Koeien en kalveren en dingen enzo

Tijd voor een nieuw blogartikel, maar deze keer een stukje met afwijkende inhoud. Geen scherpe observaties, pleidooien en klaagzangen, maar audiovisueel genot. Ik wil namelijk een selectie uit de muziek waar ik de laatste tijd veel naar geluisterd heb met jullie delen. Mijn muzieksmaak is heel eclectisch zoals sommigen van jullie weten, dus het is zeker de moeite waard om het eens te checken. Schroom ook niet om te laten weten wat je ervan vindt. Wil je meer van dit soort artikelen zien, of mag het hier wel bij blijven?

◆ ◆ ◆


Santigold (voorheen Santogold) is een naam die bij velen van jullie waarschijnlijk geen belletje zal doen rinkelen. Deze dame maakt met haar band heerlijke alternatieve muziek, die ik niet zo 1, 2, 3 in een hokje kan plaatsen. We horen veel rock-achtige beats, maar de tracks zijn niet zelden doorspekt met elektronische blips en blops. Ze heeft tot nu toe pas één album uitgebracht, maar de volgende is onderweg. Ik ben benieuwd. Andere nummers die de moeite waard zijn: L.E.S. Artistes. You'll Find A Way en Starstruck.

◆ ◆ ◆


Idlewild is in het afgelopen jaar uitgegroeid tot één van mijn favoriete bands. Toffe groep uit Schotland die rock met lichte folk- en punkinvloeden maakt. Ze begonnen een jaar of tien terug met luidruchtige garagerock, maar zijn geëvolueerd tot een act die het tegenwoordig heel melodieus verpakt. Radiovriendelijk zonder cheesy te worden. Check ook American English, Younger Than America en I Understand It.

◆ ◆ ◆


Viva Brother is een act die momenteel hard op weg is naar de Engelse top. Het debuutalbum staat vol met zonnige rocknummers, voorzien van een poppy randje. Typisch van die nummers die nog de hele dag in je hoofd blijven hangen. De band heeft ongeveer net zoveel criticasters als fans, en hoewel ze het tekstueel niet halen bij bijv. het eerder genoemde Idlewild, is het een frisse wind in de scene. Aanraders zijn ook David, Still Here en High Street Low Lives.

◆ ◆ ◆


All The Young, ook weer zo'n groep die aan de andere kant van het kanaal flink bezig is naam te maken. Grootse, pakkende gitaarstormen, afgewisseld met kalme intervallen. Persoonlijk vind ik de zanger heel sterk; dik, vol geluid en een groot bereik. Ze bouwen hun songs vaak op als ware het afzonderlijke, korte tracks. Getipt als grote belofte. Zie ook The Horizon, Quiet Night In en The First Time.

◆ ◆ ◆


Jon 'Fratelli' Lawler zou je kunnen kennen als frontman van -jawel- The Fratellis. Deze band uit Glasgow leverde twee sterke albums af maar is jammer genoeg ter ziele gegaan. Jon maakte nog een kort uitstapje met Codeine Velvet Club en stortte zich toen op zijn solocarrière. Maakt grotendeels gestripte rocknummers met een vleugje country. Luister ook eens naar Rhythm Doesn't Make You A Dancer, Baby We're Refugees! en Part Man, Part Myth, Part Time.

Dekbedhoezen, we weten allemaal wat het zijn en vrijwel iedereen gebruikt ze. Er zijn ook mensen die dat niet doen, maar dat is ontzettend smerig en schuiven we dan ook maar even terzijde.

Ze zijn wel echt nodig, heb ik ondervonden. Dekbedden worden nu eenmaal snel vies. Soms tref ik vlekken aan waarbij ik geen flauw idee heb hoe die ontstaan zijn. Ik heb wel eens een enorme bloedvlek aangetroffen aan het voeteneind. Compleet raadsel. En daar fantaseer ik dan over. Heeft er soms een of andere vrouw in mijn bed liggen bevallen? Heb ik mijn teen opengehaald aan een uitstekende spijker? Is dat kreng uit The Ring op bezoek geweest?

Maar nee, geen van dat allen. Die vlekken ontstaan gewoon op magische wijze. Het is net als regeringstekorten. Je weet niet hoe, maar ineens zijn ze er. En toch wil ik weten hoe het zit. Zo zit ik immers in elkaar. Die nieuwsgierigheid drijft mij er toe deze zaak tot op de (latten)bodem uit te zoeken.
Ik heb wel eens overwogen mijn dekbed onbedekt op mijn bed te leggen, en dan een camera op te hangen zodat ik precies kan volgen wat er allemaal gebeurt. Dat heb ik na het zien van Paranormal Activity toch maar niet gedaan, want voor je het weet staan er allemaal enge wijven rond je bed te dansen.

Voor zij die Paranormal Acivity niet kennen een kleine samenvatting (let op: spoilers): jong stel woont in fraai huis, maar ’s nachts beginnen zich vreemde dingen voor te doen -en dan heb ik het niet over wilde sekspartijen. Deuren gaan open en dicht, dekbedden (zie je wel, heb je ze weer!) zweven omhoog en meer van zulks. Op een gegeven moment slaat de wanhoop toe en drijven de gebeurtenissen ze tot waanzin.
En zo begin ik zo langzamerhand ook over mijn dekbedhoezen te denken. Die lappen stof spelen een smerig spelletje met me.

Sommige daarvan heb ik al jaren. Ik had er vroeger bijvoorbeeld eentje van Sesamstraat. Als kind sta je er niet bij stil, maar nu weet ik waarom Oscar het moddermonster altijd in een hoek werd weggemoffeld. Hij is de stereotype zwerver die in vuilnisbakken zijn eten zoekt en de overige bewoners van Sesame St. terroriseert. Een echte outcast, verstoten door de maatschappij. Een beetje een Calimero-figuur, ook.

En zo is het ook hier. Bert en Ernie staan ergens in het midden te patsen met hun bonte verzameling vriendjes, en Oscar moet het doen met een plekje rechtsonder in de hoek. Pas bij nadere inspectie valt op dat hij ook deel uitmaakt van de cast. Oscar ziet er boos en verward uit. Het onbegrip valt van zijn met modder besmeurde gezicht af te lezen. Smerig. Zo voelt hij zich ook, ongetwijfeld.

Zo blijkt dus dat ook de makers van Sesamstraat figuren zoals Oscar, die in de lagere lagen van onze samenleving vertoeven, het liefst verborgen houdt. Zo van: ze zijn er wel, maar we hebben liever dat je naar die twee goedzakken kijkt. Het welbekende NIMBY-effect. Not In My Back Yard. Het wordt allemaal in de doofpot gestopt.
Maar uiteindelijk is Sesamstraat sowieso gewoon een podium voor excentriekelingen. Ik bedoel: twee mannen in foute, strakke streepjestruien die de ganse dag een vuist in hun kont hebben. Daar hebben Geer en Goor een vinger in de pap gehad.

Tot op heden blijft het mysterie der dekbedhoezen onopgelost. Ik ben er eigenlijk niet zeker van of anderen er ook last van hebben, of dat karma gewoon een appeltje met mij te schillen heeft. Dus bij dezen een oproep aan slaapminnend GTAForum: laat van je horen!

Ik weet er het fijne niet van, maar zeker is dat het destijds razend populaire Idols een trend zette. De talentenjacht-trend. Toen was het deelnemersveld nog beperkt tot mensen die konden zingen (of specifieker: mensen die dáchten te kunnen zingen), maar tegenwoordig kun je ook meedoen als je een dansje kunt, telepathische gaven hebt of kunt fluiten op de neus van je vrouw. Kortom: er is voor ieder wat wils, dus elke zwakzinnige kan meedoen.

En daar kijken we massaal naar. Week na week, jaar in jaar uit. Telkens denk je: ah, het zal nu wel een keer afgelopen zijn. Maar dan kom je bedrogen uit, want het daaropvolgende jaar volgt er gewoon een nieuwe show. En dan is het onvermijdelijk dat sommige kandidaten het nog eens proberen.
André Pronk, alias De Lach, is er zo eentje. De man heeft geen enkel noemenswaardig talent, maar wel een gebit waarbij Ankie van Grunsven een ontzettend lekker wijf lijkt. Het valt meteen op, en is daarom (in combinatie met zijn angstaanjagende manier van lachen) een beetje zijn handelsmerk geworden. Ik vind dat een treurige ontwikkeling. Dat niet je act, maar je (uiterlijke) onvolkomenheden je signature-element zijn. Het ergste is nog dat hij zelf óók weet dat hij niets kan. En toch lult hij zich elke keer naar binnen om zijn ‘liedjes’ ten gehore te brengen. En dan moet je voor de grap eens op Henk-Jan Smits letten. Zodra de deur opengaat en de contouren van André in de deuropening opdoemen, duikt de man weg achter zijn desk om er de gehele auditie niet meer onder vandaan te komen. Hij is André zó ontzettend zat. En terecht natuurlijk.

Want André kán niks, wéét dat hij niks kan en wíl ook niks kunnen. En daarom zouden dit soort randdebielen tegen zichzelf beschermd moeten worden. Gewoon met een korte screening vooraf. En als die negatief uitpakt, gewoon wegsturen. Zo van, jongen, voor je eigen bestwil, doe het niet. Ga maar terug naar de stichting. Dit wordt niks. Voorkomen is beter dan genezen.

Want juist de slechtste kandidaten in de categorie André (wie herinnert zich ‘Klompen’ Herman nog?) worden een hype. Maar niet omdat Nederland zo gek is op hun vocale kunsten. Nee, integendeel. We smullen met zijn allen van dit soort mongolengedrag. Lekker uitlachen enzo. En die man maar denken dat hij geliefd is. Nee André, Nederland lacht massaal om je wanvertoning. Maar, en dat is verraderlijk, door dit soort dingen ontwikkelen we zowaar een zekere sympathie voor André. En dat moeten we niet willen. Kijkcijfertechnisch is het slim bekeken, dat zal ik niet ontkennen. Maar alsjeblieft, tv-makers van Nederland (en België, ongetwijfeld), waarom al deze idioten aan ons serveren?

Nee, strakke optredens willen we zien. Puike covers van mensen die daadwerkelijk over talent beschikken. Flikker op met je klompendans en klassieke acrobatiek. Veel mensen kunnen een leuk trucje of dansje, maar ze vergeten het in toekomstperspectief te zien. Kun je er een groot publiek mee vermaken? Kun je er een avondvullende show omheen bouwen? Nee toch? Ik zie het al staan op de posters: ‘Jan de Groot speelt gehele oeuvre Beethoven op neus echtgenoot.’
Dat kan toch niet? Vroeger werd dit soort volk meegenomen naar de kermis om daar tentoongesteld te worden aan het publiek. En dát is waar deze generatie goed in is. Zelf een diepere indruk achterlaten dan hun act. En daar slaan ze de plank mis.

Naar de ring ermee. Want zij zijn er de oorzaak van dat de talentenjachten zijn verworden tot het aapjes kijken dat het nu is.

Ik was laatst op een rommelmarkt, en daar kocht ik bij een oud gebocheld vrouwtje een glazen bol. Hij was behoorlijk stoffig, dus ik heb 'm mee naar huis genomen en eens flink in het sop gezet. Enfin, ik daar in kijken, en wat blijkt...

• 2012 is het jaar waarin de oranje auto van Joriz het na negen jaar trouwe dienst begeeft, tijdens het traditionele personeelsuitje.
  
• 2012 is het jaar waarin PatrickW jaren na dato alsnog wordt opgepakt door de Amerikaanse overheid wegens het publiceren van de beruchte Hot Coffee Mod.
  
• 2012 is het jaar waarin GTA-Sheep ternauwernood ontsnapt aan het slachthuis door zich te vermommen als fors behaarde geit.
  
• 2012 is het jaar waarin Dutchy3010 van de universiteit wordt geschopt, nadat uitkomt dat ze tijdens het hoorcollege steevast modificaties voor GTA aan het ontwikkelen is.
  
• 2012 is het jaar waarin .Levi. aan de Engelse kust strandt, na meegenomen te zijn door een windvlaag tijdens het surfen.
  
• 2012 is het jaar waarin Lantyz bij twee andere eekhoorns intrekt; samen trekken ze ten strijde tegen een gesnaveld individu met de initialen D.D.
  
• 2012 is het jaar waarin Jowx plotseling genoeg krijgt van konijnen, en zijn trouwe metgezellen met kerst door de versnipperaar haalt.
  
• 2012 is het jaar waarin Wilfried de Jong op geheimzinnige wijze verdwijnt. NandroDavids neemt de presentatie van Holland Sport over.
  
• 2012 is het jaar waarin Jacky-2007 na zijn profiel ook zichzelf laat omvormen om op Johnny Bravo te lijken.
  
• 2012 is het jaar waarin Thundercover zijn passie voor Formule 1 verliest, en zich volledig toelegt op de 100 meter rolstoelrennen op de Olympische Spelen in Londen.
  
• 2012 is het jaar waarin -Matthijs- zijn functie als moderator van Graphics neerlegt, en aan de slag gaat als vormgever bij Omroep Max Magazine.
  
• 2012 is het jaar waarin ASPHALT zijn vriendin inruilt voor een brok asfalt uit Liberty City.
  
• 2012 is het jaar waarin Horatio Cane uit het script van CSI geschreven wordt. Big Boss neemt zijn rol over.
  
• 2012 is het jaar waarin DaBeast zijn gebruikersnaam eer aan doet, door zijn avatar te vervangen door een foto van een plek ergens onder de gordel.
  
• 2012 is het jaar waarin Armin van Buuren en Afrojack hé-le-maal uit zijn. In plaats daarvan levert Flitskikker dé zomerhit van het jaar af.
  
• 2012 is het jaar waarin Guardian1980 een oogje dichtknijpt bij een overval, omdat hij in een van de daders Claude meent te herkennen.
  
• 2012 is het jaar waarin Hanneswasco het Vlaamse vasteland achter zich laat om de kiwiplantage van zijn oom in Nieuw-Zeeland over te nemen.
  
• 2012 is het jaar waarin Kai-ShockWave Adobe helemaal zat is. Hij laat zijn gebruikersnaam veranderen in Kai-Java.
  
• 2012 is het jaar waarin Kloep de bloedstollende finale van een prestigieus pokertoernooi verliest, "omdat Fatima Moreira de Melo zo lief kijkt."
  
• 2012 is het jaar waarin Megadreams op de Suske en Wiske fandag stiekem aan de knopjes van Professor Barabas' apparatuur zit. Hij zal voortaan door het leven gaan als MiniDreams.
  
• 2012 is het jaar waarin Puma in zijn geheime verblijfplaats op de Veluwe door de politie van zijn bed wordt gelicht, wegens het onrechtmatig gebruiken van een geregistreerde merknaam van een niet nader te noemen sportmerk.
  
• 2012 is het jaar waarin Svenie uitgekeken raakt op Eva Longoria, en voortaan alleen nog maar foto's van Willeke Alberti boven zijn bed hangt.
  
• 2012 is het jaar waarin VWO-er na een zenuwslopende avond het Groot Dictee der Nederlandse Taal wint van Britt Dekker, die jammerlijk genoeg haar dag niet heeft.

Dus, jongens. Dat jullie het even weten!

Volgens mij ben ik een zogenaamde sneakerhead.

Volgens mijn omgeving vertoon ik een van de belangrijkste symptomen die een sneakerhead kenmerken: continu op zoek zijn naar nieuwe schoenen. Ik ga dagelijks de websites van Freshcotton, Britain en dergelijke winkels af, om te zien of ze nog tof spul binnengekregen hebben. Zelfs Ebay behoort tot mijn dagelijkse routine, want man, daar komen soms kicks voorbij waar je spontaan van gaat kwijlen. En dan geen vlugge check, nee, ik keer steeds weer het complete assortiment ondersteboven. En soms pik je er dan mooie dingen uit, ergens in een donker hoekje van de sale. Zo kreeg ik gisteren de Nike Sky Force 88 Mid binnen; op de kop getikt voor €40, terwijl je daar normaal gesproken meer dan het dubbele voor betaalt.

"Dan kun je nu wel weer even rustig aan doen," zegt mijn moeder dan. Helaas denkt de verzamelaar in mij daar heel anders over. Ik sta nu op elf paar sneakers, echte sportschoenen niet meegerekend. Dat valt dus nog heel erg mee, maar dat komt ook doordat mijn verzamelwoede tegen een beperking aanloopt: ik heb geen werk. Ik solliciteer van tijd tot tijd ergens, maar ik beschik kennelijk over de wonderbaarlijke gave om nooit aangenomen te worden. En dat maakt de drang naar nieuwe schoenen alleen maar groter en gevaarlijker. Je ziet limited edition kicks die je eigenlijk niet kunt betalen maar wel heel graag wilt hebben, waardoor je soms geld uitgeeft dat je eigenlijk aan andere dingen zou moeten besteden. "Oh, die broek koop ik dan volgende maand wel," denk ik dan. Elke keer neem ik me voor om nu gewoon mijn geld op te sparen voor dingen die ik écht nodig heb, maar er hoeft maar een aanlokkelijk aanbod op te duiken of ik ben deze afspraak weer vergeten.

Zodoende jas ik er allemaal geld doorheen dat ik eigenlijk niet kan missen. Maar het gebeurt gewoon. Het is net als met zwaarlijvige mensen die trek hebben in een koekje: "ach, ééntje kan geen kwaad." Maar dat ene koekje worden er uiteraard al snel meer en meer, totdat het einde zoek is. Totdat mijn bankrekening weer leeg is en ik alleen maar denk: nu moet ik verdomme tot volgende maand wachten tot ik die Dunks kan kopen!

Daar stond ik dan vanmiddag, in de broekenzaak. Naar de andere kant van de stad gefietst, omdat mijn moeder zei dat hier een outlet van de grote merken zat. En ja hoor.

"Goeiemiddag, ik ben op zoek naar een spijkerbroek, en dan eentje met een beetje dunne pijpen." Nou, het meisje (dat eigenlijk geen meisje meer was maar het nog wel erg graag wilde zijn) ging even voor me kijken hoor. Ze kwam eerst met een paar modellen aanzetten waarin ik nog niet dood gevonden wens te worden. Van die rare broeken met allerlei stiksels en knoopjes die daar verdomme helemaal niet horen. Een broek moet gewoon clean zijn, vind ik. Enfin, wanstaltelijke rommel terug het schap in, en iets uitgezocht dat beter beviel.

Het pashokje was een soort groot uitgevallen meterkast, waarin ik maar één stekker uit het stopcontact hoefde te trekken om de hele zaak lam te leggen. Maar hee, ik was in een goede bui, dus ik heb de elektronica netjes laten zitten. Ik trok mijn broek aan en bemerkte meteen al iets wat me niet beviel: de onderkant van de broekspijpen. Veel te wijd. Ik denk dat als je ze over je schoenen zou hangen en een beetje heen en weer wiebelt, je je voeten kunt laten verdwijnen. Daar had ik dus geen zin in. "Ja, ik vind 'm op zich wel oke, maar heeft u niet iets met dunnere pijpen?" Wederom dook ze tussen de rekken. Ik kreeg dezelfde broek aangereikt, maar dan een maat kleiner. Ik ben de kwaadste niet, dus ik dacht: dan pas ik 'm zo gewoon even. Maar nee hoor, weer die klotepijpen. Leuk woord voor galgje trouwens.

"Ja, die pijpen zijn het gewoon net niet, weetjewel," waarop het meisje antwoordde: "ja, wij hebben hier geen skinny jeans, dan kun je beter even bij de H&M kijken."
Skinny jeans? Skinny-fucking-jeans? Die wil ik helemaal niet! Ik wil gewoon een fatsoenlijke spijkerbroek!
Ik keek haar krampachtig lachend aan en verwachtte dat ze elk moment "Haha, nee joh, ik ga 'm even voor je pakken!" zou zeggen, maar een reactie bleef uit. Ik trok mijn eigen broek weer aan, bedankte voor de hulp en liep de winkel uit, het personeel achterlatend in een berg broeken die ik mijn ergste vijand niet toe zou wensen.

Daar stond ik dan, buiten, in een koud januariwindje. De lucht zag er onheilspellend uit alsof er elk moment Duitse zeppelins het Goudse luchtruim zouden doorkruisen. H&M. Mijn koninkrijk voor een H&M.

Ken je dat, hét gevoel?

Nee, ik heb het hier niet over activiteiten van seksuele aard. Ik heb het hier over muziek. Muziek die je in zo'n euforische stemming brengt dat al je zorgen voor even verdwijnen. Het is een gevoel dat je moeilijk kunt omschrijven, vooral omdat het voor iedereen anders is. Sommige mensen zullen het gevoel misschien niet eens kennen. Ik denk dat je dan wat misloopt.

Maar dit gevoel, deze uplifting state of mind is vaak net zo snel weer verdwenen als dat het gekomen was. Als sneeuw voor de zon. Je wilt het vasthouden, maar het kan niet. Het neemt bezit van je en treedt al snel weer uit je lichaam. Als een biertje. Hartstikke lekker om even van te genieten, maar het is binnen no time op, en dan zit je met een beetje pech met de kater. In dit geval geen kater die zich vertaalt in brakheid. Nee, een kater die zich aan je opdringt in de vorm van neerslachtigheid. De euforie is verdwenen en maakt plaats voor somberheid. Je bent ineens weer terug op aarde. Het gevoel overvalt je soms totaal onverwachts, maar bepaalde muziek kan helpen het te triggeren. Dit is voor iedereen anders, maar ik kan het vaak oproepen door het debuutalbum van The Stone Roses te draaien. Eén van de beste albums ooit gemaakt, als je het mij vraagt.

Muziek is heilig voor mij. Veel mensen zien muziek als iets wat ze op de achtergrond draaien om de stilte te breken of om op te feesten. Maar muziek is voor mij iets veel groters. Dat klinkt misschien heel overdreven alsof ik een of ander geloof predik, maar zo zie ik het. Ik ben muziekverslaafd, kun je wel zeggen. Met mijn ruim 96.000 afgespeelde tracks op Last.fm lijkt het alsof ik niets anders doe dan muziek luisteren. En...ergens zit daar wel een kern van waarheid in. Wanneer ik zoals nu achter de computer zit, staat er altijd muziek op. Wanneer ik onderweg ben, staat er altijd muziek op. Wanneer ik 's avonds in bed lig, staat er muziek op om m'n hoofd leeg te maken. Het liefst zou ik ook muziek draaien tijdens het douchen, maar ik ben bang dat ik m'n iPod daarna weg kan gooien.
Zonder dit stukje digitaal vernuft zou ik een lamme zak zijn. Als er geen muziek binnen handbereik is word ik loom, nors en ongeduldig. Hij gaat mee naar school, in de auto, trein, op de fiets; zelfs wanneer ik met de hond aan het wandelen ben doet 'ie z'n werk.

Mijn dag zou twee keer zo lang duren als ik niet naar muziek zou kunnen luisteren. Met m'n oortjes in lijkt de tijd voorbij te vliegen. Dit in schril contrast met stille momenten waarop de tijd als een slak vooruit kruipt. Geen muziek draaien is dus eigenlijk geen optie. Soms wekt dit ergenis op bij m'n omgeving. "Is het nou echt nodig om de hele dag muziek te draaien?" roept het opperhoofd hier dan. Ja, dat is nodig. "En moet dat zo hard?" Ja, dat moet zo hard.

Het is alsof ik de auto ben, en muziek de benzine die er voor zorgt dat ik blijf rijden. Als de benzine op raakt, sta ik stil. Niet meer vooruit te branden. Leeg.

Ik heb op mijn persoonlijke klaagmuur al een hele tijd niets meer van me laten horen, maar op een loze, regenachtige donderdagmiddag als deze komt er soms ineens inspiratie opborrelen. Weer eens een nieuw artikel van mijn hand dus. Reken niet op wekelijks verschijnende edities oid, want zodra ik mezelf deadlines en verplichtingen ga stellen wordt schrijven een werktaak. En ik heb het niet zo op bezigheden waar 'werk' in voor komt. Maargoed, over tot de orde van de dag. Het fenomeen GTAForum. En dan vooral waarom het na al die jaren nog steeds zijn aantrekkingskracht heeft op vele leden.

Ruim vijf jaar ben ik inmiddels lid van dit forum. Dat is niet niks, al zijn er natuurlijk leden die al zes, zeven of zelfs acht jaar geregistreerd staan. In het begin kwam ik hier voornamelijk met mijn vragen over GTA San Andreas. Ik was nog niet zo bekwaam in het spelletje, dus ik kwam regelmatig met mijn savegames aanzetten als het weer eens niet lukte. Ik moet Bling, -Matthijs-, VWO-er en anderen welhaast tot waanzin hebben gedreven met mijn gezeur en gejammer. Maar ik kon wél verder met het spel. Daar ging het om.

Na het voltooien van de storyline heb ik het forum een beetje links laten liggen. Ik liet begin 2007 mijn naam nog veranderen naar Silverbyte (er zijn waarschijnlijk maar weinig mensen die zich nog herinneren dat ik ooit Silent Thunder heette), maar daarna zakte mijn activiteit vrijwel naar het nulpunt. Ik had hier weinig meer te zoeken, dacht ik. Het spel was uit, en wat deed je nou op een forum over GTA behalve advies en tips inwinnen?

Begin 2008 kwam ik per toeval ineens weer op het forum terecht. GTA IV zat er aan te komen, en daar wilde ik natuurlijk meer over weten. "He, hier ben ik eerder geweest!" dacht ik. En ja hoor: ik achterhaalde mijn gebruikersnaam en wachtwoord, en logde voor het eerst in tijden weer in. Deze keer besloot ik het forum nader te verkennen. Ik kwam erachter dat er een levendige non-GTA sectie was, en misschien nog wel aanlokkelijker destijds: ledengroepen. Er was een grote groep Super- en Megaleden, die blijkbaar veel voor het forum gedaan hadden en als dank daarvoor speciale privileges genoten. Dat wilde ik ook wel. Ik besloot deze keer iets terug te doen voor het forum dat mij zo op weg geholpen had. En zo keerde ik terug in de San Andreas fora, maar deze keer om leden van hulp te voorzien. Ik speelde zelfs een paar savegames voor mensen. Mijn behulpzaamheid bleef niet onopgemerkt bij de crew: op 18 maart, amper twee maanden na mijn 'comeback', werd ik gepromoveerd. Dit baarde hier en daar nogal wat opzien, omdat ik pas net weer kwam kijken en krap 400 á 500 berichten op mijn postcount had staan. Mensen plaatsten hun vraagtekens bij deze vroege promotie. Ik denk dat ik dit vertrouwen in de loop der tijd wel positief bevestigd heb.

Maargoed, en zo geschiedde. Begin 2009 werd ik Megalid, maar mijn activiteit begon weer in te kakken. Ik had het in het echte leven niet zo makkelijk op dat moment, dus GTAForum stond op een lager pitje. Even overwoog ik het forum zelfs helemaal achter me te laten. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb hier hele toffe mensen leren kennen, waarvan ik bij sommige soms zelfs vergeet dat ik ze in het echt helemaal niet ken. De digitale vriendenkring is flink uitgedijd. Dat was voor mij reden om tóch te blijven plakken, al was het met mate.

Eind 2010 kreeg ik wat meer tijd, en zo gebeurde het dat ik ook een stuk actiever werd binnen de community. Weer een kleine comeback, die zelfs resulteerde in het winnen van prijzen in de categorieën 'Beste Megalid' en 'Beste Sfeermaker'. Dat kwam voor mij vrij onverwacht, en is natuurlijk een mooie bekroning op je forumverleden. Naar aanleiding hiervan werd ik zelfs gepromoveerd naar moderator van de Graphics fora. Wéér een promotie in the pocket. Ik heb mijn taken een tijd lang met plezier vervuld, maar tegen de zomer van 2011 legde ik deze wegens afwijkende inzichten neer. Ik was weer Megalid. Mijn activiteit zakte -opnieuw- naar een dieptepunt. GTAForum leek een beetje een uitgelezen boek. Ik had alles nu wel gezien, alles wel beleefd en er leek hier voor mij niet veel meer te doen.

En toch, tóch blijf ik elke keer weer terugkomen. Tóch blijf ik plakken. Het is een aantrekkingskracht die alleen GTAForum op mij heeft. Ik ben van vele fora lid geweest, maar nergens ben ik zo lang actief gebleven als hier. Ik weet niet precies wat het is. Veel leden waarmee ik in mijn beginperiode contact had, zijn er niet meer. Vertrokken, of zelfs verbannen. Namen als Apple-Mac, Nickonly, Galiorix en Pennywise-The-Clown zijn verdwenen. Bij nieuwe leden zullen deze namen waarschijnlijk niet eens een belletje doen rinkelen. Maar er komen ook steeds weer nieuwe leden bij. Leden met wie ik een stuk minder persoonlijk contact heb, dat wel. Maar zelfs in deze droge tijden zonder actuele GTA blijft GTAForum leven. Dankzij een trouwe, vaste kern van leden die de community maken tot wat 'ie is. Het voelt zelfs een beetje als een vriendenkring. Mensen die je verder niet persoonlijk kent, maar met wie je toch allemaal iets gemeen hebt: een voorliefde voor GTA.