GTAGames.nl

De Kamer van Klank

Log in om dit te volgen  
Volgers 0
  • artikelen
    3
  • reactie
    1
  • bezichtigingen
    2536

Over deze blog

Persoonlijk. Een kerkhof voor mijn onrust.

Artikelen in deze blog

Cabyon

Madrid & verder

Cabyon blogt onregelmatig over niet nader te noemen onderwerpen die hem te veel bezig houden. Van hier tot aan de Algarve en van bitcoins tot bitterballen; het interesseert hem niet.. of misschien een klein beetje. Vandaag: avonturen onder de Spaanse zon.

 

Mid-november leek een uitstekende datum. Althans, voor C(abyon)., die graag met W(ederhelft). een romantisch tripje wilde maken. Ja, zo gaat dat. Een man werkt en een dame incasseert al het geld en leeft daar rijkelijk van. Ongeveer. Later meer daarover. 

Luister:

Madrid is een mooie stad. Ingeklemd tussen de heuvels, met talloze oude gebouwen die geschiedenis en bloedvergiet roepen, is het heden ten dage bezaaid met winkels. Toeristisch, vooral. En ja, C. & W. zijn ook toeristen. Althans, W. is vloeiend Spaanssprekend, wat natuurlijk een fijne bijkomstigheid is. Daardoor hebben we ook de mogelijkheid om de minder drukke en toeristische delen van de stad op te zoeken, want lang niet iedereen praat Engels (Ja, echt. Zelfs op het vliegveld niet). We struinen straten af en genieten van het leven. Eten en drinken is belachelijk goedkoop in Madrid. Voor €10 kan je al dronken worden, want C. & W. drinken pullen bier (halve liters) voor €1,50. In hemelsnaam, Madrid, je bent al zo mooi.

In reisboekjes staat Madrid aangeschreven als 'de lentestad voor foodies'. Nu is een stad per definitie niet een winter/zomer/lente/herfststad (doorhalen wat niet/wel van toepassing is) maar foodies klopt wel. Ik had het al over de dranken, de pullen goedkoper dan condooms uit de condoomautomaten, maar het eten is schappelijk doch verrukkelijk. We waren met stomheid geslagen toen we doorkregen dat we voor minder dan €40 per persoon een behoorlijk diner kregen voorgeschoteld, inclusief een fles rode wijn. Later probeerde de ober ons nog dronken te voeren ('de kater komt morgen wel') wat meer effect had op W. dan op C. Later meer.

C. & W. bezochten het Prado museum, inclusief de Bosch-schilderijen (toeschouwer: 'Hadden Nederlanders toen al wiet?') en na El Bosco was natuurlijk ook een bezoek aan vriend op uitwisseling een goed idee. Ja, het was een goed idee. C. & W. aten in een hippe tent en de prijs viel nog steeds alleszins mee. Madrid, wat houd ik van je.

Nu was het wel en wee afgelopen, maar, zoals je wel kan raden, alles krijgt een staartje. Of, in dit geval, een prijskaartje. Bij terugkomst op het vliegveld bleek dat C. een avondvlucht had geboekt in plaats van de ochtendvlucht. Oei, zeker omdat W. op die dag een midterm had. Kutzooi. C. tastte in zijn buidel voor haar (wie de rekening betaalt wordt dit moment nog onderzocht) en W. vloog dus vroeg. Zo was het niet voor C. Hij zat veertien uur vast op het vliegveld, wat, ach, ook wel eens iets anders is dan de hele dag in bed liggen. Maar leuk is anders.

Toch kan ik het aanraden; Madrid, de stad, en alles daar om heen. Je kan er gemakkelijk een paar dagen rondstruinen én het is goedkoop. Wanneer je je koppie erbij houdt, dan wel.

 

Cabyon

Introductie

Dit blog is bedoeld als een uitlaatklep voor mij. Niet zoals in een auto, maar om berichten te schrijven die gewoon niet in Inactief passen. Inactief is een geniaal bolwerk met veel geweldige blogberichten, maar het voelt raar om daar mijn persoonlijke zooi in te zetten. Dat doe ik dan nu hier, scheutig van tijd tot tijd, met een serieuze ondertoon. Lijkt me leuk.

 

Houd m'n blog in de gaten voor updates.

Cabyon

Een Nieuwe Tulp

 

Cabyon blogt onregelmatig over niet nader te noemen onderwerpen die hem te veel bezig houden. Van hier tot aan de Algarve en van bitcoins tot bitterballen; het interesseert hem niet.. of misschien een klein beetje. Vandaag: het stadse leven & de landse dorpen.

 

Hallo. Het is weer Pasen. Hét startseizoen van het toerisme, het officieuze wielerseizoen (wat eigenlijk al lang begonnen is) en een reden voor mij om een artikel te schrijven. Of ja, eigenlijk niet, het kwam toevallig zo uit.

 

Ik ben naar het zuiden gereisd voor Pasen, voor een hereniging met mijn familie. Het tere, koude noorden steekt schril af bij het zuiden. Niet alleen is het warmer, er hangt een zachte, zoete lucht die doet denken aan vroeger. Als ik door de straten loop en die geur ruik kom ik thuis. Alsof ik oog in oog sta met een vergeten kinderlied uit mijn jeugd.

 

Het noorden is leuk, daar niet van. Leuke mensen, nieuwe mensen, vooral veel internationale mensen. Amsterdam is een grote stad in talloze kleuren en geuren, er zijn vijftien verschillende tegelsoorten ingemetseld als stoepen en kerken en moskeeën staan fier naast elkaar als een figuurlijke stance uit verbroedering. Ondertussen broeit het soms ook tussen de bevolking, zeker in de buitenwijken, maar is er tegelijkertijd ook plaats voor onbezorgdheid.

 

Terug naar mijn dorp. De pastoor zal er morgen de eucharistie vieren voor een halflege kerk. Vooraan zullen de ouderen zitten, met zo’n grote rimpels in hun huid dat het lijkt alsof hun huid tot schuurpapier geworden is. Nochtans zal het zacht aanvoelen, wellicht door al het wijwater dat ze gebruiken. Ze bidden dat de dood nog even uitblijft. Daarna gaan ze naar huis, waar ze achter de geraniums koffie drinken – tot ze dood zijn. Zo gaat dat in het zuiden.

 

Toen ik enkele weken geleden mijn fiets parkeerden voor mijn werk werd ik aangesproken door een man. De stad was hermetisch afgesloten want Pegida demonstreerde. Een man parkeerde zijn fiets rechts naast mij. Ik keek de richting op van het geluid van de demonstratie welke schel over de huizen klonk. De man keek in mijn richting op terwijl hij zijn slot om een paal bond en zei: ‘Ja, over veertig jaar zijn wij allemaal moslim.’

 

Ik snapte het niet. Afgelopen woensdag was ik op de plaatselijke weekmarkt, een broeinest van bedrijvigheid én diversiteit. Jong, oud, hoofddoek en zonder hoofddoek liepen rond. Ik kocht een warme stroopwafel en wat baklava. Ik keek naar de straat, waar scooters wachtten om over te steken en zag, traditiegetrouw, fietsers oversteken door het rood licht. Uiteindelijk spotte ik ook een jonge moslima die zich klaar maakte om weg te rijden. Ze had twee kinderzitjes, één voor en één achter haar. Toen ze wegreed zag ik de groente en kaas uitsteken uit haar fietstas. Het zette me aan het denken. ‘Ja,’ dacht ik, ‘over veertig jaar zijn wij er nog allemaal. Samen.’

 

 

Log in om dit te volgen  
Volgers 0