GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum!: GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum! -> Fiegel's Projects

Deel 26

Timon
Ik heb Sven al ruim twee weken niet meer gezien, en toch nadat hij mij alles heeft aangedaan wou ik hem nog een keer zien. Natuurlijk zag ik hem vijf minuten geleden in de rechtszaal waar het oordeel bekend gemaakt werd. Tel je de vele bewakers niet mee, zitten we met zijn vieren nu rond een tafel. Sven, Sanne, Karin en ik. Waarom wou ik dit? Ik weet het eigenlijk niet meer, nu hij tegenover me zit weet ik niet meer wat ik zeggen moet. Ook al heb ik dagenlang lopen nadenken wat ik zeggen wou zeggen tegen hem. Ben ik nu ineens alles kwijt. De tranen komen naar boven en ik probeer ze te overmeesteren, om niet naar buiten te laten komen. Een kille stilte steekt door de ruimte, met veel moeite probeer ik iets uit te spreken. Maar meer als “waa” komt er niet uit, acht ogen kijken mijn kant uit. Acht vragende ogen willen weten wat ik probeer te vragen aan ze. Maar van die acht ogen, negeer ik er zes. Mijn blik is steevast gevestigd op Sven, ik kijk hem diep in zijn ogen. En opnieuw probeer ik; “Waar… waarom?” Hij antwoordt niet. Ik zie zijn ogen door de ruimte schieten, hij zoekt iets waar hij zijn ogen op kan vestigen. Ons oogcontact is weg, en een lange stilte valt. Een traan biggelt over zijn wang, ineens is de stoere jongen die zojuist uitdagend naar rechter Kessler heeft staan te turen veranderd. Veranderd in een hoopje ongeluk. Die niet weet wat hij zeggen moet…

Rechter Kessler baant zich door de gangen in het gerechtshuis te Purmerend. Onderweg komt hij zijn goede vriend Patrick tegen. De wat oudere man woont elke rechtszaak waarbij Kessler een uitspraak doet bij. ‘Hé, Frank’ begroet Patrick zijn goede vriend. Zelf heeft Patrick ook jaren in dit vak gezeten, hij is nu enkel met pensioen. Maar toch is hij elke dag te vinden in het gerechtshuis, hij woont uitspraken bij en geeft de huidige rechters tips voor en na de uitspraak die ze geven. Zo woonde hij ook de uitspraak van Timon en Sven bij. ‘Volg me, Pat’ draagt Frank Kessler Patrick op. Braaf lopen ze samen door de grote gangen totdat ze bij het privégedeelte van het gerechtshuis komen. Na de nodige veilheidspoortjes gezien te hebben komen ze aan bij een rijtje kantoorruimtes waar Frank er een van in loopt. Patrick volgt hem en gaat zitten in een van de sofa’s die er staan. Niet veel later komt Frank aanzetten met een dienblad met 2 kopjes koffie en koekjes. Hij zet het dienblad op het glazen tafeltje voor zich. ‘Vertel eens’ probeert Frank het gesprek te beginnen. Terwijl Patrick een van de kopjes voorziet van suiker en melk vertelt hij over de rechtszaak. ‘Je hebt de jongen vijf maanden gegeven en drie maand TBS. Is dat niet wat weinig?’ Frank kijkt vriendelijk richting Patrick en pakt het dossier van Sven erbij. ‘Sven de Beer, 17 jaar, alleenstaand, niet getrouwd’ somt Frank op. ‘Dus?’ vraagt Patrick totaal met zijn gedachten bij zijn koffie. ‘Jemig Patrick, is dit je eerste dag? Hij is minderjarig!’ Patrick vertrekt zijn wenkbrauw en glimlacht onschuldig ‘Dat is waar ook’. Even valt het stil in de ruimte, en hoor je alleen het geruis van de computer die aan het bureau staat. ‘Hiermee is het niet klaar neem ik aan?’ gaat Patrick verder. ‘Wat bedoel je?’, ‘wat denk je dat er gebeurt als die knakker vrij komt?’ Patrick zijn gezicht staat bezorgd. Kessler denkt na, en neemt een slok van zijn koffie. Hij vertrekt zijn gezicht, pakt de melk en gooit een flinke scheut melk bij zijn koffie. ‘Ik laat hem een tijdje in de smiezen houden’ zegt hij met de nadruk op ‘een tijdje’.

Patrick staat op en loopt naar Kessler. ‘Prima, dat is dan in orde’ zegt hij vriendelijk en steekt zijn hand uit. Zodra Kessler zijn hand schudt knijpt Patrick er flink in. Zo hard dat er een dierlijke kreet uit Kessler komt, ‘Ohja, Frank. De jongen wil graag gaan inwonen bij zijn vriendin. Er moet een voogdij geregeld worden, dat kan jij vast wel toch?’ vraag Patrick met een gemene glimlach op zijn gezicht. Patrick verdraaid zijn hand drie graden naar links waardoor de pink van Kessler zowat vermorzeld wordt door de kracht van Patrick. Niet veel later laat Patrick los. ´Fijn dat we elkaar begrijpen' zegt hij met een geniepige stem, en hij loopt richting de deur. Voordat hij de kamer verlaat zegt hij nog; ‘Je pink is zwaar gekneusd, tien minuten ijs erop en spalken. Hoef je daarvoor niet naar de dokter’. Na dit gezegd te hebben laat Patrick Frank achter. Alleen latend, en niet wetend wat hem zojuist is overkomen..

©Fiegel5, GTAForum

vanaf nu is Fiegel's verhalen officieel online. Je vind in deze blog het spannende verhaal 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag'. Ook wil ik deze blog gaan gebruiken voor spin-off's of nieuwe verhalen. Ik wil graag de GTAForum crew bedanken voor het medewerken aan dit project. Zonder de crew was er deze blog namelijk helemaal niet geweest. Ook Jacky-2007 en Visser23 wil ik bedanken voor hun inzet aan de blog. Jacky heeft alle delen van het verhaal gecheckt op spelling en heeft aangegeven dit te willen blijven doen. Visser23 heeft daar in tegen het design gedaan. Ten slotte wil ik jullie (de lezers) bedanken voor het trouw blijven aan dit project. Mogen we hier nog veel verhalen schrijven en lezen!

Veel leesplezier in mijn nieuwe blog, ook deel 25 van 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' is vanaf nu te lezen.

Fiegel5

Deel 25

Verteller
De dagen vliegen voorbij, Sven brengt zijn dagen door in de gevangenis van Almere. En Sanne en Timon lopen dagelijks heen en weer om Timon zijn leven weer op de rails te zetten. Van het ziekenhuis naar de psychiater en weer terug. Langzaam lijkt het of alles weer op zijn pootjes terecht kwam, totdat beide heren een brief van justitie op de deurmat kregen. Stuk voor stuk kleurde ze wat bleekjes toen ze lagen dat de rechtszaak erg dichtbij was. De advocaten werden op het matje geroepen en gesprekken vulde de week. Tot vandaag, vandaag is de rechtszaak. Vandaag krijgt Sven te horen hoelang hij moet zitten. Vandaag is de dag dat Timon een kruisje slaat, of toch.. niet?

Sven
De bomen vliegen voorbij, eigenlijk geniet ik hiervan. Na 2 weken in hechtenis te hebben gezeten zie ik de wijde wereld weer eens. Koeien langs de weg, grote velden met maïs en granen. Ik heb nog nooit op deze manier naar de wereld gekeken eigenlijk. Ineens lijkt alles anders, de wereld leeft. Wat in de gevangenis niet zo is. Iets wat ik de komende maanden, misschien wel jaren zal gaan missen. Het normale dagelijkse leven, maar voor dat ik überhaupt kan proberen om te overleven in de gevangenis moet ik eerst vandaag zien door te komen. De afgelopen nachten heb nachtmerries gehad over de uitspraak van vandaag. Van het gezicht van Timon, en van zijn reactie als hij weer tegenover me staat. Ik heb nu al 2 weken niet gezien, en de laatste keer zag hij er echt slecht uit. Hoe zal hij er nu uit zien? Zou alles weer heel zijn, in mijn gedachten zie ik hem weer bloot. Toen alles er nog was hoe het was. En we samen onder de douche stonden, maar als snel wend ik mijn gedachten af. En concentreer ik me weer op buiten, en niet zonder reden. Ik verleg mijn hand richting mijn kruis, zodat iets niet zichtbaar wordt voor de bewakers..

Sanne
De dag dat mijn vriendje te horen krijgt of zijn gijzelaar lang achter de tralies gaat is aangebroken. Wat moet je daarmee? Je gaat mee, en zit dan ruim een uur in de auto naast hem op weg naar Purmerend. Maar wat moet je dan zeggen tegen zo iemand? Je kunt niet ronduit gaan praten over van alles en nog wat. Dat werkt niet, zeker als de gene die naast je zit zowat zit te shaken van de spanning. Wat je dan doet? Je legt je hand op de zijne en je hoopt dat het niet al te lang duurt. Terwijl moeders geconcentreerd bezig is met auto rijden, Timon zoveel heeft waar hij over moet nadenken dat hij het zelf niet meer weet. En ik, ik weet niet wat ik moet doen en waar aan ik denken moet.

Verteller
Drie Mensen, drie gevoelens, drie persoonlijkheden, drie gedachtes. Drie gedachtes op drie stoelen, die drie stoelen staan in een grote zaal. Allemaal gevestigd op 1 persoon, rechter Kessler. De man die voor zich op een A4 velletje een uitspraak heeft staan. Niet zomaar een uitspraak, de uitspraak die drie levens doet veranderen. De spanning is te snijden in de rechtszaal, Kessler slaat met zijn hamer op tafel en kucht. Door drie hoofden gaat 1 gedachten “Het is tijd”

©Fiegel5, GTAForum

Deel 24

Sven
‘Ik ben Dennis, en ik heb een klein meisje verkracht’
‘Hallo Dennis’
‘Ik ben Gerard, ik liet mijn moeder een winkel voor me overvallen en heb haar daarna zwanger gemaakt’
‘Hallo Gerard’
‘Ik, ik ben Sven. En eh ik…’ Gespannen kijk ik om mij heen, rond om me heen zit ruim zeven man mij aandachtig aan te kijken. Voor het eerst zit ik in deze praatgroep, 2 keer in de week praten we 2 uur lang over wat we gedaan hebben. En hoe we dat kunnen gaan oplossen als we vrij komen of verlof krijgen. Nog steeds staren de grote ogen van mijn medegevangene me aan, plots voel ik een warme hand op mijn schouder. Het de jongen die de praatgroep leid, ‘zeg het maar Sven. Het zal je goed doen, echt’. Met een knalrood hoofd ga ik verder; ‘Ik ben Sven, en ik…’ een traan biggelt over mijn wang en snel veeg ik hem weg. ‘Ik heb mijn ex-vriendje gegijzeld en verkracht’ komt er met veel moeite bijna onverstaanbaar uit me. De warme hand wordt van mijn schouder afgehaald en even later begint de groepsleider te klappen. De rest van de groep klapt mee, ‘blij dat het eruit is jongen?’ vraagt hij me even later. ‘Eigenlijk wel’ antwoord ik eerlijk. De groep kijkt me tevreden aan, behalve de jongen die zich net Dennis noemde. Hij kijkt me met een bezorgde blik recht in mijn ogen, ik zie zijn blauwe ogen schitteren. Hij veegt zijn net iets te lange blonde haren uit zijn gezicht en kijkt de andere kant uit. Plots wordt ik warm van binnen, het lijkt wel op verliefdheid. Maar fuck, waarom zou ik verliefd worden op een verkrachter? Maar niet veel later laten mijn hersens toe ik dat ook iemand verkracht heb en precies in hetzelfde schuitje zit als Dennis. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Terwijl de groep in koor ‘Hallo Sven’ tegen me zegt.

Aan het einde van middag zit ik samen met mijn celgenoot weer in mijn cel, de jongen heeft zich inmiddels al voorgesteld. Hij heet Tim, en is 19 jaar. Ik schatte hem rond de 20, dus zat ik redelijk in de buurt. Toen ik hem dat vertelde leek het alsof hij blij was, toen ik naar zijn plotse blijheid vroeg vertelde hij dat de meeste mensen hem al rond de 40 zagen. Hij vond het een compliment dus. De jongen zelf is geobserveerd van Prison Break een gevangenisserie waar 2 broers ontsnappen omdat 1 van de broers te dood veroordeeld is. Hij heeft dan ook alle seizoenen in onze cel liggen, de serie en alle boeken. Ook hangen er wat oude posters boven zijn bed. De tengere jongen eet bijna niks, heeft zwart haar en groene ogen. Hij ziet er niet erg goed uit, maar hij is een erg aardige gozer. Prima om de komende maanden een cel mee te delen. Eigenlijk bevalt het me hier toch wel een beetje, het is even wennen dat we in de middag warm eten en de rest van de dag brood. Maar de mannen die hier rond lopen zijn meestal wel aardig, de nieuwelingen vormen samen een groepje. En de andere groepen zoals de basketballer's en de getinte mannen nemen hun eigen weg, val je hun niet lastig vallen ze jou ook niet lastig. Dus eigenlijk niks om je zorgen over te maken..

2 Vlotte tikjes op de deur van de cel worden gegeven, en het schuifdeurtje gaat open. 2 Dienbladen met elk 3 boterhammen en beleg worden naar binnen geschoven. Elke dag moet je bij het middageten opgeven wat je wilt eten in de avond en de ochtend daarop. Er is keuze uit verschillende soorten beleg en zoet. Wil je wat anders, dan moet je daar ook voor betalen. Op mijn dienblad zie ik mijn boterhammen en een beker melk. 2 Met kaas, 1 met hagelslag. Als ik het plastic bord optil zie ik een bruine envelop liggen. Als ik hem open scheur kijkt Tim even op, maar als snel wendt hij zijn blik weer op zijn eten. Aan zijn gezicht is af te lezen dat hij helemaal geen honger heeft, en het hem moeite kost om 1 boterham op te eten. Echt veel tijd heb ik niet om me te concentreren op Tim, want mijn ogen vallen al snel op de brief die in de envelop zit. Hij is van mijn advocaat, ik verstijf als ik een datum zie. De rechtszaak is gepland, volgende week zaterdag...

©Fiegel5, GTAForum

Deel 23

Sven, Almere stadsgevangenis.
Voor de laatste keer schiet mijn blik over de psychiatrische afdeling, als ik contact zoek met de jongen die mij 2 dagen geleden aansprak zie ik dat zijn ogen glazig zijn. Met geen mogelijkheid krijg ik contact met de jongen. Net als wanneer iemand een muur van bakstenen om zich heen bouwt, je kunt dan ook niet doordringen tot hem. Dit is nu ook bij hem. Heel raar voelt dit. “Pillen doen wonderen jongen” zegt een cipier tegen me als hij ziet dat ik naar de jongen kijk. “ Wat heeft hij?” vraag ik, de man kijkt even naar de jongen. Maar wendt zijn blik af, “hij verkrachtte heel zijn vriendengroep en zijn ouders” zie ik de cipier toch wel met een spijtig gezicht zeggen. Daarna loopt hij door en trekt mij zachtjes mee, samen lopen we door verschillende veiligheidspoorten naar de algemene afdeling. Daar aangekomen is het rustig, de stalen deuren van de cellen zijn afgesloten. We lopen even door de gang als we ineens stil staan voor een van de rode deuren. De cipier zoekt in zijn sleutelbos een enkele seconden later stopt hij een langwerpig staafje met een A erop in het sleutelgat. De deur klikt van het slot, en de cel die achter de deur zit wordt zichtbaar. Achter een bureau zit een wat tengere man van rond de 20 in een bijbel te lezen. De bewaker geeft me een duwtje, en ik hoor hoe de grote stalen deur terug in het slot valt en wordt afgesloten..

Sanne
Samen met Timon in mijn armen spoelen bij ons beiden de tranen over onze wangen, het voelt zo goed. De warmte van Timon, zo uitnodigend. Ik zou zo wel uren willen staan maar helaas onderbreekt hij zelf onze eeuwige knuffel. Hij kijkt me diep aan, zijn mooie blauwe ogen schitteren. Onze monden komen dichterbij elkaar, we kussen. En ineens voel ik een warme tong tegen mijn lippen, ik besluit de tong wat meer vrijheid te geven. Lang staan we met onze lippen op elkaar, totdat ik weg draai en naar adem hap. Hij kijkt me met een brede glimlach aan. Ik lach terug, eindelijk. Eindelijk heb ik met een jongen waar ik echt wat voor voel. Dit is liefde, echte liefde…

Timon
Nog vrijwel stralend van geluk blijf ik in bed achter, ik moet nog 1 nacht blijven om de hechtingen te vernieuwen. En er wordt nog vastgesteld wat er met mijn geslachtsdeel gaat gebeuren, de doktor zei dat er waarschijnlijk een kans is dat ik niet besneden hoef te worden en dat het automatisch gaat genezen. Maar hij raadde me wel aan om toch te kiezen voor de operatie. “Dat is schoner en zal er mooier uitzien” had hij me gezegd. Mijn lichaam trekt weer bij, de blauwe plekken worden minder. En de kneuzingen vervagen ook langzaam maar zeker, ik kijk weer tegen een heldere toekomst. Met enkel nog een rechtszaak in het vooruitzicht ben ik van Sven af, helemaal. Dan hoef ik hem nooit meer te zien. “Iets te drinken, jongen?” vraagt een van de verplegers aan mij. “Nee” antwoord ik. Omdat ze blijft aandringen dat drinken gezond is besluit ik toch maar een glaasje water te nemen. Ze schudt haar hoofd en vult een glas met water, daarna zie ik haar met haar karretje de gang weer op gaan. Op weg naar haar volgende patiënt, naar haar volgende halte. Net als ik, maar ik ben op weg naar mijn eindhalte. Tenminste dat hoop ik..

©Fiegel5, GTAForum

Deel 22

Timon
Nadat Sanne haar hoofd uit haar handen haalt kijkt ze me aan, terwijl een traan over haar wang biggelt brengt het heel zachtjes snikken plaats voor een kille stilte. Ik heb het eerst even niet in de gaten wat er eigenlijk aan de hand is, maar als ik haar ogen over mijn lichaam zie schieten snap ik het. ‘Heb je pijn?’ vraagt ze. Ja heel erg zelfs, ‘nee’. Even kijkt ze me onderzoekend aan. Maar gelukkig praat ze niet verder. Langzaam komt ze naar mij toe, ze streelt mijn borst en bekijkt me van dichtbij. Ze pakt me hand en knijpt erin. Ik schiet lijkbleek weg en met een dierlijke kreet raak ik bijna buiten bewustzijn. Sanne staart me vragend aan, en met duidelijk spijt in haar ogen. Maar ik weet heel even van de pijn niks uit te brengen.

Sven, Almere stadsgevangenis.
Gevangen zitten vooruit te staren, of zijn met klei bezig om een vaas of een asbak te maken. Zo ook ik, iedereen zit apart aan een tafel. Allemaal helemaal duf van de medicatie, ze luisteren precies naar wat de cipiers zeggen. En doen ze dat niet, krijgen ze een spuit in hun nek en worden ze teruggebracht naar hun cel. Dat gebeurde een half uurtje geleden nog, iemand flipte en begon met kleiwerkjes te gooien. Niet veel later kwam de beveiliging al aanzetten en kreeg hij een spuit in zijn nek waar hij bewusteloos van raakte. Zo wil ik niet eindigen, zo wil ik niet ten onder gaan. Gelukkig hoeft dat ook niet, de doktor heeft gisteren vastgesteld dat ik geen medicatie hoef te slikken en geen specifieke verzorging nodig heb. Dat houd in dat ik over 2 dagen wordt overgebracht naar de standaard afdeling. Ik mag 1 keer in het halfjaar op bezoek zonder toezicht, en mag dan 2 keer in de week bezoek ontvangen. Ook heb ik voor 1 maand 1 computercredit, waarmee ik een kwartier mag computeren. En mag ik 3 boeken gaan lenen in de bibliotheek en die meenemen naar mijn cel. Ik kan over een week ook nog solliciteren naar een baantje. Het schijnt alleen dat het maar 12 cent per uur verdient. Maar dan ben ik temminste toch uit mijn cel? ‘Wat sta je te dromen nieuwe?’ hoor ik ineens. Het is een jongen van ongeveer mijn leeftijd, hij ziet bleek en zijn ogen kijken vermoeid. ‘Mag binnenkort naar de algemene’ leg ik hem uit. Hij begint me uit te lachen en loopt weg. Ik blijf achter, zoals altijd in dit hok. Verbaasd en alleen..

Timon
Langzaam probeer ik rechtop te gaan zitten in het ziekenhuisbed waar ik nu tijdelijk in lig, een verpleger heeft een dossier naast mijn bed gelegd. Met moeite pak ik het op, en meteen kreun ik van pijn. Met veel moeite probeer ik het open te vouwen. Niet veel later is me dat gelukt, ik lees dat blijkbaar Sanne met haar nagel een hechting uit mijn hand heeft gehaald en een stukje wond per ongeluk heeft geïnfecteerd. Het moet mij maar weer overkomen, ik grinnik en op dat moment komen Karin en een vuurrode Sanne de kamer binnen. Karin vraagt me natuurlijk de oren van mijn hoofd hoe het met me gaat. Maar Sanne staart me alleen maar peinzend aan. Ik vraag lief aan Karin of ze ons alleen wil laten. ‘Maar natuurlijk jongen’ en ze geeft me een aardig knikje en verlaat de ruimte. Ik wuif Sanne of ze dichterbij wil komen, dat doet ze. Zodra ze tot op een halve meter het bed is genaderd trek ik haar naar me toe en geef ik haar een zoen. Diep uit mijn hart, ik omhels haar. Ze begint langzaam te schokken in mijn armen. En niet veel later barst ze in snikken uit, ‘het spijt me zo’ jammert ze. Dat ontroert me zo diep van binnen, dat ook ik in tranen uitbarst. Maar vanuit mijn betraande ooghoek zie ik ook een verpleger met een traantje op haar wang toekijken.

©Fiegel5, GTAForum

Deel 21

Timon
Vol spanning sta ik voor de deur van Sanne te wachten, het is door alle commotie van afgelopen tijd al zeker 2 maanden geleden dat ik haar gezien heb. Ze is mijn laatste hoop, ze is mijn dak boven mijn hoofd. Ik hoor voetstappen op de trap die richting de deur komen. Terwijl het geluid dichterbij komt gaat mijn hart steeds sneller kloppen. Ik hoor hoe iemand de deur van de knip haalt, en langzaam gaat de rode voordeur open. Het gezicht van Sanne verschijnt, als ze me ziet staat ze ineens stil en kleurt langzaam bleek. Even staan we daar samen zo, ineens zegt iets in me dat ik naar haar toe moet. En niet veel later sta ik echt oog in oog met Sanne, langzaam komen onze gezichten bij elkaar. Totdat we elkaar kort kussen, ik voel de warmte van 2 sappige lippen. We kijken elkaar nog eens aan, langzaam komen de tranen bij me op. Ze streelt me, ‘ik ben blij dat je terug bent, echt’ . Dat breekt me, van binnen knapt mijn hart en ik barst in tranen uit.

Sven
‘Sven Werkman, verkrachten, mishandelen en gijzelen van ex’ hoor ik hoe buiten mijn cel een van de cipiers mijn strafblad opsomt. ‘Breng hem maar over naar de gekken’ hoor ik een van de 2 lacherig zeggen. Niet veel later komt de grote stalen deur in beweging, en een dokter in witte jas komt naast me op bed zitten. Langzaam begint ze te praten, net alsof ik 3 jaar ben begint ze uit te leggen dat ik wordt overgebracht naar de psychiatrische afdeling. Daar zal ik verblijven totdat de rechter geoordeeld heeft over mijn straf, en dat is over 14 dagen. Stel je voor, 14 dagen in een hol vol gestoorde mensen. Vol afschuw pak ik mijn persoonlijke bezittingen en stop ze in een kussensloop. Door 2 bewakers wordt ik geleid naar mijn nieuwe afdeling. Mijn nieuwe thuis, daar waar ik voorlopig moet leven. Daar waar de gekken zitten…

Sanne
Daar sta je dan, als 17-jarige tiener tegenover de jongen waar je van houdt. De jongen waarmee je het liefste alles zou willen doen. Waar denk je dan aan op zo'n moment, eigenlijk niet veel. Ik ben alleen dolgelukkig dat ik hem heelhuids terug zie en dat hij weer terug is gekomen. En dan, dan zet je de deur wagenwijd voor hem open. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld, ik gebaar hem dat hij mee naar boven moet komen. Daar zet ik een warme douche aan en geef ik hem nog snel een zoen voordat ik hem zijn privacy gun en de deur sluit. Niet erg veel later komt Timon uit de badkamer met een handdoek om zijn middel. Ik schrik en mijn ogen vullen zich met tranen, niet heelhuids dus. ‘Het tegendeel zelfs..’ mompel ik onverstaanbaar. ‘Sanne?’ klinkt de stem van Timon vragend. Maar ik weet niet wat ik zeggen moet en verstop mijn hoofd in mijn handen..

Opmerking: Nieuwe manier van schrijven, we bekijken nu vanuit elke hoofdpersoon een stuk verhaal..

©Fiegel5, GTAForum

Deel 20

6 maart 1966
Zaandam, donkere steeg …

"Hier zijn we." klinkt een zware mannenstem. 2 donkere schimmen staan rond middernacht op straat te kijken naar een mandje met een kindje erin. ‘net vier weken oud, twee weken borstvoeding’ klinkt de stem van dezelfde man weer. Een vrouw, misschien rond de 23 jaar oud, staart naar het mandje met het kindje erin. Het is een meisje, het kindje ligt zoet te slapen terwijl de twee volwassenen naar haar kijken. "Hoeveel..?" vraagt de jonge vrouw, "twaalf tientjes voor jou en je leugen is compleet!" roept de man sarcastisch uit. De vrouw haalt een stapeltje geld uit haar jaszak, "vijfjes en tientjes zoals je het wilde." en ze telt het geld in haar eigen handen en overhandigd het aan de man. "Ik wist wel dat we goede zaken zouden doen, Karin" zegt de man zacht en hij loopt weg. Karin blijft achter in het steegje, en neemt het mandje met het kindje mee. "Hallo, Sanne.." zegt ze emotioneel tegen het meisje.

Met een geforceerde glimlach stapt ze haar flat binnen, daar zit een flinke man in haar sofa op haar te wachten. "Dit is het laatste" zegt hij, "morgen schrijven we het joch in en over een week scheiden we." "Het is een meisje!" roept Karin geïrriteerd uit. De man knikt en verlaat de flat, Karin neemt het kindje op schoot en begint te wiegen. Ondertussen klikt ze de TV aan.

Zaandam, rijtjeshuis.. 2007

"Wij herdenken een groot familiedrama in zaandam, een brand brak uit in het huis van twee jonge ouders." vertelt de nieuwslezer ernstig. "Vader en moeder, allebei in de twintig, zijn overleden", "hun huidige zoon van 13 had eerder die dag zijn Coming out gedaan, de jongen is niet betrokken geraakt bij de brand." Boos klikt een jonge slanke jongen de TV uit. Even later stapt dezelfde jongen de douche in. Hij zakt snikkend naar de grond, en begint zwaar te ademhalen. "Mijn leven, mijn hele fucking leven" jammert hij. "Verpest, gewoon verneukt!" roept hij al snikkend uit. De jongen pakt een ladyshave uit een laadje, en begint zich al huilend te snijden. "Mijn hele leven, verpest!" jammert hij verbeten door de pijn. Door alle commotie valt de jonge jongen flauw in inmiddels een grote plas bloed.

"Wie?" Vraagt een verpleger die naast een brancard door het ziekenhuis snelt, "Geen achternaam, hij wordt Timon genoemd." De verpleger stopt even met lopen. "Van de TV?" vraagt hij verbaasd. De andere verplegers knikken en laten duidelijk zien dat ze niet veel tijd hebben. Een wat oudere man begint het ongeval op te sommen. "Eetproblemen, mogelijk anorexia, en dus dat familiedrama bracht hem uit, dat hij zo overstuur was dat hij zichzelf is gaan snijden... Zijn tante vond hem..." De verpleger onderbreekt hem. "Snijden?" "Ja," gaat de man verder, "twee-en-een-halve liter bloed verloren door snijwonden met een ladyshave." Terwijl de jonge Timon wordt weggereden door het ziekenhuis naar de IC, zit de jonge tante in een kamer op de EHBO. Ook zij is er slecht aan toe, ze is geschokt om wat haar neefje haar heeft aangedaan. "Nooit meer! Ik wil hem nooit meer zien!" roept de vrouw gespannen over wat er komen gaat...

De inmiddels gescheiden en dolgelukkige moeder voedt haar dochter met veel verzorging op. De dochter is inmiddels 8 jaar en komt na school naar haar moeder toe. "Was het leuk?" vraagt Karin op een aardige toon. Het meisje kijkt ernstig. "Mam? Waar is pappa?" De moeder trekt een geforceerde glimlach, "hij is ons aan het verdedigen. Heel ver weg." probeert ze haar dochter wijs te maken. Maar in haar gedachten weet ze dat ze zich nu heeft vastgepraat. Maar Sanne neemt er genoegen mee en loopt naar haar kamer om te gaan spelen met een Barbie die ze zogenaamd van haar vader heeft gehad.

In het ziekenhuis ligt Timon ondertussen al een tijdje met een leeftijdsgenoot op een kamer. Hij voelt zich erg prettig bij hem. De jongen is net tegen de 15, en heeft zijn amandelen laten opereren. "Sven?" vraagt Timon "hoe heb je het voor elkaar gekregen dat we samen mogen liggen?" Vraagt Timon zachtjes. Sven glimlacht naar hem, en fluistert "Ik moet je wat vertellen." Gespannen kijkt Timon Sven aan, "Ik hou van je Timon, ik hou van je" weet hij net uit te brengen voordat de verpleger hem komt halen. "Zo kerel, je mag naar huis" lacht de verpleger. Sven kijkt Timon aan, het is van Timons gezicht af te lezen dat hij ook verliefd is op hem. "Hé, tortelduifje!" roept de verpleger. "Doorlopen!" Voordat Sven uit de kamer weg kan lopen fluistert Timon "Wacht op me, alsjeblieft!" Met die woorden verlaat Sven de kamer, hij gaat naar huis. En zich klaarmaken om elke dag bij Timon op bezoek te gaan. Een nieuwe liefde is begonnen…

2009, Zaandam..

Ik schrik wakker, ik kijk om me heen. Dan herken ik het weer, mijn eigen kamer. De roze knuffel die op mijn make-up tafel staat lacht me toe. Ik denk terug aan de droom ik net heb gezien, "Maaammm!!!" roep ik. Met het idee te vragen naar mijn vader. Maar op dat moment worden al mijn plannen verbroken door de deurbel…∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 19

Fuck. Het kan aan mij liggen, of aan die pillen. Ik ben hier net 3 dagen, en nu is me al een advocaat toegewezen. En die gaf me, om te voorkomen dat ik buiten mijn straf ook nog TBS moet volgen, pillen. Drie maals per dag een ding wat de grootte heeft als de borsten van Hooper. Ik denk er ook raar door, maar nu ik hier tegenover Timon zit voel ik schuldgevoel opkomen. Ik zie uiteindelijk wat ik heb gedaan, en wat ik heb aangericht. Voor me ligt een mapje, vannacht heb ik het zeker twintig keer doorgelezen. Timon is door mij in het ziekenhuis beland, zijn hand was door al het bloed bijna afgestorven en door de emotionele schok eet en drinkt hij nauwelijks. Hij ziet er ook slecht uit, een beetje eng. Daar zit ik dan, als zestien-jarige tegenover een iets jonger iemand. Ik voel me echt schuldig, hoe heb ik dit hem ooit kunnen aandoen?

Ik moet iets zeggen, ik heb maar een kleine tien minuten waar er ondertussen al vijf van om zijn. Ik probeer zijn aandacht te trekken door te tikken. En ik begin met mijn voet te stampen, hij negeert het. “Timon” begin ik. Maar voordat ik verder kan gaan met mijn zin komt een van de politiemedewerkers mij ophalen. Voordat ik de deur uitloop zeg ik “Het spijt me, echt waar.”. Hij huilt harder en ook ik moet huilen. Tot mijn verbazing word ik niet naar mijn cel gebracht maar naar de uitgang van het politiebureau. Daar staat een politiebusje voor mijn neus. “Dit is me niet verteld, waar ga ik heen?” In een flinke snauw word me verteld dat ik word overgebracht naar de gevangenis. Als ik in het busje ga zitten worden er om mijn handen een nieuwe set boeien gedaan. Ze zijn een stuk zwaarder, daarna wordt het hokje waar ik in zit gesloten. Op de bank naast mijn hokje zit ondertussen een agent van de gevangenis. Langzaam rijden we vanaf Volendam de snelweg op, ik verstijf als ik op het verkeersbord Almere zie staan. Daar ga ik dan, waarschijnlijk voor de rest van mijn leven naar een gevangenis in Almere. In een flits zie ik mijn jeugd voorbij gaan. De ruzie met mijn ouders, de plaatsing in een pleeggezin en daarna op mezelf, samen met Timon. Niet echt een slecht leven, eigenlijk prima. En waar eindig ik? In de gevangenis. Ik snap ook niet waarom ik dit allemaal heb gedaan. Die pillen brengen me ook een ander gevoel. “Bewaker? Helpen deze pillen echt?” vraag ik. Hij denkt na, “Nee, TBS ga je waarschijnlijk toch krijgen”. Dat doet pijn, en ik weet niet of ik mijn advocaat nog kan vertrouwen. Ik denk na, mijn ouders. Wat moeten die van mij denken? Ik zou mijn zoon in deze situatie niet willen zien. Lang nadenken kan ik niet. Want het busje stopt, de poort gaat open. En ik rijdt naar binnen, hier begint het. Hetgeen wat mijn leven compleet moet veranderen.

Niet alleen het leven van Sven zal veranderen, maar ook het leven van Timon is drastisch veranderd. Wat heeft dit allemaal met hem gedaan. En hoe zet hij zijn leven weer op de baan? We gaan weer terug richting Timon....

Langzaam loop ik terug naar de bushalte, Sven zien vertrekken vanaf het Politiebureau doet best pijn. Maar hij verdient het. Ik pak de bus naar het ziekenhuis, ook vandaag moet ik weer op controle. Mijn hand was bijna afgestorven en moet elke dag twee keer geprikt worden. Ook moeten ze de wond schoonmaken. Dat niet alleen, maar ook kneuzingen worden elke dag een keer nagekeken en mijn bilnaad eveneens. Het doet allemaal enorm pijn, en pijnstillers helpen nauwelijks. Voorlopig ben ik hier niet vanaf, maar ook het mishandelen bij mijn plasser is net te ver gegaan. Over een week wordt de voorhuid verwijderd. Ik dank je Sven, ik dank je!!

©Fiegel5, GTAForum

Deel 18
Ik kijk vluchtig om mij heen, vanaf de EHBO loopt een gang. Waarschijnlijk het ziekenhuis in, ik pak Timon bij zijn arm en sleur hem mee de gang in. Bijna aan het einde van de gang gaat Timon ineens sneller lopen. Hij haalt me in en steekt ineens zijn been voor de mijne. Ik val met een flinke klap op de grond, de wereld om mij heen wordt wazig en langzaam zwart. Als ik wakker wordt staan er verschillende ziekenhuismedewerkers om mij heen. Ook de politie is inmiddels gearriveerd, het is over. Ik kan niks meer, dit was het dan. Een dokter komt naar mij en vraagt of ik rechtop kan gaan zitten. Als ik probeer te gaan zitten merk ik dat mijn handen al geboeid zijn. De dokter loopt naar een van de agenten en vraagt of de boeien tijdelijk los mogen. De agent weigert en de dokter komt terug. Hij legt me uit hoe ik in 3 stappen op mijn benen moet gaan staan. En dat lukt, na ongeveer 5 minuten sta ik rechtop. Als ik sta, zie ik ineens Timon. Hij wordt door zusters op een brancard vervoerd richting de EHBO. Ik kijk één van de agenten aan. “Hij is flauwgevallen.” snauwt eentje mij toe. Daarna komen ze op me af en nemen me mee naar het politiebureau. Daar aangekomen wordt ik opgesloten in een cel, een koude, lege cel.

Een dag later wordt alles mij duidelijk, ik zit tegenover een aardige vrouwelijke agent die mij ondervraagt. Eigenlijk zijn het allemaal best logische vragen. Eigenlijk probeert ze er achter te komen waarom ik dit allemaal deed. “Mevrouw” begin ik, “ik deed dit uit liefde, ik hou van hem”. Ik kijk haar aan, ze zit een formulier in te vullen en schrijft exact op wat ik zeg. Ze kijkt me aan, en staat op. Even later wordt ik weer opgehaald, ik verwacht dat ik terug naar mijn cel wordt gestuurd. Maar even later sta ik voor een man in een net pak. Hij stelt zich voor als mijn advocaat. “Vincent Vermeer, aangenaam.” De man gaat met me aan tafel zitten, en vertelt wat er aan de hand is. Over een week wordt ik veroordeeld op mijn daden, ik moet gokken op 3 jaar cel en een forse boete. Verder hoef ik me nergens zorgen over te maken.

Er is bijna een week voorbij of ik word uit mijn cel gehaald. Een van de mannen brengt me naar ongeveer dezelfde kamer als de vorige keer. Alleen zit er ditmaal geen mevrouw voor me, maar Timon. Samen met een aantal bewakers zit hij daar. Bij binnenkomst wordt ik gefouilleerd of ik gewapend ben. Het zijn me ook wel mongolen ook, ik zit al een week opgesloten in een cel en dan denken ze dat ik gewapend ben. Maar ah. Er worden me opnieuw handboeien aangedaan. Ik wordt daarna begeleidt naar Timon. Ik ga zitten, we kijken elkaar even aan. “Waarom?” vraagt hij, en barst in tranen uit. ∞

©Fiegel5, GTAForum