GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum!: GTAForum.nl - Het Nederlandse Grand Theft Auto Forum! -> Fiegel's Projects

Deel 17

En daar zit je dan, te kijken naar de liefde van je leven. Die al huilend om te grond probeert te rusten. Eigenlijk doet het best pijn. Nee, het doet heel erg pijn. Niet zo'n beetje ook niet. Waarom doe ik dit? Ik weet het niet, ik weet wel dat wat ik doe erg fout is. Als ze hier achter komen, ga ik voor dik een jaar de bak in. Maar de liefde, en zeker de woede overheerst zo erg. Dat ik het gewoon niet in kan houden. Langzaam val ik zelf ook in slaap. Ik slaap niet. Ik dagdroom een beetje over de jongens die om Timon heen stonden. Wat zouden ze gedaan hebben als ik er niet was? Ik wil het niet weten, volgens mij waren ze allemaal homo. Dus wat moet er dan gebeurt zijn? Misschien maak ik hier alleen maar slachtoffers mee. Ik ben verdomme iemand aan het gijzelen. Wat doe ik? “Life is a fucking hell” zeiden mijn ouders altijd. Nu ik daar aan denk begin ik te huilen, ik heb een geweldige jeugd gehad. Maar nee, Timon zijn ouders stierven en heeft daarna echt een klotejeugd gehad. En nu, een paar jaar later wordt ie gegijzeld door zijn ex. Ik loop naar hem toe, nog altijd wat huilend. Hij slaapt, ik bekijk zijn hand. Het bloed flink en het ziet er niet best uit. Het moet naar de EHBO, verderop in het dorpje maar even laten kijken besluit ik. Het uur is voorbij, maar ik word moe. En val langzaam net zoals Timon ook in slaap.

Ineens word ik wakker, ik ruik vuur. En ja, een aantal meter verderop zit Timon rond een vuurtje. Hij heeft een hoopje bladeren naast zich en heeft een oud blik gevonden. Ik vraag wat ie wil gaan doen, ik krijg daar helaas alleen geen antwoord op. Hij negeert me, ik ga naast hem zitten. Niet te ver weg, niet te dichtbij. “Wat” krijg ik me toegesnauwd. Ik kijk hem aan, hij kijkt terug. Alleen boos, daarna kijkt hij weg. “Ik hoef je niet meer te zien” krijg ik te horen, ik wordt daar best pissed van. Ik pak mijn wapen en richt het op hem. Ik beveel hem mee te gaan, verder. Naar het dorpje, ik twijfel of ik überhaupt wel naar de hand laat kijken. Maar dat is iets voor later. Het vuur brandt nog altijd.

Na ongeveer 3 uur lopen naderen we het dorpje, mijn hersens trippen zowat. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik kijk naar Timon, hij loopt er zomaar droevig bij. Zijn hand bloed echt, de snip is 3 keer zo groot geworden. Hij heeft er iets omheen gebonden, het lijkt verdacht veel op een sok. Ik kan het mezelf gewoon niet aan doen om dit te negeren. “Naar de EHBO” zeg ik. Hij kijkt me verbaasd aan, ik pak mijn wapen uit mijn broekzak. Ik twijfel of ik het weg zou doen, maar ik hou het. Stel dat hij wegrent. Even later staan we voor de EHBO, we gaan naar binnen. Als we binnenlopen gaan we in de rij staan, de krant ligt op tafel. Ik pak hem, de foto van Timon staat groot op de voorpagina. En de mijne ernaast. “Gezocht, Timon van Lee en gijzelaar” Ik stop de krant in de prullenbak en ga naast Timon staan. Een meneer naast me kijkt me raar aan, zijn blik schiet van mij naar Timon. Even later loopt hij weg. Het zal wel goed zijn denk ik, we zijn bijna aan de beurt. Niemand die in de gaten heeft dat ik Timon gijzel. Tenminste dat dacht ik. Maar even later hoor ik in de verte sirenes, ik pak Timon zijn hand en sleur hem mee naar de deur. Maar helaas, die is op slot… ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 16

“Zo loop je weg bij je ex-vriend, zo lig je in een bos met een groep naakte mannen om je heen. Eigenlijk, het kan me niet meer interesseren. Echt gewoon niet, al neuken ze me helemaal dood en eindig ik ergens in een sloot. Het boeit me niet meer, het enige waar ik nog aan kan denken is de dood. Ik denk aan het moment dat ik voor de treinrails stond, had ik dan toch moeten springen? Ah, als ik zo door mijn tranen heen naar de jongens kijk. Zijn ze opzich niet zo heel lelijk..” Was het maar zo, dacht ik maar zo simpel. Maar nee, ik lig keihard te janken op de grond. Ik schaam me diep dat ik gewoon als een klein kind lig te trappelen op de grond. De jongens vormen een groepje om me heen, en trappen me. Eentje komt voor me zitten en slaat me in mijn gezicht. Daarna ziet hij mijn hand, die nog altijd open ligt. Hij pakt een stok en slaat keihard tegen de wond aan. Ik schreeuw het uit, het doet zo ongelofelijk pijn dat ik gewoon buiten westen raak.

Even later kom ik weer bij, de jongens zijn weg. Het enige wat ik zie is Sven. Hij huilt en zit op een boomstronk. Ik durf niet te bewegen, eigenlijk durf ik niks. Maar toch ga ik recht zitten, hij schrikt. Eindelijk na al die tijd hebben we een goed gesprek. Maar eigenlijk niet voor lang. Ineens schakelt hij over. Het gesprek duurt ook niet langer dan twee minuten heb ik het idee. Dan is hij weer de boze Sven. Het wordt langzaam donker. Ik ben moe, maar toch moet ik opstaan. We lopen het bos uit, richting de weg. Waar ik vandaan moet blijven, “Ik wil niet dat iemand ons ziet” krijg ik toegesnauwd. Hij is nog steeds gewapend. Ik heb nog altijd pijn, ben moe en stink ongelofelijk naar van alles en nog wat. Ik had nu thuis kunnen zijn, bij Sanne en Karin. Maar nee, ik loop hier. Daar waar het koud wordt. Daar waar ik me echt letterlijk kut voel..

Het leven is hardt, dat merkt Timon wel weer eens. Dan overlijden zijn ouders, daarna wordt hij gegijzeld door zijn ex-vriend. Maar Timon is zeker niet de enige die zich kut voelt. Sven voelt zich namelijk ook niet echt prettig. Maar wat denk je dan? Je gijzelt toch wel een mens, dat kan toch niemand aan? Of toch…

Waar ben ik mee bezig? Ik gijzel iemand waar in ontiegelijk veel van hou. Nu wordt het vast nooit meer iets, ik vraag me af of ik moet stoppen. Of mijn plan moet doorzetten. Ik hou van hem, maar hij niet van mij. Moet ik dit dan wel doen? Ik kijk naar hem, hij loopt voor me. Hij ziet er niet uit, Timon die altijd op zijn uiterlijk let. Z'n haar hangt plakkig over zijn hoofd, door al het zweet. Zijn T-shirt is helemaal vies. En hij zweet, en huilt van alle kanten. Hij bibbert. Maar dan ineens wordt ik boos, hij verdient het. Hij had me niet moeten laten stikken! Hij zal boeten, en veel ook. Weg met die Sanne. Weg met alles. Ik haat hem, maar ik hou wel van hem. Hoe kan dit? God? Is dit menselijk? Vast niet natuurlijk. “Kunnen we even stoppen Sven, alsjeblieft?” ik zie hem huilen. En bibberen. Ik pak mijn tas en gooi hem een deken toe. “Een uurtje” schreeuw ik. “Maar wel in dat bos!” ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 15

Eigenlijk zal het me niet meer interesseren, ik werk maar gewoon mee. Het liefste zou ik nu hebben dat er een kogel door mijn kop gejaagd wordt. Maarja, daar kan je moeilijk om vragen als je op het punt staat om verkracht te worden. Het valt me op dat ik verder nog niks voel. Nouja, de pijn in mijn ballen dan. Ineens kijk ik overal soepel tegen aan. Ik kan beter meewerken toch? Maar deze flits is snel weg. Ik voel een koud rond ding in mn kont zitten. Het smelt, en ineens wordt ik moe. Moe en het liefste zou ik slapen. Hij probeert me in slaap te krijgen. Ik probeer wakker te blijven maar het lukt niet. “Welterusten, prinsesje..” hoor ik hem nog net zeggen voordat ik in slaap val..

Als ik wakker wordt lig ik in de armen van Sven. Mijn bilnaad brandt gewoon mijn onderbroek uit. “Vieze teringlijer!” roep ik keihard. Hij laat me vallen. Met heel veel moeite vang ik me op mijn eigen benen op. Maar al snel lig op de grond. “Roep maar, niemand zal je horen!” Ik knipperde mijn ogen, en zag een gebied wat ik eigenlijk nog nooit had gezien. Een natuurlijk gebied, veel bossen. En dit pad, een stukje weg bergopwaarts. Waar het heen gaat weet ik eigenlijk zelf niet. Ik ken dit niet, nou zal dat wel komen omdat ik nooit verder ben gekomen als de stad en de school waar ik heen ga. Ik kijk Sven aan, ik huil al weer zachtjes. “Waarom?” vraag ik hem. Hij negeert me, hij steekt over en gaat daar op een grote steen zitten. Ik zak ondertussen weer als een pudding in elkaar. Het voelt alsof hij me een narcose heeft gegeven. Alsof ik nooit meer wakker ga worden. Hij komt naar me toe, en steekt me een drankje toe. “Drink het, zal je goed doen.” zegt hij ineens toch wel vriendelijk. Ik denk na, het kan zijn dat het weer een verdov.. Ah, waarom ook niet. Ik drink het, en twee minuten later voel ik me al stukken beter. Ik kan rechtop zitten, en probeer op te staan. “Wacht daar maar mee!” hoor ik vanuit achteren. Ik kijk naar Sven, en naar een pistool wat hij in zijn hand heeft. “Weetje, het is simpel zodra jij lief blijft, blijft deze in mijn zak. Zo niet, dan gebeuren er minder leuke dingen..” zegt hij rustig. Daarna beveelt hij me op te staan en door te lopen naar boven. Na dat drankje voel ik me al stukken beter, ik ben nog wat moe en mijn benen zijn zwaar. Maar lopen gaat nog net, het enige wat niet erg prettig is de pijn in mijn bilnaad. Ik durf er eigenlijk, niks over te zeggen. Ik ben bang dat ik weer ruzie met hem krijg. Ondertussen zijn we aangekomen bij een bos. En een paar meter verderop staat het bord: België 20 KM.

“Je probeert me het land uit te smokkelen!” zeg ik tegen hem. Hij antwoord niet, hij gooit me een deken toe en loopt weg. “Wanneer mag ik douchen?” vraag ik. Als ik even later antwoord krijg ik dat maar een man moet worden reageer ik verder niet. Het enige wat ik voel is viesheid, pijn en heel veel verdriet. Zouden Sanne en Karin aangifte doen? Of zouden ze me gewoon laten zitten. Ineens kom ik op het idee dat ik mijn mobiele telefoon nog heb. Als ik hem uit mijn broekzak wil halen schiet er ineens een pijnscheut door mijn hele arm. Ik haal mijn hand uit mijn broekzak. Ik zie mijn hand, die helemaal blauw ziet. En er zit een grote snee in. Ik glimlach. Nu maar hopen dat ze mijn bloed ook bij Sanne thuis vinden. De glimlach verdwijnt snel als ik een trap in mijn zij krijg en weer op de grond val. Alleen zie ik geen Sven, maar een groep jongens die niet echt veel kleren dragen.. ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 14

Dan ben je gelukkig, dan gaat de bel. En dan ben je doodsbang. In het deurgat staat Sven, maar niet zomaar Sven. Maar Sven met een mes in zijn handen. “Nu ga je mee, ik hou verdomme van je!” Ik probeer de deur dicht te doen maar hij houdt me tegen. Hij stampt de deur open en stormt naar binnen. Daar pakt hij me vast en wijst het mes naar me. “Pak je jas, en ga mee!” roept hij. Ik ruik dat hij gedronken heeft. Ik probeer te zeggen dat ik hem niet meer leuk vind, maar hij slaat me keihard in mijn gezicht. Hij schreeuwt dat ik mijn bek moet houden en mee moet gaan. Het mes komt dichterbij, en ik weet dat ik machteloos ben. Ik ben klein, mager en totaal niet sterk. Het zal wel moeten, in tranen kijk ik hem aan. En ik pak mijn jas, als ik die aan heb duwt hij me vooruit. Ik probeer naar boven te vluchten. Sven flipt duidelijk, zo erg dat hij het mes aan mij snijdt. Het bloed druppelt uit mijn hand. Maar stug duwt hij me door de deur. Hij zet het mes aan mijn rug, en zegt zachtjes dat ik me stil moet houden. Zo lopen we, en lopen we. Het wordt al donker, niemand die me kan helpen. En ik wou een gezellige avond met Sanne hebben. Maar ook dit deel van mijn leven valt weer in duigen.

Door een golf tranen heen zie ik dat ik ondertussen op een industrieterrein ben beland. Wat moet ik hier? Ik weet het niet, ik kijk Sven bang aan. Hij negeert mijn blik, omdat hij snel de andere kant op kijkt en mijn blik valt ineens op een weekendtas. “W.. waar gaan we heen?” vraag ik aan hem. Hij negeert me weer, en geeft me een duw. Een dik half uur later komen we aan bij een oude loods. Hij duwt me naar binnen en pakt zijn telefoon waar een zaklamp opzit. We lopen even door de loods en komen aan in het kantoortje waar vroeger de directie zat van dit gebouw. Ik herken alles, mijn vader werkte hier vroeger. Ik begin nog harder te huilen en val neer. Sven loopt ondertussen naar een stopcontact waar hij een bouwlamp die op de grond staat aandoet. Het is fel licht, ik zie dat hij gekleed is in mijn kleren. Die vanzelfsprekend veel te klein zijn. Hij is veel groter als ik, en veel krachtiger. Ik ben nu echt bang. Hij komt op me af. “Zeg dat je van me houdt!!” schreeuwt hij. Ik doe het niet, hij duwt me op de grond en slaat me hard in mijn maag. Ik begin te proesten, het eten van vanmiddag komt eruit. Hij haalt zijn vinger er doorheen en duwt die in mijn mond. Daarna pakt hij een touw en bind me vast. Hij legt een deken over me heen. Hij roept me toe dat als ik het waag om te schreeuwen dat hij dan mijn mond ook dichtplakt. Als bevestiging laat hij een rol plakband zien. Ik ben bang. Ik weet niet wat ik moet. Ik val in slaap, niet wetende wat mij morgen allemaal gaat overkomen.

Als ik wakker wordt zie ik niemand, geen Sven. Alleen die felle bouwlamp. Even later zie ik weer helder. Ik kijk om me heen, ik herken het wel allemaal. Eerst kwam ik hier met wat vrienden om hier vuurwerk af te steken. Dit is het kantoortje. Het enige plekje in deze bouwval waar het er nog fatsoenlijk uitziet. Krakers hebben hier een bank en een kleed neergelegd. Ook ligt er een matras waar ik nu een lege slaapzak zie liggen. Ik voel me vies. Ik stink, en gisteravond heb ik van angst per ongeluk in mijn broek geplast. Ik voel me raar, sowieso niet wie ik ben. Ik voel me vies. En ik ben ongelukkig, was Sanne maar hier. Kon ik haar maar vasthouden. Maar nee, er is niemand. Tenminste dat dacht ik. Helaas komt weer Sven komt binnen, met een tasje van de Zeeman en een zak brood. "Weer wakker prinsesje?“ Hij geeft me een snee brood, hij komt naast me zitten. Hij wil me kussen, maar ik spuug in zijn gezicht. Dat had ik niet moeten doen, hij wordt boos. En slaat me, daarna duwt hij me neer. En trekt mijn broek uit, hij stampt me keihard in mijn ballen. Ik verkramp van de pijn. Hij draait me om, ik doe mijn ogen dicht. Nee, toch niet..?! ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 13

Sven heeft makkelijk praten nu, hij probeert immers Sanne en Timon te scheiden. Zelf vraagt hij zich af hoe het daar nu aan toe gaat. Laten we dan ook maar snel gaan kijken. We zijn weer terug bij Timon.

“Wat is dit?” Sanne kijkt me boos aan. Ze is ook echt boos, het lijkt wel of ineens alle liefde uit haar is gezogen. “Nou?” ze heeft een bos bloemen in haar handen. Ik weet er zelf niks van af, ik graai het uit haar handen en lees het kaartje. De vragen spoelen door me hoofd, welk liefje? Wie moet ik bezoeken? Ik zeg dat ik er niks van af weet, ze gooit de bos bloemen voor m'n neus op de grond en loopt woedend naar boven. Ineens stort alles in, en met alles bedoel ik dan ook echt alles. Ook ik. Ik zak op de grond. Ik zit helemaal in elkaar gekrompen bijna te janken. Tot ik ineens iemand naast me voel zitten. Ik kijk op, het is de moeder van Sanne. “Wat is er nou? Weet je hier echt niks van?” Ik schud van nee, en ineens schiet me het te binnen. Het is Sven, ik sta op en roep “Het is verdomme die Kutsven!!” Sanne komt naar beneden en kijkt me aan, ik loop naar haar toe en streel haar gezicht. Ze komt dichterbij en zoent me. Terwijl moeders op de achtergrond staat mee te kijken staan wij hevig te zoenen. Ze pakt mijn schouder en zegt dat ik moet uitkijken met Sven, ze heeft zo het vermoeden dat hier meer van komt. Ik ben al blij dat Sanne niet meer boos is, wat zou ik nu zonder hun moeten? Ik kan geen kant meer op. Gelukkig is alles nog in orde, en ik hoop dat het zo blijft..

Ik vraag me af wat Sven nu doet, bereid hij zich voor op een nieuwe aanslag? Of houdt hij zich rustig, maar de ergste vraag: Komen die bloemen ook echt van Sven? Het was wel een mooie bos, jammer dat Sanne ze kapot gemaakt heeft. Mooie rozen, waar ik eigenlijk wel van hou. Maar ah, alles voor de liefde toch? Het leven gaat door, ik ben nu al een tijdje niet op school geweest. De vakantie is al een week voorbij. Waarom studeer ik eigenlijk Techniek? Stiekem houdt ik erg van zingen, en van acteren. Ik besluit eens iets leuks te gaan doen voor Sanne. Ik ga een liedje voor haar zingen, of nee beter. Ik ga er één schrijven! Dat zal ze vast leuk vinden denk ik. Sanne is zelf wel naar school, en Karin is werken. Ik kan dus rustig schrijven, ineens bedenk ik me dat Karin een gitaar op haar kamer heeft staan. En ik kan gitaar spelen. Ik schrijf en schrijf, totdat er een redelijk nummer uitkomt. Nu maar wachten totdat ze thuis komen…

Ik besluit er iets bijzonders van te maken, ik begin te oefenen op de gitaar. Ik pak het ritme van Krezip op, van Sweet Goodbyes. Dat is niet zo heel moeilijk. Ik speel, en ik speel. De hele middag door. Om half 5 begin ik de tafel te dekken. Ik dek het netjes, zet er kaarsen op. En begin te koken, want dat was me gevraagd. Spitskool, misschien niet zo heel feestelijk. Maar als ik de borden leuk opmaak komt er vast wel iets van. Even later gaat de bel, ik loop naar de deur. Ondertussen heb ik me feestelijk aangekleed. Ik doe open en ik verwacht dat Sanne en Karin daar staan. Maar het is een heel ander iemand. “Hallo Timon” hoor ik ineens met een bekende stem.. ∞
©Fiegel5, GTAForum

Deel 12

De gedachte van gisteren zijn nog niet weg, als ik wakker wordt aan zijn kant weet ik weer dat hij terug moet komen. Ik sta op en kijk mezelf streng aan in de spiegel, maar niet voor lang. Ik barst na tien seconden in tranen uit. En val weer terug op de bedrand, in al die jaren heb ik niet veel vrienden meer over. Want ik heb bijna al mijn tijd in Timon gestoken. Helaas moet ik er gewoon aan toegeven. Of toch niet? Wat ik gisteren heb gedaan was stom, ik kan mezelf wel ophangen. Maar ik weet dat ik dan geen stap verder kom. En dan zal ik nooit een stap verder kúnnen komen natuurlijk. Ik lees het smsje wat ik gisteren van Timon kreeg. De harde woorden “Ik wil je nooit meer zien” razen door mijn hoofd. Alweer begin ik te huilen, nou, ja, gewoon te janken als een klein kind van 3 jaar. Ik kom mijn belofte na. Ik ga het proberen op de kwade manier!

Even later loop ik door de stad. Ik denk en denk, totdat ik iets weet. Ik ga naar een bloemist, en bestel een grote mooie bos rode rozen. Ik schrijf een briefje; “Ik hou van je, wanneer kom je me weer bezoeken? Je liefje” Ik laat de bos bezorgen op het adres van Sanne, ik zorg dat het vandaag nog wordt bezorgd. Ik fiets alvast naar het huis van Sanne waar ik besluit te wachten op de bezorger. Als een uur later de bezorger voor de deur staat doet Sanne zelf open. Ze krijg een bos bloemen in haar handen geduwd. Ze bekijkt de bos, en leest het kaartje. Ze kleurt vuurrood en gaat weer naar binnen. Ik pak mijn verrekijker en kijk door het huiskamerraam. Ze flapt helemaal uit tegen Timon, eigenlijk is het best zielig om te zien. Maar het is in voordeel voor mij. Ik loop weg van het huis. Weg van de ruzie, maar met een dikke smile op mijn gezicht!

Ik loop naar de Albert Hein om even wat boodschappen te doen. Normaal doen we dit met z'n tweeën, samen met Timon. Misschien is dat ook wel een voordeel, niet al dat gezonde eten meer in huis. Geen miljoenen stukken fruit, en flesjes Spa blauw. Maar gewoon lekkere hamburgers uit een verpakking, nou alhoewel. Ik heb ze nog nooit op, Timon vond het vroeger altijd maar troep. Maar als ik het wilde, moest ik mijn gang maar gaan. Hij zou het nooit eten. Ik vraag me af wat hij nu zou eten. Ik besluit de hamburgers maar mee te nemen en te eten.

Als ik thuis aankom lach ik eindelijk weer, ik ben gewoon twee mensen aan het scheiden. Haha, hoe zou het Timon nu verlopen? Ik vraag het me wel af. Ik leg mijn hamburgers al denkend in de magnetron. Als ik ze er 2 minuten later helemaal dampend uithaal, gooi ik ze weg. “Wat een smerige zooi!” zeg ik tegen mijzelf.. ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 11

Tja, daar zit je dan. Na al die jaren alleen, geen warme jongen naast je. Nee, helemaal alleen, ik voel me helemaal ziek. Niet prettig, want ik weet niet wat ik nu moet doen. Wat heeft het voor zin om voor één persoon te koken? Ook niet echt veel. Ah, ik moet gewoon toegeven dat ik hem mis. En niet zo'n beetje ook. Ik zit nog altijd met de gedachte dat hij terug moet. Ik besluit hem eens te sms'en. In de SMS vraag ik hoe het met hem gaat. Ik zet er mijn naam onder. En loop verder, weg van de eenden. Weg van de plek waar ik uren heb gezeten en daar waar ik al mijn gedachtes liet gaan. Zal ik naar huis gaan? Of zal ik de stad induiken, eigenlijk heb ik wel honger. Ik besluit een hamburger te gaan scoren, dat is al wel een tijdje geleden. Aangezien Timon streng op de lijn lette. Daar aangekomen neem ik neem een normale hamburger en een kleine friet. Even later zit ik aan een tafeltje te eten, het smaakt na al die maanden echt voor geen meter. Ik gooi de helft weg en bestel nog snel een flesje Spa blauw…
Voordat ik buiten ben begint mijn telefoon al te piepen, het is een SMS van Timon.

“Ik wil je niet meer zien” lees ik hardop voor. Een oude dame achter me begint te lachen, ik zou haar wel kunnen martelen. Maar ik stap flink door. Zo gaat het dus niet, “Als het niet op de lieve manier kan dan maar op de kwade” stuur ik terug naar Timon. Ik ga naar huis, het is al bijna zes uur en de winkels tegenover de Burgeking gaan al sluiten. Thuis aangekomen pak ik een glas cola en ga zitten TV kijken. Waarom zit hij nou niet gewoon naast me. Waarom streelt niemand me nu? Ik ben het zat, ik pak m'n jas en m'n pinpas en pak de bus naar de stad. Daar loop ik de eerste de beste tent met roze neonlampen binnen. Ik stap er stug binnen, en ik zie vrouwen. Veel vrouwen in sexy pakjes. Ik heb niks met vrouwen, maar toch zeg ik tegen de uitsmijter die voor me staat dat ik de eerste en de beste wil hebben die vrijkomt. Zo gezegd zo gedaan, een kleine vijf minuten later sta ik met een jonge dame in een kamer waar een bed en een bubbelbad staat…

Maar vijf minuten later sta ik weer buiten, ik kan het niet. Ik wil het niet, gewoon niet. Waarom zou ik een meisje gaan nemen terwijl ik op jongens val? Ik weet het niet. Ik besluit maar naar huis te gaan, en lekker vroeg in bed te kruipen. "Het leven is hard" zeiden mijn ouders altijd. Maar nu is het net een baksteen. Ik kleed me helemaal uit todat ik naakt sta, ik kruip in bed. Maar niet aan mijn eigen kant. Maar aan de kant waar Timon altijd lag. Ik ruik zijn geur, z'n lichaamsgeur. Ik bedenk dat ik hem terug moet. Het moet gewoon, morgen ga ik hem halen. Met of zonder geweld! ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 10

Toch vraag ik mezelf af waarom ik dit doe, hij is zelf gegaan. Waarom zou ik erachteraan gaan? Ik weet het eigenlijk niet. Nouja, ik weet het wel. Ik hou gewoon te veel van hem. Zou dat de reden zijn dat ik hem achterna ga? Dat moet toch wel? Ik weet het zelf ook niet meer, maar iets in me vertelt me dat ik door moet gaan. Naar Sanne, naar Timon. Naar allebei, ik ga dan wel voor Timon natuurlijk. Maar oké. Ik kom dichterbij, en hoe eerder ik dichterbij kom hoe sneller mijn hart klopt. En hoe meer zenuwen ik krijg om te falen.

Maar hoe dan ook, 5 minuten later sta ik voor de deur en wacht ik totdat er open wordt gedaan. Een oudere vrouw doet open en ze kijkt me aan. “Is Timon daar?” vraag ik. Ze knikt en gaat hem halen, als Timon even later voor me staat barst ik in tranen uit. Ik vraag al huilend “waarom Timon, waarom?” Ook hij krijgt tranen in zijn ogen, ik zie aan hem dat hij het moeilijk heeft. Maar hij niet alleen. Ik ook, en de oudere vrouw staat ook haast met tranen in haar ogen. Het enige wat Timon tegen me zegt is “Het spijt me Sven, echt waar”. Hij loopt terug naar binnen, ik zeg tegen de oudere vrouw dat ik zijn spullen nog wel een keer kom brengen. Ik stel me eigen snel even voor. De vrouw is dus de moeder van Sanne. Ze geeft me een nummer. Ze vertelt dat dit het nummer van Sanne is, en als ik ooit iets wil weten over Timon dat ik dan haar kan bellen. Ik bedank haar hartelijk, en loop terug naar mij fiets.

Ik stap op mijn fiets en fiets zomaar ergens heen, ik trap zo hard dat ik binnen 5 minuten buiten adem ben. Ik stort me op de grond bij een leuk klein vijvertje. Ik denk over vroeger, hoe ik Timon leerde kennen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was toevallig in Haarlem waar hij woonde. Ik logeerde bij een goede vriend, we zouden samen naar een voetbalwedstrijd. Toen ik een dag later door de stad liep zag ik een jongen zitten. Ongeveer even oud als ik, een jaar of 15. Hij zat te huilen op een bankje. Ik ging naast hem zitten, en vroeg of alles goed was. Hij vertelde zijn verhaal over wat er allemaal gebeurd was met zijn ouders. Ik troostte hem, en we leerden elkaar steeds beter kennen. Beter en beter, tot op die ene dag. De zonnige zondag, dat ik hem verkering vroeg. Het ging wat moeilijk, met veel haperingen.. Maar hij zei ja, en we waren gelukkig. Ik nam hem mee naar Volendam. Daar waar ik woonde, we werden daar samen gelukkig.

Maar nu zit ik hier, alleen naar een stel eenden te kijken die samen vechten om een stukje brood. Ik moet hem terug, het moet. Als hij niet wil. Moet ik zorgen dat Sanne hem niet meer wil. Dan is hij vast weer bij mij. Hij komt terug, ik voel het! ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 9

De gedachten borrelen weer op, waarom moet hij me nu op dit moment nog betrappen? Ik ben bezig met inpakken, maar nee. Ook dat moet weer fout gaan, in dat kutleven van me. “Ik ga.” zeg ik kort tegen hem. Hij vraagt meteen waarom. Ik antwoordt niks, ik loop naar de deur. Al huilend breng ik net nog een “sorry..” uit. Ik loop naar mijn fiets en bedenk me dat ik mijn sleutels binnen heb laten liggen. Ik vis mijn zakmes uit m'n jaszak en por wat met het slot. Terwijl ik op mijn fiets stap zie ik Sven door het raam naar mij kijken. Is dit wel een goede keuze vraag ik mezelf af? Ik besluit niet verder na te denken en naar Sanne te fietsen.

Ze doen de deur open en zien mij huilend staan, ik schaam me. Maar ik wordt gelukkig binnen gelaten, dat zit dan wel weer mee. Ik zit weer in de keuken, met een glaasje water. Ik nip er langzaam een beetje uit. En ik begin te praten, ik heb het uitgemaakt. Ik ben geen homo! Sanne omhelst me, maar ook Karin geeft me een hand. Ik voel me veilig, prima zelfs..

Maar wat Timon niet in de gaten heeft, is dat Sven een paar straten verderop huilend aan tafel zit. Want hij houdt nog wel van Timon. Ook hij heeft het moeilijk, maar er is niemand die hem omhelst. Integendeel zelfs. We verplaatsen van hoofdpersoon, we bekijken het verhaal verder uit de ogen van Sven.

Ik had zo'n mooi leven, nog niet veel problemen gehad. Ik dacht goed te doen om Timon te verzorgen, alleen werd dat meer dan verzorgen. Ik begon van hem te houden, en nu is hij weg. Zomaar, hoe kan dat? Wat heb ik misdaan? Ik besluit in bed te kruipen, ik bel mijn werk af. En ga slapen, het is te veel. De dag daarop wordt ik wakker, ik weet het. Ik wil hem terug, want ik kan gewoon niet zonder hem. Ik kleed me snel aan, “dan maar een keer zonder douche” zeg ik tegen mezelf…

Terwijl ik me op mijn fiets hijs bedenk ik me dat het toch geen zin heeft. Maar iets in me zegt dat ik toch moet gaan. Tenminste dat denk ik, in werkelijkheid staat de buurvrouw naast me. Die zegt dat ik toch maar moet gaan. “Ik heb alles meegekregen, ik hoor alles wat jullie zeggen/doen door die dunne muren.” "Ze is bij Sanne." Ze vertelt dat de moeder van Sanne en zij goed bevriend zijn. Ze geeft me het adres. Ik bedank haar, en fiets weg. Op weg naar Sanne, op weg naar Timon… ∞

©Fiegel5, GTAForum

Deel 8

Eenzaam loop ik weer over straat, eigenlijk durf ik niet meer bij Sven in de buurt te komen. Vroeger wou ik alleen maar bij hem zijn, nu wil ik eigenlijk zo min mogelijk bij hem zijn. Zou het door Sanne komen? Dat moet toch wel? Ik besluit me van die gedachte af te slaan en eens iets leuks te gaan doen. Ik bedenk me dat ik al tijden niet meer in de stad ben geweest, ik loop richting de bushalte. Maar onderweg breek ik mijn rit af. Ik bedenk me dat het toch geen zin heeft. Wat moet ik doen? Ik besluit een terrasje op te zoeken, daar zit ik met een spa blauw te denken. En te denken. Ik sta op, leg een tientje op tafel en loop al huilend richting de spoorweg. “Wat is mijn leven?” “Ben ik nou Bi?” Allerlei vragen spoelen door mijn hoofd, ik weet niet wat ik denken moet. Ik begin sneller te lopen, te rennen. Zo snel als ik kan naar de spoorbaan. Een minuut later sta ik daar…

Ik kan het niet, ik heb al niks. Waarom zou ik dit doen, al huilend zak ik naar beneden en ga ik zitten. Ik huil, zachtjes maar zeker hoorbaar. Vele mensen om mij heen kijken naar me, ik voel het. Ik voel opeens een arm, een arm die om mij heen slaat. Het is Sanne, ik denk dat ik droom maar echt. Het is Sanne, ze is bij me. Ze steunt me, ik ben blij dat ik het niet gedaan heb. Ik kijk haar aan, zij kijkt mij aan. Ze geeft me een kusje op mijn wang en vraagt mee te gaan naar haar huis. Ik ga mee, en daar doe ik mijn verhaal. Alles, van vroeger tot dit moment. Ze kijkt me aan.. “Het is jouw keuze, maar stiekem houdt ik ook veel van jou” fluistert ze me toe. Ik sta op, en vraag of het mogelijk is dat ik hier eventueel kom overnachten. “Ja natuurlijk." klikt een aardige stem achter mij. Een vrouw van ongeveer 40 jaar komt de keuken binnenstappen. “Ik heb alles gehoord, je bent hier altijd welkom kerel..” zegt ze tegen mij. Ze stelt zich voor, ze heet Karin. Ze is erg aardig, ik bedank haar hartelijk en groet de twee dames. Ik loop naar buiten..

Weer begin ik te denken, langzaam loop ik naar huis. Ik houdt van Sanne, maar Sven dan? Hij was er altijd voor mij. Moet ik hem nu laten stikken? Had ik maar ouders om hulp te kunnen vragen. Maar helaas, ik neem mijn besluit. Ik ga naar huis. Aangekomen pak ik twee koffers en prop snel daar al mijn kleren in. “Timon, wat doe je?” hoor ik ineens. ∞

©Fiegel5, GTAForum