GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum!: GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum! -> Fiegel's Projects

Deel 3

Al creperend van de pijn fiets ik over de straat het schoolplein op, het is dinsdag en dus hebben we de eerste 2 uur gym. Ik blijf wekelijks na voor gym omdat ik simpelweg niet durf te gymen en douchen. Het idee dat al mijn klasgenoten alle blauwe plekken en schaafwonden zien maakt me bang. Moet je voorstellen dat ze het doorgeven aan mijn mentor en dat die dan contact opneemt met mijn moeder, dat wordt mijn dood. De reden waarom ik dus nu al anderhalf jaar lang aan de kant zit, is zogenaamd een rug-afwijking. Maar toch wil mijn leraar, dat als ik aan de kant zit mijn gym-spullen aandoe. Maar dat is nou juist een probleem, dat wil ik niet. Tevergeefs heeft mijn mentor meerdere keren mijn moeder gebeld, maar buiten wat geschreeuw en een pak slaag heeft ze er niks van gezegd.

“Weer heerlijk op tijd Jansen!” krijg ik naar me toegeslingerd als ik de gymzaal inloop. Zoals gewoonlijk zoek ik een veilig niet al te opvallend plekje in de gymzaal waar ik dagelijks zo onopvallend mogelijk mijn eigen wonden bekijk of ze niet al te erg zijn. Dat is eigenlijk, nu al een flinke tijd zo aan de gang. Ik ben vriendloos, wordt altijd gepest en heb nog nooit een fatsoenlijke relatie gehad. Nou ja, vriendloos. Ik heb dan één vriendin, Vera. En eigenlijk snap ik dat niet helemaal, want Vera is een gewoon meisje net als iedereen alleen dan net een streepje meer. En zeg nou zelf, waarom zou een populair meisje met mensen zoals ik omgaan? Want ze is ook niet zo heel lelijk. Terwijl ik over dit raadsel fantaseer beginnen mijn hormonen te werken. En dat heb niet alleen ik in de gaten, want Guus, een middelmatige homo uit mijn klas valt het natuurlijk op. “He jongens, kijk daar nou. Joris heeft een stijve!” roept hij zo hard als hij kan door de gymzaal. Waarop de klas gemiddeld reageert, een groepje meisjes begint te giechelen, een groepje jongens begint te lachen en te fluiten terwijl Guus nog meer opmerkingen naar me toe gooit. “Rug-afwijking hè, dat schiet door naar je lul of zo!” roept hij nog. De klas lacht en Guus staat klaar om een nieuwe opmerking door de gymzaal te roepen. Maar voordat hij opnieuw met een opmerking kan beginnen fluit onze gymleraar op zijn fluit. Een oorverdovende gil giert door de gymzaal, iedereen is stil en ik voel tranen opborrelen. Ik sta op, en loop naar de kleedkamer waar ik in elkaar zak. Terwijl ik zo zacht mogelijk probeer te huilen hoor ik de gymles verder gaan.

Eigenlijk heb ik geen flauw idee waarom ik zit te huilen, dit soort dingen krijg ik dagelijks over me heen. Dus waarom zou ik huilen? Ik weet niet het, misschien is het een kwestie van alles bij elkaar. Want dit alles, dit wordt me allemaal bezorgd door mijn moeder. Dat verschrikkelijk vies kutwijf, “van mij mag ze echt de ergste kanker krijgen die er is” zeg ik zacht tegen mezelf. “Wie dan Joris, wie?” praat iemand tegen me terug. Ik durf niet op te kijken, want iemand heeft me gehoord. En even later komt diegene dicht tegen me aanzitten gevolgd door een vriendschappelijke arm om mijn lichaam.

©Fiegel5, GTAForum

Als lidzijnde een blog hebben is op zich wel bijzonder, daar worden dan ook veel vragen over gesteld door andere forumgebruikers. Maar ook simpele vragen over de opzet van verhalen hoor ik vaak voorbij komen. Meestal geef ik geen antwoord, maar vandaag beste lezers doe ik een boekje open van wat er allemaal achter de schermen gebeurt.

Algemeen

Sinds eind vorig jaar is deze blog in de lucht waarmee ik het allereerste lid was (gang/corp uitgesloten) die een eigen blog heeft gekregen. Inmiddels zijn we al een flinke tijd gevorderd en stromen er een hoop vragen vanuit verschillende leden hoe ik het allemaal rond krijg. Vaak antwoord ik maar vaagjes, maar vandaag doe ik een boekje open over wat er allemaal achter een project draait.

Wist je dat?

• Ik het eerste lid was met een eigen blog?
  
• Het eerste verhaal ongeveer een jaar heeft gedraaid in een gewoon topic in opinie?
  
• De blog al verschillende namen heeft gehad? Zoals Fiegel's verhalen, en nu Fiegel's Projects?
  
• Het design gemaakt is door Visser23?
  
• Jacky-2007 alles binnen deze blog continu controleert op spellingsfouten?
  
• Er ongeveer 2 maanden overheen ging voor dat het moment zo ver was dat we konden releasen?
  
• Ik pleit voor een verhaal wat jeugd en dus de forumgebruikers informeert over het leven wat sommige mensen leiden, en daarmee de jeugd probeer na te laten denken?

Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag

Na verschillende (vaak geflopte) projecten zette ik begin 2008 dit project op, ik week af van mijn vorige ideeën en begon na de stop van GTAForum verhalen blog met mijn eigen verhaal. Na veel nadenken koos ik ik mijn richting, en dat was een complicatie van verschillende eigen belevenissen in mijn leven en fantasie. Maar die fantasie was wel realistisch. Dat is wat ik erg belangrijk vind, realisme is een standaard punt in al mijn verhalen. Je zult geen draken of mammoeten tegenkomen, maar gewoon de standaard harde levens van de hoofdpersonen.

Wist je dat?

• Ik voor dit verhaal zon ruime 20 personages heb opgesteld en daaruit de 3 hoofdpersonen heb gekozen?
  
• Het script van dit verhaal bestaat uit (wel) 12 pagina's?
  
• Het verhaal 29 delen bevat wat ongeveer gelijk ligt aan 30 pagina's?
  
• Verschillende leden me de tip gaven om dit uit te brengen?
  
• Als je de verhaallijnen (5) gaat opdelen in losse verhalen kom je toch uit 3 grote verhalen?
  
• Er meer dan 6 uur, 20 euro beltegoed, 5 minuten geklaag, en gemiddeld 10 minuten wachtmuziekjes benodigd waren om me eigen goed te laten informeren over de trajecten binnen dit verhaal?

Mamma heeft kanker

En nieuw stap in mijn carrière was deze blog natuurlijk, nu kan ik het niet maken na alle inspanning om dit zomaar te laten vallen. En dat heb ik dus ook niet gedaan, na het afronden van Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag. Was het tijd voor een nieuwe opzet, al met het schrijven vanaf deel 29 zat ik met een nieuwe opzet in mijn hoofd. En geloof het niet of niet, maar de opzet was een verhaal over een soa. Maar zoals je nu ziet, het lijkt er totaal niet op. Maar, in januari liep ik door een ziekenhuis op weg naar een vriend die in het ziekenhuis lag. Naast hem, lag een jongen...

Ik heb me eigenlijk de week daarop meer gericht op die jongen, dan op mijn vriend. De jongen zelf, was eigenlijk niet zo gigantisch indrukwekkend het was namelijk helemaal niet zichtbaar dat hij kanker had, en was ook daar dit keer ook niet in het ziekenhuis. Maar omdat die 2 natuurlijk de hele dag bij elkaar op de kamer lagen, hebben ze elkaar alles verteld waardoor mijn vriend het ook doorgaf aan mij. Zo kwam ik eigenlijk alles te weten over die jongen en zo kwam ik later in het bezoekuur ook in contact met de ouders van het jochie, en ze vertelde hoe die klap aankwam. Dit bracht mij op een nieuwe verhaallijn, een informeerde over kanker en de uitwerking daarvan. En dat is nu te lezen op GTAForum!

Wist je dat?

• Wist je dat het script van dit verhaal wel 7 pagina's telt?
  
• Het verhaal korter wordt in delen dan WNTM?
  
• Dit verhaal beschikt over 12 volledig uitgewerkte personages waar uiteindelijk Joris uit gekozen is?
  
• Dat Vera (vanaf deel 3) eigenlijk in het vorige verhaal zou dienen als Sanne?
  
• Dat ik meer dan 2,5 uur contact heb gehad met mensen om dit verhaal samen te stellen, met daarmee maar meteen een bedankje aan het forumlid NickOwnage die ook zijn verhaal heeft gedaan samen met 2 andere!
  
• Dat de serieuze opzet, van dit verhaal al is begonnen tegen eind februari?

En hierna.. ?

Het is niet zo dat ik na dit verhaal ga stilzitten, welnee. Sterker zelfs, in het najaar heb ik al weer een nieuw verhaal gepland. Een verhaal wat dit keer misschien wel verschillende reacties uitlokt, een verhaal wat misschien wel minder lezers zou kunnen krijgen vanwege de richting. Om alvast een tipje van de sluier op te lichten:

Hnmmz... Ik vorm, hij vorm?

Jij vieze tyfushomo, ga lekker batsen met je mentor op de WC jongen. Verrekte smerige brugwup!

Hiermee hoop ik wat ik tipjes van de sluier opgelicht te hebben, en dat het schrijven van deze verhalen en erg kwalitatieve vorm heeft gekregen afgelopen jaar. En dat ik voorlopig dat wil voortzetten. Bedankt voor het tot nu toe volgen van mijn verhalen en het plaatsen van de reacties, en vergeet zeker niet de komende tijd goed op de hoede te blijven! Check Fiegel's Projects!

Fiegel5

Deel 2

Wie ik dan wel mag zijn? Ik ben Joris, gewoon Joris. Nou ja, of ik me überhaupt nog Joris mag noemen is mijn vraag. Sowieso is de vraag of ik überhaupt een jongen ben die op aarde is gekomen om te leven. Ik weet het niet, maar in zoverre lijkt het mij van niet en ben ik gewoon een grote flop. Net als alles en iedereen. Ik ben dus gewoon, niemand. En niemand, die is 15 jaar oud. Een normale leeftijdsgenoot zou nu een heel verhaal ophangen over hobby’s en dat soort dingen. Helaas kan ik dat niet Ik heb geen hobby’s anders dan school en mijn moeder ontwijken. Mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden, dat was het ergste moment in mijn leven. Aangezien ik het nooit met mijn moeder heb kunnen vinden, en drie dagen na de scheiding is mijn vader geschept door een vrachtwagen en is onder die vrachtwagen ter plekke overleden. En dus bleven ik en mijn moeder over. Nou ja, eigenlijk alleen ik. Sindsdien stond ik er alleen voor, ik was alleen zonder mijn moeder op de crematie van mijn vader. Ging voor het eerst alleen school-spullen kopen, kocht alleen mijn eerste scheermes. En scheerde alleen mijn eerste schaamhaar. (alhoewel dat waarschijnlijk niet zo bijzonder is..) Alles doe ik alleen, elke stap. Verjaardagen? Die vier ik alleen, aangezien mijn moeder iedereen heeft verbannen uit de familie. Ze wil niemand meer zien of kennen, en als het aan haar lag, was ik er ook al lang niet meer geweest. Dat is mijn leven, ik kijk er naar uit om naar school te gaan. En zie op tegen mijn weekend, aangezien ik dan weer 2 dagen zit opgescheept met mijn moeder.

Is dit gezond? Wel, ik denk het niet. Maar toch is het mijn leven, elk woord wat ik thuis zeg, daar krijg ik klappen voor. Mijn moeder breekt en kneust mijn botten, mijn moeder verpest mijn sociale contacten, mijn moeder.. Die verpest mij. En wat kan ik er aan doen? Juist, gewoon helemaal niks! Toen ik laatst dit met haar besprak eindigde ik beneden aan de trap met een gebroken been, zegt ze doodleuk in het ziekenhuis dat ik omdat ik boos was zelf naar beneden ben gelopen en toen ben gevallen. En toen ik daarop wou reageren kreeg ik een trap, tegen datzelfde been! Maar jeugdzorg wil niet dat ik uit huis ga, ze willen me niet in een pleeggezin. Want het bovenstaande, dat geloven ze niet. Evenals mijn mentor en de vertrouwenspersoon op school, ze denken allemaal dat ik gewoon overdrijf omdat ik weg wil bij mijn moeder. Terwijl dat helemaal niet zo is!

“Joris, je nest uit. Je moet naar school, vreten kun je vergeten, dat was toch niet goed genoeg gisteren” hoor ik na een lange diepe en uiterst pijnlijke slaap. En dit is dan nog heerlijk wakker worden, vergeleken bij normaal..

©Fiegel5, GTAForum

Deel 1 - Introductie

“Godverdomme, vies kutkind, kom hier!” hoorde ik, al rennend naar boven. Met pijn in mijn veel te kleine schoenen probeerde ik naar mijn kamer te rennen. “Je bent verdomme een ondankbaar kutkind, kom hier!” hoorde ik mij moeder weliswaar bijna buiten adem net iets achter mij naar boven roepen. Ik rende mijn kamer in, en dook snel onder mijn dekens en wurgde mijn hoofd in mijn kussen. Maar ook dat kan zoals gewoonlijk de onweerstaanbare woede van mijn moeder niet tegenwerken. Met veel geweld rukt ze de deken van mij af, met veel geweld trekt en scheurt ze mijn T-shirt van mijn bovenlijf af. En begint me bont en blauw te slaan. “Auw, je doet me pijn, vuil kutwijf!” schreeuw ik machteloos. “Hoe noem jij mij, ondankbaar nest?” en met veel geweld trekt ze ook mijn zwarte en veel te kleine joggingbroek uit. Waar ze met harde slagen tegen mijn billen begint te slaan, waarschijnlijk doen haar handen ondertussen pijn en gaat ze over tot haar vuisten. Die een paar keer volop in mijn kruis komen. Met nog 2 flinke kletsen, en “nog één keer een grote bek over eten, en dan zie ik je weer!” verlaat ze mijn kamer.

Bont en blauw, met pijn in mijn kruis, welke zo onverdraaglijk is dat ik me niet kan bewegen, val ik al huilend weer neer in mijn kussen. Er stroomt bloed over mijn lichaam, maar er is niemand, maar dan ook echt niemand die zich daar zorgen over zal maken, en dat alleen maar omdat ik tegen haar zei dat het vlees niet helemaal gaar was...

©Fiegel5, GTAForum

Aankondiging

(let op: Dit is een verhaal, geen waarheid, geen grap of iets in die richting, dit is een verhaal gericht naar de jeugd om een beetje het idee te krijgen hoe zoiets aankomt.)
Een nieuw verhaal op GTAForum die misschien nog wel aangrijpender is dan het vorige, Joris een 15 jarige jongen woont samen met zijn moeder alleen thuis. Terwijl hij thuis voor alles en iedereen klappen en ruzie krijgt borrelt er in de vrouw die die klappen geeft een kanker naar boven. Op de dag dat Joris uit angst voor zijn moeder thuis wegloopt krijgt zijn moeder echt last van haar borsten. Nog in diezelfde week wordt borstkanker gesignaleerd. Een nieuw leven voor de moeder van Joris begint, zonder Joris. En dat doet haar nu uiteindelijk toch wel pijn. Hetzelfde geld voor haar zoon.

Voordat we dit project starten wil toch nog eventjes mijn bedankje richting Jacky-2007 doen. Hij heeft namelijk alle delen van WNTM gelezen en deze gecontroleerd op spelling, en heeft mij weten te vertellen dat hij dit project ook nog de spelling wil doen. Thanks Jacky-2007!

Mamma heeft kanker is een ruig geschreven en zwaar verhaal over een jongen die zijn moeder verliest aan borstkanker. Aangrijpender heb je op gtaforum nog nooit gezien! Vanaf 12 juni 2010 te volgen in Fiegel's Projects.

©Fiegel5, GTAForum

Wacht niet tot mogen want morgen is vandaag afgerond & kort nawoord

Een item hieronder lees je het (korte) laatste deel van dit verhaal wat al een tijdje op GTAForum loopt, het verhaal telt nu 29 delen. Dat houdt in dat dit verhaal voorlopig het langste verhaal is wat ooit op GTAForum heeft gestaan, persoonlijk ben ik daar best wel trots op. En daarom vind ik het jammer dat ik dit verhaal moest afkappen. Maar zoals je misschien al gemerkt hebt wordt dit langzamerhand nogal saai, en daar waar het om ging is nu afgerond. En op aanraden van trouwe lezers, en op eigen ervaring beëindig ik dit verhaal nu zodat we met deze hoofdpersonen nog een open boek hebben waar we alle kanten mee uit kunnen. Maar dat wil niet zeggen dat wij Timon en Sven uit het oog gaan verliezen. Want dat is niet zo, deze blog zal namelijk doorgaan op het leven van deze 3 hoofdfiguren. Maar ook hoop ik in 2010 een geheel nieuwe reeks het forum op te zetten. Maar ook krijgen jullie rond kerst vanuit Timon's kant nog wat te horen. Want hoe maakt hij kerst mee? Dit allemaal nog onder voorbehoud natuurlijk, maar wel wil ik jullie bedanken voor het steunen van dit verhaal wat vele lang hebben gedaan. En laat dit weer een mooie herinnering zijn in mijn forumgeschiedenis.

Het valt mij daarnaast ook op dat steeds meer forumleden gaan schrijven en dichten, verschillende verhalen zijn de laatste tijd online gezet. Ik wil ook al deze schrijvers succes wensen met het vervolgen van hun verhaal en het publiceerde daarvan. Ik ben trouwens ook wel blij om te zien dat ook op GTAForum goede schrijvers zitten, wacht daarom niet om je verhaal wat op je computer staat online te zetten. Wacht niet tot morgen met het publiceren van je verhaal, want morgen is...

Fiegel5

Deel 29

2 Weken na het voorval in het gerechtsgebouw…

Timon
“Ready up?” hoor ik Karin vragen. Met een boekentas vol boeken en schriften, en een broodtrommel nog in mijn handen sta ik in de keuken. Klaar om opnieuw naar school te gaan, verder te gaan met mijn opleiding. Nouja, beginnen aan een nieuwe opleiding. Fuck luchtvaarttechniek, ik ga opnieuw beginnen in de horeca. Het is misschien wat laat, maar vandaag zijn de eerste stappen om mijn leven weer op touw te brengen. Ik hoor hoe Sanne van de trap af komt, met een moe gezicht krijg ik een snelle kus op mijn mond en ze vertrekt naar buiten. Naar haar fiets, ook om weer naar school te gaan. Om ook haar leven weer verder op touw te zetten. Het voelt allemaal zo goed, allemaal zo helder. Maar ver in mijn achterhoofd weet ik nog altijd dat ik voorlopig nog niet uit de penarie ben. Ik moet worden geaccepteerd op mijn nieuwe school maar ook mijn leven samen met Karin en Sanne moet nog helemaal worden uitgedacht. Want, wordt Karin mijn voogd? Of woon ik alleen maar in omdat ik verkering heb. En wat als ik en Sanne ruzie krijgen? Dus nog altijd, ben ik nog lang niet van mijn vragen en onzekerheid af. Maar ah, wat zou mijn leven zijn zonder deze vragen waar ik nooit een antwoord op zal weten? Ik zou het echt niet weten, maar het lijkt voorlopig nog lang niet afgelopen te zijn. Na kerst wordt de voogd geregeld, en dan? “He Kerel, gaan we nog of niet?” Ik pak mijn tas, doe mijn haren nog snel een keer goed en trek een glimlach. Op het naar nieuwe leven!

Sven
Zoals dagelijks zit ik op mijn bed wildeweg naar mijn eten te staren, ik krijg geen brok door mijn keel. Eenzaam en alleen zit ik al 2 dagen in de isolatiecel. Levenloos voor me uit te staren, terugdenkend aan de dag van de uitspraak. Waarom? Waarom ben ik weggelopen? Waarom zei ik niet tegen hem wat ik hem wou vertellen? Ik weet het niet. Ik voel liefde, schaamte en treurigheid. Maar ook zeker woede, heel veel woede. Die idiote crackhoer van een Sanne, hoe kan ze het in haar kop halen om mijn vriend te stelen van me. Diegene waar ik zoveel van hou, hij is zojuist voor altijd uit mijn leven. Maar ik ben hem niet vergeten, en de voordeur van Sanne’s huis ook niet…

Einde

©Fiegel5, GTAForum

Deel 28

Verteller
Sven zag zijn kansen en is gevlogen, maar niet voor lang. Beneden bij de voordeur stonden verscheidene beveiligers klaar om hem op te vangen. Een flinke stroomshock in zijn rug was het gevolg. Geheel buiten bewustzijn, en niet wetend wat hij heeft gedaan wordt hij in het gevangenisbusje opgesloten. Samen met hem stapt een verpleger in het busje, het wordt een moeilijke tijd voor hem. Terwijl Sven geboeid en geheel buiten bewustzijn vertrekt richting Almere is het binnen in de rechtbank ook niet erg gezellig. Timon zit al huilend op een bankje samen met Sanne die naast hem zit. Onder het toezicht van een bewaker zitten ze zonder te praten naast elkaar. Terwijl Karin nog steeds genageld aan de grond staat in de spreekkamer. Hoe kan één persoon zoveel veroorzaken?

Dat is een vraag, maar wie gaat die ooit beantwoorden? Zal Sven het ooit persoonlijk tegen Timon zeggen? Of is dit een afgesloten hoofdstuk? Zal Timon ooit mentaal en fysiek nog bijdraaien dat ook hij nog gelukkig wordt? Welke afslag gaat Sven nemen, gaat hij de criminaliteit in? Of komt hij uit de gevangenis en betert hij zijn leven? En hoe maken de beide jongens kerst mee? Kunnen die twee wel zonder elkaar, en de liefde met Sanne? Is dat wel echte liefde?
Al deze vragen hebben een antwoord, al deze vragen worden dan ook beantwoord. Maar voordat al die vragen beantwoord kunnen worden zitten we nog met een probleem. We hebben een serie, maar missen de laatste aflevering. We hebben een lied, maar we missen het laatste couplet. We hebben een verhaal, maar we missen het laatste deel. Lees daarom 22 november de ontknoping van “Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag.”

Maar dat houdt niet in dat het nu over is met Timon, Sanne en Sven. In december 2009 presenteert Fiegel’s Verhalen een geheel nieuw en kort verhaal over het leven van Timon, Sanne en Sven. Want hoe maken onze hoofdpersonen kerstmis mee? Je zult dat dan lezen in "a unique christmas"

©Fiegel5, GTAForum

Deel 27

Sven
Niet wetend wat ik zeggen moet zit ik tegenover mijn voormalig vriendje, het vriendje wat ik een korte tijd geleden heb gegijzeld en dingen heb aangedaan die je niemand toewenst. Een paar minuten geleden vroeg hij, met een grote brok in zijn keel ‘waarom?’. Ik weet niet wat ik daar op antwoorden moet, want ik weet zelf niet meer waarom ik het eigenlijk gedaan heb. Ik hield van hem, en nog steeds. En wat ik met hem heb gedaan is niet goed, maar dat wat hij mij aandeed toch ook niet? Hij ging zomaar vreemd met een meisje, zonder het te vertellen. En pakte zijn koffers, en was in een keer weg. Dat doe je toch ook niet? Ik weet niet wat ik zeggen moet, ik sta op. Loop naar één van de bewakers. En zeg hem dat ik weg wil. ‘Wat?’ hoor ik Timon schreeuwen? ‘Wat denk jij? Mijn hele leven lang heb ik last van dingen die jij mij 3 weken geleden hebt aangedaan.’ Schreeuwt hij mijn kant uit. Plotseling staat hij op, en komt voor mij staan. Met zijn vuist slaat hij keihard tegen de rechterkant van mijn gezicht. ‘Tyfusjood’ sist hij me toe. En hij beent kwaad weg, gevolgd door twee beveiligers.

Sanne
Ik heb alles van dichtbij gezien, maar ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik achter hem aangaan, of Sven confronteren? Of gewoon blijven zitten, ik kijk naar mijn moeder. Die met haar hoofd een snelle beweging richting de deur maakt. Mijn keuze is gemaakt, ik ga achter hem aan. Naast de deur staat Sven met een vage glimlach rondom zijn gezicht. Ik twijfel geen seconde, ook van mij krijgt hij een klap in zijn gezicht. Ik laat mijn moeder en Sven samen achter, allebei ook niet echt wetend wat ze moeten doen.

Verteller
Terwijl Sven en Karin elkaar aankijkend achter blijven in de kamer waar zojuist verschillende klappen zijn gevallen beent Timon zich door de gangen van het gerechtshuis. De tranen biggelen langzaam over zijn gezicht als Sanne aan komt lopen. Er wordt niet gesproken, het enige wat gebeurt is dat Sanne haar vriendje in haar armen neemt. Zo staan ze samen 5 minuten lang, wiegend als 2 kleine kinderen. Al huilend kijkt Timon haar plotseling in haar ogen, heel even kijken ze elkaar aan terwijl hun neuzen vechten welke naar links of rechts gaat. Een lange, onbreekbare zoen volgt.

Het kamertje waar ze net met z'n vieren zaten is op twee man na helemaal leeg, alleen Sven en Karin zitten nog in de kamer. Ze kijken elkaar niet aan, die kans hebben ze nog niet eens meer. Want na een korte tijd heeft Sven in de gaten dat er niet meer op hem gelet wordt. De deuropening is leeg, er is geen beveiliging in de kamer. Alleen Karin, lang hoeft Sven niet na te denken. Hij zet het hem op een lopen..

Als een speer schiet hij door het gerechtsgebouw, vele mensen proberen hem tegen te houden. Aangezien het vrij direct opvalt door zijn handboeien komt al snel de beveiliging ter plekke. “Daar!” roept een wat oudere vrouw wijzend op Sven. Het is een ware hel in het gerechtsgebouw, de veroordeelde loopt op vrije voeten. Het slachtoffer is helemaal van de wereld af, Karin die tot kort bij bewustzijn was staat ook nu genageld aan de grond. “Hoe had dit ooit kunnen gebeuren..” mompelt ze.

©Fiegel5, GTAForum

Vaste tijden & Uitstel deel 27

Zoals sommige wellicht al gezien hadden, staat er bij statistieken een datum wanneer er een nieuw deel uit is gekomen. Ik heb daar eigenlijk de gewoonte van gemaakt om elke zaterdag rond de klok van elf een nieuw deel online te zetten. Ik wil dat bij deze dan ook bevestigen, elke zaterdagavond een nieuw deel van WNTM dus. Zet het in je agenda .

Om dan meteen maar in stijl te beginnen moet ik jullie mededelen dat er morgen geen nieuw deel is, dat omdat mijn laatste oma in het ziekenhuis is opgenomen voor haar enkel en ik haar wil steunen om dus elke dag langs te komen. Maar ook omdat ik morgen de hele dag van huis ben met vrienden. Kan ik niet zorgen voor een nieuw deel. Het enige wat ik nu nog op mijn computer heb staan is de opzet van 27. En daar hebben jullie niet zo veel aan. Hellaas dus deze week geen nieuw deel. Volgende week weer wel!

Het nieuwe deel is er weer op 24 oktober!

Fiegel5