ook hangen er wat oude posters boven zijn bed. De tengere jongen eet bijna niks, heeft zwart haar en groene ogen. Hij ziet er niet erg goed uit, maar hij is een erg aardige gozer. Prima om de komende maanden een cel mee te delen. Eigenlijk bevalt het me hier toch wel een beetje, het is even wennen dat we in de middag warm eten en de rest van de dag brood. Maar de mannen die hier rond lopen zijn meestal wel aardig, de nieuwelingen vormen samen een groepje. En de andere groepen zoals de basketballer's en de getinte mannen nemen hun eigen weg, val je hun niet lastig vallen ze jou ook niet lastig. Dus eigenlijk niks om je zorgen over te maken..

2 Vlotte tikjes op de deur van de cel worden gegeven, en het schuifdeurtje gaat open. 2 Dienbladen met elk 3 boterhammen en beleg worden naar binnen geschoven. Elke dag moet je bij het middageten opgeven wat je wilt eten in de avond en de ochtend daarop. Er is keuze uit verschillende soorten beleg en zoet. Wil je wat anders, dan moet je daar ook voor betalen. Op mijn dienblad zie ik mijn boterhammen en een beker melk. 2 Met kaas, 1 met hagelslag. Als ik het plastic bord optil zie ik een bruine envelop liggen. Als ik hem open scheur kijkt Tim even op, maar als snel wendt hij zijn blik weer op zijn eten. Aan zijn gezicht is af te lezen dat hij helemaal geen honger heeft, en het hem moeite kost om 1 boterham op te eten. Echt veel tijd heb ik niet om me te concentreren op Tim, want mijn ogen vallen al snel op de brief die in de envelop zit. Hij is van mijn advocaat, ik verstijf als ik een datum zie. De rechtszaak is gepland, volgende week zaterdag...

©Fiegel5, GTAForum