GTAGames.nl

Fiegel's Projects

  • artikelen
    58
  • reacties
    149
  • bezichtigingen
    28579

Over deze blog

Fiegel's Verhalen era

Artikelen in deze blog

Fiegel5

Acht jaar later...

Een kleine week geleden belandde ik perrongeluk weer op GTAForum, geheel charmant belandde ik in een topic over zweethanden waar het middeltje besproken werd wat mijn huisarts mij voorschreef voor mijn klamme handjes waar ik de laatste tijd last van heb. Iets hormonaals ofzo. Maar gezien het feit dat ik met mensen werk was het soms toch wel hinderlijk waarop ik een fijn smeersel voorgeschreven kreeg. Omdat de gemiddelde apothekersassistent hier in Tilburg blijkbaar de helft van haar werk maar hoeft te doen kreeg ik mijn fijne smeersel zonder doosje en gebruikersinstructie: Heel handig! Geheel verstandig als ik ben (kuch) besloot ik daarom maar eens op Google op te zoeken hoe ik mijn hippe middeltje moest aanbrengen. En via door dat middeltje, met het woord 'ervaringen' te Googelen belandde ik in dit topic.

Want serieus, het was niet eens heel gemakkelijk. Het middeltje moest namelijk gelijkmatig op beiden handen worden aangebracht waarop het moest drogen. Waar mijn kennis, inzicht maar bovenal praktische mogelijkheden ophielden was bij de vraag: Hoe? Want, hoe kan ik het middeltje op beiden handen aanbrengen zonder daarna iets aan te raken zodat het gelijkmatig kan intrekken? Met mijn voeten? Mijn tweede paar armen? Blijkbaar vond ik dit dus zo lastig dat ik blijkbaar de raad en ervaring nodig had van de gemiddelde zwetende gamer. Wat wel fijn was is dat het topic me wel enigszins gerust stelde: Het kan erger!

Maar toen was ik dus ineens terug. Terug op het forum waar ik acht jaar geleden een account maakte onder de naam 'Fiegel5'. Want allicht was ik een klein etterbakje wat het stoer vond om mensen omver te rijden, schieten of te meppen (met bij voorkeur een roze dildo) in een computerspel. Grappig was dat ik die avond, met in mijn (klamme) handen mijn telefoon besefte dat ik echt een klein ventje was toen ik hier op het forum kwam. Gelukkig kan ik jullie, mijzelf en alle andere gamers zonder hoop geruststellen: Op de roze dildo na zijn alle bovengenoemde dingen niet meer mijn dagelijkse bezigheden. Er was, en is dus hoop.

Toch heb ik een onwijs vermakelijke avond gehad, met de schaamte in mijn ogen las ik mijn profiel een aantal post's en deze blog terug. Geniaal om een stukje van je eigen geschiedenis terug te vinden op een online forum gelinkt aan een computerspelletje. Want hoe grappig is het om te zien wat je toen was, en wat je nu allemaal doet in je leven? Zo heb ik met een glimlach maar bovenal een steek van schrik en schaamte mijn online strafblad terug gelezen, kleine stukjes van deze blog en het verhaal wat ik hier ooit heb gepubliceerd. Achteraf is grappig om te zien hoe groot de happening was die ik er als klein mannetje omheen draaide en waarschijnlijk toen ook echt voelde. Verhalen aankondigen die er toch nooit kwamen, hele projecten uit de grond stampen en waarschijnlijk mijzelf drukker maken over mijn digitale bestaan op dit forum dan mijn real life bestaan. Hele avonden slijmen en kontlikken bij de crew via de chat, MSN of persoonlijke berichten was destijds blijkbaar dan ook mijn voornamelijkste bezigheid. Overigs is dat kontlikken wel een goede training geweest.. Ik heb mijn exen nooit horen klagen!

Maar bovenal heb ik genoten van wat ik toen was, voelde en bracht naar dit forum en wat ik nu doe in mijn dagelijks leven. Het schrijven is bijvoorbeeld een dingetje wat ik vroeger als jong mannetje hier heb gevonden en nooit meer heb losgelaten. Acht jaar later schrijf ik nog steeds en ben ik actief als theaterrecensent/concertverslaggever en ben ik goed voor een kleine 55 recensies/verslagen per theaterseizoen. Het spelletje GTA is ook niet helemaal uit mijn leven verdwenen want inmiddels werk ik met mensen die GTA in het echte leven denken te mogen spelen en daarvoor veroordeeld worden. Ook werd de gedrevenheid om op GTAForum 'Superlid' of lid van een corperation te worden is acht jaar later omgezet tot een gedrevenheid om op professioneel gebied gedreven te blijven en niet op te geven.

Heel bijzonder voor mij is dat de titel van mijn verhaal 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' een van mijn levensuitspraken is geworden die uiteindelijk heeft geresulteerd in het feit dat ik een eetstoornis heb mogen overwonnen en mag doen wat ik op dit moment doe. Die titel van dat verhaal is dan ook een slogan die ik regelmatig breng tijdens voorlichtingen, lezingen en presentaties. Het verhaal wat ik (blijkbaar) daarna wou brengen genaamd 'Coming Out' was stiekem mijn eigen verhaal wat ik tegenwoordig mag vertellen naar diverse doelgroepen als inspiratielezing of motiverende presentatie. En eigenlijk is dat allemaal ontstaan op dit forum. Het forum waar ik op 11 jarige leeftijd al kwatsend, ouwehoerend rondhuppelende en misschien zelfs wel een beetje werd opgevoed door de toenmalige forumcrew tot puber.Tussentijds heb ik me mogen inzetten voor diverse projecten op het forum en heb ik leuke en bijzondere mensen leren kennen. Een van die kerels is bijvoorbeeld Sprunk waarmee ik destijds MSN (ja echt, dat bestond toen nog) onveilig maakte. Een jongen die er voor zorgde dat ik drie jaar een relatie had met de jongen waar ik verliefd op was (inmiddels mijn ex, het was een Asshole!) en die ik op datzelfde moment heb mogen koppelen aan zijn huidige partner. Echter heeft hij het wel tot op de dag van vandaag volgehouden. (Thumps up!) Een bijzondere jongen die ik nog altijd wekelijks tot dagelijks spreek, ook in real life uiteraard.

Maar die beruchte avond dat ik terugkwam op dit forum viel ergens wel een klein kwartje. Dit forum heeft me stiekem best wat gebracht en misschien zelfs wel een stukje gemaakt tot wie ik nu ben!

Wat trouwens de boodschap achter deze blogpost is weet ik niet. Maar de oudgediende zijn denk ik wel gewend dat ik een beetje betekenisloos loop te neuzelen. Veel verder als: "Hoi hier ben ik, het gaat goed, doei" betekent dit blogpostje dan ook eigenlijk niet. Maar hey, je bent weer even zoet geweest. Of afgehaakt, maar dan ben je suf want dan heb je dit al dit zoetsappige gefiegel gemist. (Want blijkbaar was 'fiegelen' toen een werkwoord.) Verder wil ik misschien wel even zeggen dat ik niet aansprakelijk ben voor alles wat ik ooit heb gezegd en daardoor niet aangekeken kan worden op ontwikkelde stresssyndromen, allergieën of persoonlijkheidsstoornissen. Ook voor de mensen die mij zo dusdanig hebben moeten heropvoeden dat ze nu zelf niet meer aan kinderen durven te beginnen: Sorry!

Dus.. Ik fiegel hem er weer eens tussen uit, eneh.. Ik zal dit keer niet beloven dat ik nog een hoop blogs ga publiceren wat ik waarschijnlijk toch niet gaat doen. Weten we meteen waar we aan toe zijn! Ook zal ik voor het vertrouwde gevoel van vroeger alle spelfouten in deze blog laten staan, dan voelt het net als toen!

Dussss.. Hallo daar!

XxX

Bas

P.s: :7

Fiegel5

Coming out wordt mini serie

PJpanner1.jpg

Coming out wordt miniserie!

Inmiddels kan ik eindelijk na ruim een jaar meer vertellen over mijn nieuwe project op GTAForum. In de afgelopen jaren heb ik als puber ontzettend veel meegemaakt, je gaat dan toch een soort uiting zoeken. Mijn uiting was het schrijven van een nieuw verhaal, een verhaal om mensen te laten beseffen wat een eetstoornis met iemand doet en wat het inhoud. In het jaar sinds de aankondiging van dit project is er in mijn leven veel gebeurd, veel om over te schrijven maar dan toch te weinig tijd om dat uiteindelijk ook echt te doen. Er zijn wel dingen op papier gekomen, maar als ik dan nu achteraf terug kijk dan wordt je daar ook niet vrolijk van. Je wilt toch je boodschap wel op een neutrale manier overbrengen en niet te emotioneel.

Inmiddels kan ik terugkijken op een moeilijk jaar, toch wil ik dat nog steeds delen. Er is ontzettend veel onbegrip als we kijken naar eetproblemen maar bijvoorbeeld ook Homoseksualiteit. Het grootste project Coming out waar ik al een tijdje voor promoot zal dan ook anders aangepakt gaan worden als dat jullie gewent zijn. Dit keer ga ik me meer richten op educatie en voorlichten maar ook vooral: minder fictie en meer realiteit.

Ik ben nu hard bezig om alles wat al op papier stond om te vormen naar het nieuwe format, daar gaat veel tijd in zitten. Ik hoop uiteindelijk voor het einde van dit jaar het project de lucht in te gooien. Zodat ook de game community anders kan gaan kijken naar onder andere homoseksualiteit en eetproblemen.

Stay with me!

Fiegel5


Het lijkt allemaal nog even te duren, een nieuw verhaal op GTAForum. Maar toch zit het er langzaam aan te komen, Coming out zal een ongecensureerd blik geven op het leven van een 16jarige jongen die aan Anorexia lijdt. Buiten de worsteling met zijn eten, worstelt hij ook met zijn geaardheid. Dit is iets wat je niet mag missen!

Datum van uitgave is nog niet nader bekend, meer informatie volgt spoedig

Fiegel5

Op alle vragen zijn antwoord...

PJpanner1.jpg

Dat is onder andere hoe de schrijvers van Oceans Weekly News dachten...

Hoe heb je het als "gewoon" lid voor elkaar gekregen een blog te mogen starten?

Met een succesformule.. Haha

Nee, ik ben ooit ergens in 2008 een verhaal begonnen in het lifestyle gedeelte van het forum. Met twijfels van mijzelf en de crew of het aan zou slaan heb ik toch een poging gewaagd, en dat liep op rolletjes. Het verhaal boeide mensen, en er kwamen redelijk wat reacties in het topic. Dat groeide steeds meer uit naar persoonlijke reacties op profiel, per PM en zelfs per MSN. Een verhaaltje werd geformeerd tot een goedlopend project met vaste lezers. Uiteindelijk heb ik een blogverzoek gestuurd naar de Crew, en dat werd niet lang daarna goedgekeurd.

De verhalen die je schrijft voor "Fiegel's Projects" slaan vaak erg aan. Hoe kom je aan je inspiratie?

Inspiratie was destijds, en nu nog steeds mijn eigen leven. De basis van het eerste verhaal is gewoon fictie, maar door veel eigen ervaringen heb ik dat heel goed kunnen verwoorden. Schrijven met gevoel zou je het ook wel kunnen noemen. Het aanstaande verhaal, wat vooral gaat over anorexia en homoseksualiteit is wel echt gebaseerd op mijn leven van de afgelopen 2 jaar.

Het afgelopen half jaar heb je al een paar keer aangegeven met een nieuw verhaal te komen. Wanneer gaan we het zien?

Door persoonlijke omstandigheden wordt het allemaal wat moeilijker om te schrijven, ik heb de laatste tijd nogal wat voor mijn kiezen gehad. En nu nog steeds, maar ik verwacht met de eerste delen tegen het einde van het jaar te komen.

Klik hier voor het volledige artikel


Het lijkt allemaal nog even te duren, een nieuw verhaal op GTAForum. Maar toch zit het er langzaam aan te komen, Coming out zal een ongecensureerd blik geven op het leven van een 16jarige jongen die aan Anorexia lijdt. Buiten de worsteling met zijn eten, worstelt hij ook met zijn geaardheid. Dit is iets wat je niet mag missen!

Datum van uitgave is nog niet nader bekend, meer informatie volgt spoedig

Fiegel5

Fijne Feestdagen & een gelukkig nieuwjaar

PJpanner1.jpg

Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!

~ ~

Je zou nu bij mij moeten zijn, je zou nu samen met mij pakjesavond moeten kunnen vieren. Maar jij vond het nodig om een week niks te laten horen, aan je eigen vriendje. Je vriendje die een week geleden zijn grootste geheim aan je vertelde. Maar nee, nu zit ik hier samen met mijn familie. Ik eet en hou de schijn op, en loop met een lach naar boven en zeg dat ik mijn e-mail wil lezen. Maar dat doe ik niet, ik zet muziek op en loop naar de badkamer waar ik 2 vingers in mijn keel steek en al mijn eten er uitgooi. Weg met dat vet, weg met die calorieën, ik voel me dik en zwak. En jij? Jij begrijpt me niet, net zoals niemand mij ooit zal begrijpen. Ik rot alleen weg, in strijdt met mijzelf.

~ ~

Tot volgend jaar!

Fiegel5

C.O naar voorjaar 2012

PJpanner1.jpg

Coming out naar voorjaar 2012

Iets wat niet geleefd is, kan niet geschreven worden..

Voorjaar 2012 op GTAForum.nl: Een waargebeurd verhaal naar het leven van een jonge homo die zijn 'stap' gaat zetten, een stap waarmee hij bijna zijn eigen doodvonnis tekende.

Fiegel5

Coming soon...

PJpanner1.jpg


Homoseksualiteit

Anorexia

Psychische problemen

Relatieproblemen

Zelfmoord

Coming out

Misbruikt


Dit najaar op GTAForum.nl, een waargebeurd verhaal naar het leven van een jonge homo die zijn 'stap' gaat zetten

Fiegel5

Coming soon: Coming out

PJpanner1.jpg

Coming soon: Coming out!

In het najaar van 2011 zal een nieuwe verhalenreeks starten op GTAForum.nl, na de met succes afgeronde reeks 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' zal ik komen met een geheel nieuw verhaal. Een jongen van 15 jaar die worstelt met zijn homoseksualiteit, en dat zal gaan moeten vertellen aan de buitenwereld wat niet geheel over rozen gehad. Terwijl de 15jarige Jasper zich toewerkt naar zijn eerste echte officiële vriendje komt hij veel tegenslagen tegen. Dat vriendje is eigenlijk bezet door een van zijn beste vrienden, waarop hij zich druk gaat maken om zichzelf, zijn uiterlijk en vooral zijn lichaam. Het scheelt niet veel, of hij kan zich een anorexiapatiënt noemen!

Een verhaal naar de realiteit, hier op GTAForum in het najaar! Houdt deze blog, en regulaire forumkrantjes in de gaten voor meer informatie!

Het verhaal Mamma heeft kanker, wat inmiddels 8 delen kent in deze blog ligt al een aardige tijd stil. Het verhaal zal daarom voorlopig op de stop worden gezet, dit omdat het een heel moeilijk verhaal is om te schrijven voor mijzelf en voor anderen. Onbewust kwets ik mijzelf, en wellicht ook andere met het goed uitschrijven van dit verhaal. Daarom wil ik eerst mijn focus leggen op het bovenstaande project, en daarna dit weer opnieuw oppakken. Dan heeft de tijd geleerd, en zal ik wellicht dan wel een goede en zorgvuldige manier vinden om het af te schrijven!

Tot in het najaar,

Fiegel5

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 8



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 8 - Tussen Proloog

“Een 15 jarige jongen is weggelopen van huis nadat zijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis, de moeder van de 15 jarige jongen is voor langere onbepaalde tijd het ziekenhuis in gegaan. Een aantal uur daarna is de 15 jarige Joris nadat hij thuis spullen had verzameld vertrokken.

Buren kwamen erachter toen het inbraakalarm afging, ze hadden Joris wel naar binnen zien gaan maar even later niet meer naar buiten. Na zon half uurtje na aankomst van de jongen werd het alarm geactiveerd, er zijn geen uitwendige braaksporen. Inwendige daar in tegen wel, de politie verklaart dat het slot van een van de kamers op de bovenverdieping is geforceerd. Wat mist is nog onduidelijk.”

Ergens in Nederland, ver weg van zijn locatie legt een 15 jarige jongen een krant neer. DE TELEGRAAF blinkt als publiekstrekker. Met daaronder de kop “UPDATE OVER PARLEMENT”. De jongen glimlacht en kijkt om zich heen, weliswaar is hij zwervend. Maar toch lijkt hij zich gelukkig te voelen, hij is niet in de buurt van zijn huis, van zijn school, van zijn familie. Nee, hij s alleen. Het enige wat hij met zich meedraagt is een rugzak met een aantal benodigdheden om van te leven. Zo vrolijk als iets loopt hij door de straten van Amsterdam, hij komt op plekken waar hij nog nooit geweest is. Jawel, deze 15 jarige geniet van zijn bestaan. En deze 15 jarige, is Joris.

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 7



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 7

Een beetje teleurgesteld loop ik terug naar mijn kamer, daar trek ik mijn kast kopen en bekijk de kleren die ik nu heb. Sokken met gaten, onderbroeken zonder elastiek, broeken die veel te klein zijn, t-shirts waar de afbeelding die erop staat vervaagd is. Niks is eigenlijk meer in die staat dat ik er mee over straat wil. De laatste keer dat ik kleren kreeg is nu denk ik ook wel zo'n dik jaar geleden, toen kreeg ik een witte blouse en een zwarte broek voor een begrafenis. Eindelijk zag ik er eens goed uit, maar na de begrafenis heeft ze het setje kleren ter waarde van twintig euro weer terug gebracht naar de winkel en voor haarzelf een sjaaltje gekocht. Ik heb er dagen om zitten huilen, het voelde zo kut. Gewoon dat ze zelfs dat me niet gunt. Dat doet pijn.

Ik gooi willekeurig verschillende setjes kleren in de tas, eigenlijk zal het me helemaal niks boeien. Ik loop door mijn kamer, en gooi hier en daar wat rommel bij de kleren. Ik loop naar de deur, maar draai me om. Ik trek opnieuw mijn kast open, en schuif wat dozen en kisten opzij. Daarachter ligt een plastic zak. Ik kijk erin, en haal er een rode Bjorn Borg onderbroek en een wit hemd uit. Een tijdje geleden heb ik deze stiekem meegenomen uit de kast van Philip. Dat is een jongen uit de straat die me willekeurig aansprak en een computerspel wou laten zien. Het was op woensdagmiddag, ik denk dat hij in groep 8 zat en die middag vrij was. Ik had uitval, en kon daarom eindelijk eens ja zeggen tegen dit verzoek. Wat ik anders nooit krijg, en wat ik anders nooit zou mogen van moeder. We hebben het gezellig gehad, en samen gespeeld op zijn Playstation 3. Toen hij even was plassen heb ik dit setje uit de wasmand geplukt. Ik schaam me er eigenlijk wel voor, maar ben wel trots dat ik nog een goed setje ondergoed heb. Ook al is het gestolen en vies.

Ik loop weer naar beneden, en ga op de bank zitten. Ik kijk de kamer rond, gewoon een doodnormale huiskamer zou je denken. Een standaard kamer zoals bij iedereen, maar wat er dagelijks gebeurde. Dat is niet normaal, nu ik hier zit realiseer ik me dat. Het kan toch niet normaal zijn? Wat ik doorsta, dat doorstaat toch niet elk ander normaal kind? Ik kijk opnieuw rond, en mijn oog valt op de stoel tegenover me. Waar ik zo'n vijf dagen geleden op mijn moeders schoot lag. Niet omdat ik van haar houdt, nee met mijn kont naar haar toe. Helemaal rood van het slaag, het brandde als de hel. En ze bleef maar slaan, en slaan. Ja, ik trek mijn conclusie. Het is tijd, tijd voor plan B!

©Fiegel5, GTAForum

Persoonlijke noot: Nieuw deel, weliswaar vertraagd vanwege technische problemen. Door dezelfde problemen ook (nog) geen vaste datum voor deel 8. Mijn exxusses voor het ongemak.

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 6



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 6

Eenzaam zit ik aan de keukentafel, voor het eerst in jaren met een heerlijk koud glaasje cola. De laatste periode heb ik zowat niks lekkers te eten en te drinken gehad. Ik had per week één goedkoop flesje met van die vieze nep-ranja van de Aldi. De rest van de week dronk ik water, naar school had ik geen brood. Dat was niet nodig vond ze, ik at alleen 's avonds en kreeg 's ochtends een bak met yoghurt. Natuurlijk de goedkoopste die er te vinden was, want daar had ze een handje van. Alles wat met mij te maken had moest goedkoop zijn. Ik heb geen mooie kamer, geen playstations met toffe gitaarspelletjes. Nee, ik heb een oude videorecorder die alleen nog maar afspeelt en een heel klein TV'tje. Daarnaast staat een heel erg oude computer die ik van mijn zakgeld op de rommelmarkt heb gekocht. Meer heb ik niet, dan een bed en een kast.

Zuchtend sta ik op van tafel en loop ik naar boven, ik stap mijn rommelige muffe kamer binnen en bedenk me dat ik wel een tas moet hebben om mijn spullen mee te nemen. Ik loop naar de overloop en pluk een ladder uit de hoek van het gangetje. Ik schuif hem uit, met deze ladder kan ik door het luik naar zolder. Vroeger zat er een standaard ladder in, omdat ik nergens privacy had in huis heb ik deze kapot gemaakt. Nu regel ik alles op zolder, aangezien mijn moeder niet op deze ladder durft. Zo heb daar ook in een kast een geheim plekje gemaakt. ‘Plan B’ noem ik het altijd. Daar zit in wat ik nodig heb als ik het echt niet meer trek. Zou het nu tijd zijn voor plan B? Ik twijfel, maar pluk toch een weekendtas uit de hoek en loop de gammele ladder weer af. Terwijl ik over de overloop slenter naar mijn kamer valt me ineens de deur van mijn moeder haar kamer op. Ik ben ook daar nog nooit geweest, niet dat ik mij kan herinneren tenminste. Ik loop naar de deur, zal ik het doen? Zal ik mijn moeder haar privacy gaan schenden? Waarom ook niet?

Ik duw de deurklink naar beneden en geef de deur een duw, helaas geeft de deur niet mee. Hij blijft moer-vast zitten waar hij zat. Net alsof hij een eigen wil heeft of alle kleine slot-deeltjes zeggen dat er niks mag bewegen. Hij is gewoon op slot..

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 5



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 5

Sadistisch had ze me aangekeken, net alsof haar dromen uit zouden komen. In haar ziekenhuisbed lag ze met haar laptop op haar schoot en haar telefoon al aandachttrekkend aan haar oor naar me te staren. Met haar standaard boze en wrede blik. Die blik wat me normaal doet zeggen dat ik moet rennen, maar nu hoef ik niet te rennen. Er zitten talloze andere mensen in deze kamer, allemaal druk pratend. Dus ze kan me niks maken. Ik zou nu eens normaal met haar kunnen praten, waar ik op zich wel naar snak. Maar ik zeg niks, en zij zegt ook niks tegen mij.

Na een half uur zitten ben ik opgestaan en de kamer uitgelopen. Het bezoekuur duurt nog een dik kwartier. Maar ik was het zat, ik ga geen uur naar dat kutwijf zitten staren terwijl zij zit te bellen en me alleen nijdig aankijkt. Dat heeft geen zin. ‘Jongeman?’ hoor ik ineens iemand achter me zetten. Een vriendelijke dokter kijkt me aan en wenkt me mee naar een kantoortje.

Wazig en een kinderwagen ontwijkend fiets ik naar huis toe, voor het eerst in mijn leven ga ik thuis komen zonder gezeik, zonder klappen en zonder mijn moeder! Het voelt heerlijk, alhoewel het ook meteen weer kut voelt. Het is namelijk voorlopig de laatste keer dat ik dat huis instap, mijn moeder heeft er voor gezorgd dat ik wordt gezadeld in een opvang aan het ziekenhuis. Het is een groot complot lijkt het wel, een complot alleen tegen mij Op school wordt ik aangesproken dat mijn moeder op de OK ligt. Kom ik in het ziekenhuis blijkt ze nog niet eens één onderzoek te hebben gehad en heeft ze helemaal niet op de OK gelegen. Heeft mijn moeder wel kanker? Is het niet gewoon een grote naaierij wat ze weer aan het doen is? Ik weet het niet, ik weet eigenlijk nooit iets. Ze ruïneert mijn leven, dagelijks hoorde ik zinnen als ‘jij zult nooit een vriendin vinden met je baggere uiterlijk’ en ‘haha, je blijft toch eenzaam je hele leven lang’ . Het is gewoon niet leuk meer, of zoals Guus zou zeggen. ‘Dat is niet coowl kerol

Thuis aangekomen pleur ik mijn fiets tegen de garage, pak ik mijn sleutel en zet mezelf in de start-houding om in recordtijd het alarm uit te schakelen. Na het openen van de deur heb ik namelijk maar 15 seconden voordat dat ding gaat loeien. Ik lach hardop, moet je voorstellen dat ze dat gaat horen. Dat haar zoon voor het eerst alleen thuis is en de boel compleet op stelten zet. Zou eigenlijk wel gewoon te grappig zijn, de sleutel zit in het slot en ik trek duw de deur open. Ik tik de verjaardag van oma in en twijfel even. Maar besluit toch maar op enter te drukken.

©Fiegel5, GTAForum

Persoonlijke noot:

De allereerste na de zomerstop van 4 weken, ik hoop dat jullie net zo als ik een geweldige vakantie hebben gehad. Sommige zitten weer op school, andere nog niet. Maar toch heeft iedereen een ding gemeen, jullie kunnen weer het verhaal Mamma heeft Kanker volgen op GTAForum.nl!

Fiegel5

Zomerstop

PJpanner1.jpg

Mamma heeft kanker

Ook dit jaar lassen we een zomerstop in, afgelopen jaar hebben we deze ook gehad alleen is deze toen die tijd niet aangekondigd omdat alles via een topic ging. Dit jaar doen we dit dus wel. We zitten nu hellaas in een periode waar een het verhaal "Mamma heeft kanker" loopt, dit verhaal wordt dan natuurlijk stil gelegd tot aan het eind van de zomerperiode.

In de periode van 12 Juli tot en met 26 augustus zijn er geen projecten binnen deze blog actief. Deze tijd wordt daar in tegen wel nuttig gebruikt voor onder andere blogonderhoud en kwaliteitsverhoging van de projecten. En als we daar niet mee bezig zijn, dan liggen we gewoon lekker in de zon in de tuin of op vakantie.

Fiegel5

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 4



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 4

Samen zitten we zo een tijdje, seconden of misschien wel minuten gaan voorbij voordat we iets zeggen. “Gaat het?” klinkt er een stem naast me, het is een vrouwenstem. Letterlijk en figuurlijk, de lichte spanning gierde door mijn lichaam toen ik deze arm voor het eerst voelde. De zachte, lichte vriendschappelijke arm. Dat moest toch wel van een meisje zijn? Dat moest toch wel gewoon iemand van mijn leeftijd zijn? Ik hoopte stiekem, nee ik verwachtte Vera. Maar nu ik de stem hoor, en langzaam mijn hoofd uit mijn armen til. Zie ik geen Vera, geen leeftijdsgenoot. Maar wel; mevrouw Koopmans. Mijn mentor.

“Het is ook niet leuk” spreekt ze me sussend toe. “Ik had het eigenlijk ook niet verwacht, echt spijtig dat het net jullie moet overkomen.” Waar heeft ze het nu over, "ons moet overkomen"? Wat moet ons overkomen, wie is ons? “Misschien kun je maar beter naar haar toe gaan” “naar wie?” vraag ik. Haar gezicht trekt weg, en ze kijkt verbeten naar een paar schoenen van een van mijn klasgenoten. “Hé, Nikes zijn dat toch, Joris?” vraagt ze me vaag. Wat moet ik hier nu mee, wat is er met mijn moeder? Waarom begint ze over een paar schoenen? Wat is hier aan de hand? “Waar heeft u het over?” vraag ik beleefd maar verward. Ze glimlacht naar me, haar half gele tanden worden zichtbaar. Haar ogen staan zeker, maar duidelijk onzeker begint ze haar zin. “Nou, ik dacht dat je hier zat vanwege het nieuws over je moeder. De dokter belde me, hij vertelde het me net en ik ben meteen gekomen.” “Wat is er met mijn moeder?” vraag ik haar droog.. Ze kijkt me nauwlettend aan en vertelt “Ze is opgenomen in het ziekenhuis, en ligt nu op de OK.” Ik slik en kijk even neer. Een normale jongen zou nu toch in tranen uitbarsten. Waarom ik niet, waarom krijg ik het gevoel dat het juist zo had moeten zijn? “Waarvoor is ze opgenomen?” vraag ik een tikje opgewonden. “Ze loopt blijkbaar al een tijdje met een knobbeltje op haar borst, het is een ernstige vorm van borstkanker.”

Vanuit mijn hart vloeit er een lach op, een gevoel wat niet te beschrijven is. Zo'n gevoel, je kent het vast wel als je wat krijgt voor kerst wat je altijd al wilde. En dat heb ik nu op dit moment, mijn moeder heeft waarschijnlijk een van de meest heftigste vormen van kanker die je kunt hebben. En ik voel me gelukkig en vrij. Stel dat ze dood gaat, dan heb ik eindelijk rust. Geen klappen, geen ruzie, geen blauwe plekken. Alles zou goed kunnen komen, dit is mijn oplossing. Mijn uitweg!

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 3



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 3

Al creperend van de pijn fiets ik over de straat het schoolplein op, het is dinsdag en dus hebben we de eerste 2 uur gym. Ik blijf wekelijks na voor gym omdat ik simpelweg niet durf te gymen en douchen. Het idee dat al mijn klasgenoten alle blauwe plekken en schaafwonden zien maakt me bang. Moet je voorstellen dat ze het doorgeven aan mijn mentor en dat die dan contact opneemt met mijn moeder, dat wordt mijn dood. De reden waarom ik dus nu al anderhalf jaar lang aan de kant zit, is zogenaamd een rug-afwijking. Maar toch wil mijn leraar, dat als ik aan de kant zit mijn gym-spullen aandoe. Maar dat is nou juist een probleem, dat wil ik niet. Tevergeefs heeft mijn mentor meerdere keren mijn moeder gebeld, maar buiten wat geschreeuw en een pak slaag heeft ze er niks van gezegd.

“Weer heerlijk op tijd Jansen!” krijg ik naar me toegeslingerd als ik de gymzaal inloop. Zoals gewoonlijk zoek ik een veilig niet al te opvallend plekje in de gymzaal waar ik dagelijks zo onopvallend mogelijk mijn eigen wonden bekijk of ze niet al te erg zijn. Dat is eigenlijk, nu al een flinke tijd zo aan de gang. Ik ben vriendloos, wordt altijd gepest en heb nog nooit een fatsoenlijke relatie gehad. Nou ja, vriendloos. Ik heb dan één vriendin, Vera. En eigenlijk snap ik dat niet helemaal, want Vera is een gewoon meisje net als iedereen alleen dan net een streepje meer. En zeg nou zelf, waarom zou een populair meisje met mensen zoals ik omgaan? Want ze is ook niet zo heel lelijk. Terwijl ik over dit raadsel fantaseer beginnen mijn hormonen te werken. En dat heb niet alleen ik in de gaten, want Guus, een middelmatige homo uit mijn klas valt het natuurlijk op. “He jongens, kijk daar nou. Joris heeft een stijve!” roept hij zo hard als hij kan door de gymzaal. Waarop de klas gemiddeld reageert, een groepje meisjes begint te giechelen, een groepje jongens begint te lachen en te fluiten terwijl Guus nog meer opmerkingen naar me toe gooit. “Rug-afwijking hè, dat schiet door naar je lul of zo!” roept hij nog. De klas lacht en Guus staat klaar om een nieuwe opmerking door de gymzaal te roepen. Maar voordat hij opnieuw met een opmerking kan beginnen fluit onze gymleraar op zijn fluit. Een oorverdovende gil giert door de gymzaal, iedereen is stil en ik voel tranen opborrelen. Ik sta op, en loop naar de kleedkamer waar ik in elkaar zak. Terwijl ik zo zacht mogelijk probeer te huilen hoor ik de gymles verder gaan.

Eigenlijk heb ik geen flauw idee waarom ik zit te huilen, dit soort dingen krijg ik dagelijks over me heen. Dus waarom zou ik huilen? Ik weet niet het, misschien is het een kwestie van alles bij elkaar. Want dit alles, dit wordt me allemaal bezorgd door mijn moeder. Dat verschrikkelijk vies kutwijf, “van mij mag ze echt de ergste kanker krijgen die er is” zeg ik zacht tegen mezelf. “Wie dan Joris, wie?” praat iemand tegen me terug. Ik durf niet op te kijken, want iemand heeft me gehoord. En even later komt diegene dicht tegen me aanzitten gevolgd door een vriendschappelijke arm om mijn lichaam.

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Weetjes over Fiegel's Projects



Weetjesbannercopy.png

Als lidzijnde een blog hebben is op zich wel bijzonder, daar worden dan ook veel vragen over gesteld door andere forumgebruikers. Maar ook simpele vragen over de opzet van verhalen hoor ik vaak voorbij komen. Meestal geef ik geen antwoord, maar vandaag beste lezers doe ik een boekje open van wat er allemaal achter de schermen gebeurt.

Algemeen

Sinds eind vorig jaar is deze blog in de lucht waarmee ik het allereerste lid was (gang/corp uitgesloten) die een eigen blog heeft gekregen. Inmiddels zijn we al een flinke tijd gevorderd en stromen er een hoop vragen vanuit verschillende leden hoe ik het allemaal rond krijg. Vaak antwoord ik maar vaagjes, maar vandaag doe ik een boekje open over wat er allemaal achter een project draait.

Wist je dat?

  • Ik het eerste lid was met een eigen blog?
  • Het eerste verhaal ongeveer een jaar heeft gedraaid in een gewoon topic in opinie?
  • De blog al verschillende namen heeft gehad? Zoals Fiegel's verhalen, en nu Fiegel's Projects?
  • Het design gemaakt is door Visser23?
  • Jacky-2007 alles binnen deze blog continu controleert op spellingsfouten?
  • Er ongeveer 2 maanden overheen ging voor dat het moment zo ver was dat we konden releasen?
  • Ik pleit voor een verhaal wat jeugd en dus de forumgebruikers informeert over het leven wat sommige mensen leiden, en daarmee de jeugd probeer na te laten denken?



Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag

Na verschillende (vaak geflopte) projecten zette ik begin 2008 dit project op, ik week af van mijn vorige ideeën en begon na de stop van GTAForum verhalen blog met mijn eigen verhaal. Na veel nadenken koos ik ik mijn richting, en dat was een complicatie van verschillende eigen belevenissen in mijn leven en fantasie. Maar die fantasie was wel realistisch. Dat is wat ik erg belangrijk vind, realisme is een standaard punt in al mijn verhalen. Je zult geen draken of mammoeten tegenkomen, maar gewoon de standaard harde levens van de hoofdpersonen.

Wist je dat?

  • Ik voor dit verhaal zon ruime 20 personages heb opgesteld en daaruit de 3 hoofdpersonen heb gekozen?
  • Het script van dit verhaal bestaat uit (wel) 12 pagina's?
  • Het verhaal 29 delen bevat wat ongeveer gelijk ligt aan 30 pagina's?
  • Verschillende leden me de tip gaven om dit uit te brengen?
  • Als je de verhaallijnen (5) gaat opdelen in losse verhalen kom je toch uit 3 grote verhalen?
  • Er meer dan 6 uur, 20 euro beltegoed, 5 minuten geklaag, en gemiddeld 10 minuten wachtmuziekjes benodigd waren om me eigen goed te laten informeren over de trajecten binnen dit verhaal?



Mamma heeft kanker

En nieuw stap in mijn carrière was deze blog natuurlijk, nu kan ik het niet maken na alle inspanning om dit zomaar te laten vallen. En dat heb ik dus ook niet gedaan, na het afronden van Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag. Was het tijd voor een nieuwe opzet, al met het schrijven vanaf deel 29 zat ik met een nieuwe opzet in mijn hoofd. En geloof het niet of niet, maar de opzet was een verhaal over een soa. Maar zoals je nu ziet, het lijkt er totaal niet op. Maar, in januari liep ik door een ziekenhuis op weg naar een vriend die in het ziekenhuis lag. Naast hem, lag een jongen...

Ik heb me eigenlijk de week daarop meer gericht op die jongen, dan op mijn vriend. De jongen zelf, was eigenlijk niet zo gigantisch indrukwekkend het was namelijk helemaal niet zichtbaar dat hij kanker had, en was ook daar dit keer ook niet in het ziekenhuis. Maar omdat die 2 natuurlijk de hele dag bij elkaar op de kamer lagen, hebben ze elkaar alles verteld waardoor mijn vriend het ook doorgaf aan mij. Zo kwam ik eigenlijk alles te weten over die jongen en zo kwam ik later in het bezoekuur ook in contact met de ouders van het jochie, en ze vertelde hoe die klap aankwam. Dit bracht mij op een nieuwe verhaallijn, een informeerde over kanker en de uitwerking daarvan. En dat is nu te lezen op GTAForum!

Wist je dat?

  • Wist je dat het script van dit verhaal wel 7 pagina's telt?
  • Het verhaal korter wordt in delen dan WNTM?
  • Dit verhaal beschikt over 12 volledig uitgewerkte personages waar uiteindelijk Joris uit gekozen is?
  • Dat Vera (vanaf deel 3) eigenlijk in het vorige verhaal zou dienen als Sanne?
  • Dat ik meer dan 2,5 uur contact heb gehad met mensen om dit verhaal samen te stellen, met daarmee maar meteen een bedankje aan het forumlid NickOwnage die ook zijn verhaal heeft gedaan samen met 2 andere!
  • Dat de serieuze opzet, van dit verhaal al is begonnen tegen eind februari?



En hierna.. ?

Het is niet zo dat ik na dit verhaal ga stilzitten, welnee. Sterker zelfs, in het najaar heb ik al weer een nieuw verhaal gepland. Een verhaal wat dit keer misschien wel verschillende reacties uitlokt, een verhaal wat misschien wel minder lezers zou kunnen krijgen vanwege de richting. Om alvast een tipje van de sluier op te lichten:

Hnmmz... Ik vorm, hij vorm?

Jij vieze tyfushomo, ga lekker batsen met je mentor op de WC jongen. Verrekte smerige brugwup!

Hiermee hoop ik wat ik tipjes van de sluier opgelicht te hebben, en dat het schrijven van deze verhalen en erg kwalitatieve vorm heeft gekregen afgelopen jaar. En dat ik voorlopig dat wil voortzetten. Bedankt voor het tot nu toe volgen van mijn verhalen en het plaatsen van de reacties, en vergeet zeker niet de komende tijd goed op de hoede te blijven! Check Fiegel's Projects!

Fiegel5

Fiegel5

Mamma heeft kanker deel 2



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 2

Wie ik dan wel mag zijn? Ik ben Joris, gewoon Joris. Nou ja, of ik me überhaupt nog Joris mag noemen is mijn vraag. Sowieso is de vraag of ik überhaupt een jongen ben die op aarde is gekomen om te leven. Ik weet het niet, maar in zoverre lijkt het mij van niet en ben ik gewoon een grote flop. Net als alles en iedereen. Ik ben dus gewoon, niemand. En niemand, die is 15 jaar oud. Een normale leeftijdsgenoot zou nu een heel verhaal ophangen over hobby’s en dat soort dingen. Helaas kan ik dat niet Ik heb geen hobby’s anders dan school en mijn moeder ontwijken. Mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden, dat was het ergste moment in mijn leven. Aangezien ik het nooit met mijn moeder heb kunnen vinden, en drie dagen na de scheiding is mijn vader geschept door een vrachtwagen en is onder die vrachtwagen ter plekke overleden. En dus bleven ik en mijn moeder over. Nou ja, eigenlijk alleen ik. Sindsdien stond ik er alleen voor, ik was alleen zonder mijn moeder op de crematie van mijn vader. Ging voor het eerst alleen school-spullen kopen, kocht alleen mijn eerste scheermes. En scheerde alleen mijn eerste schaamhaar. (alhoewel dat waarschijnlijk niet zo bijzonder is..) Alles doe ik alleen, elke stap. Verjaardagen? Die vier ik alleen, aangezien mijn moeder iedereen heeft verbannen uit de familie. Ze wil niemand meer zien of kennen, en als het aan haar lag, was ik er ook al lang niet meer geweest. Dat is mijn leven, ik kijk er naar uit om naar school te gaan. En zie op tegen mijn weekend, aangezien ik dan weer 2 dagen zit opgescheept met mijn moeder.

Is dit gezond? Wel, ik denk het niet. Maar toch is het mijn leven, elk woord wat ik thuis zeg, daar krijg ik klappen voor. Mijn moeder breekt en kneust mijn botten, mijn moeder verpest mijn sociale contacten, mijn moeder.. Die verpest mij. En wat kan ik er aan doen? Juist, gewoon helemaal niks! Toen ik laatst dit met haar besprak eindigde ik beneden aan de trap met een gebroken been, zegt ze doodleuk in het ziekenhuis dat ik omdat ik boos was zelf naar beneden ben gelopen en toen ben gevallen. En toen ik daarop wou reageren kreeg ik een trap, tegen datzelfde been! Maar jeugdzorg wil niet dat ik uit huis ga, ze willen me niet in een pleeggezin. Want het bovenstaande, dat geloven ze niet. Evenals mijn mentor en de vertrouwenspersoon op school, ze denken allemaal dat ik gewoon overdrijf omdat ik weg wil bij mijn moeder. Terwijl dat helemaal niet zo is!

“Joris, je nest uit. Je moet naar school, vreten kun je vergeten, dat was toch niet goed genoeg gisteren” hoor ik na een lange diepe en uiterst pijnlijke slaap. En dit is dan nog heerlijk wakker worden, vergeleken bij normaal..

©Fiegel5, GTAForum

Persoonlijke noot:

Ik publiceer het maar eerder aangezien ik dus lees hier in de blog en via MSN dat mensen toch interesse hebben, ik moet zeggen dat ik het echt tof vind dat jullie reageren. Dan weet ik tenminste waar ik mijn moeite insteek. Commentaar, reacties, tips, complimentjes; alles gaat er doorheen! Bedankt. :tu:

Fiegel5

Mamma heeft kanker introductie



Mammaheeftkankergroot.png

Deel 1 - Introductie

“Godverdomme, vies kutkind, kom hier!” hoorde ik, al rennend naar boven. Met pijn in mijn veel te kleine schoenen probeerde ik naar mijn kamer te rennen. “Je bent verdomme een ondankbaar kutkind, kom hier!” hoorde ik mij moeder weliswaar bijna buiten adem net iets achter mij naar boven roepen. Ik rende mijn kamer in, en dook snel onder mijn dekens en wurgde mijn hoofd in mijn kussen. Maar ook dat kan zoals gewoonlijk de onweerstaanbare woede van mijn moeder niet tegenwerken. Met veel geweld rukt ze de deken van mij af, met veel geweld trekt en scheurt ze mijn T-shirt van mijn bovenlijf af. En begint me bont en blauw te slaan. “Auw, je doet me pijn, vuil kutwijf!” schreeuw ik machteloos. “Hoe noem jij mij, ondankbaar nest?” en met veel geweld trekt ze ook mijn zwarte en veel te kleine joggingbroek uit. Waar ze met harde slagen tegen mijn billen begint te slaan, waarschijnlijk doen haar handen ondertussen pijn en gaat ze over tot haar vuisten. Die een paar keer volop in mijn kruis komen. Met nog 2 flinke kletsen, en “nog één keer een grote bek over eten, en dan zie ik je weer!” verlaat ze mijn kamer.

Bont en blauw, met pijn in mijn kruis, welke zo onverdraaglijk is dat ik me niet kan bewegen, val ik al huilend weer neer in mijn kussen. Er stroomt bloed over mijn lichaam, maar er is niemand, maar dan ook echt niemand die zich daar zorgen over zal maken, en dat alleen maar omdat ik tegen haar zei dat het vlees niet helemaal gaar was...

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

[Verhaal]Mamma heeft kanker



Mammaheeftkankergroot.png

Aankondiging

(let op: Dit is een verhaal, geen waarheid, geen grap of iets in die richting, dit is een verhaal gericht naar de jeugd om een beetje het idee te krijgen hoe zoiets aankomt.)

Een nieuw verhaal op GTAForum die misschien nog wel aangrijpender is dan het vorige, Joris een 15 jarige jongen woont samen met zijn moeder alleen thuis. Terwijl hij thuis voor alles en iedereen klappen en ruzie krijgt borrelt er in de vrouw die die klappen geeft een kanker naar boven. Op de dag dat Joris uit angst voor zijn moeder thuis wegloopt krijgt zijn moeder echt last van haar borsten. Nog in diezelfde week wordt borstkanker gesignaleerd. Een nieuw leven voor de moeder van Joris begint, zonder Joris. En dat doet haar nu uiteindelijk toch wel pijn. Hetzelfde geld voor haar zoon.

Voordat we dit project starten wil toch nog eventjes mijn bedankje richting Jacky-2007 doen. Hij heeft namelijk alle delen van WNTM gelezen en deze gecontroleerd op spelling, en heeft mij weten te vertellen dat hij dit project ook nog de spelling wil doen. Thanks Jacky-2007!

Mamma heeft kanker is een ruig geschreven en zwaar verhaal over een jongen die zijn moeder verliest aan borstkanker. Aangrijpender heb je op gtaforum nog nooit gezien! Vanaf 12 juni 2010 te volgen in Fiegel's Projects.

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Bannerfiegel1copy.jpg

Wacht niet tot mogen want morgen is vandaag afgerond & kort nawoord

Een item hieronder lees je het (korte) laatste deel van dit verhaal wat al een tijdje op GTAForum loopt, het verhaal telt nu 29 delen. Dat houdt in dat dit verhaal voorlopig het langste verhaal is wat ooit op GTAForum heeft gestaan, persoonlijk ben ik daar best wel trots op. En daarom vind ik het jammer dat ik dit verhaal moest afkappen. Maar zoals je misschien al gemerkt hebt wordt dit langzamerhand nogal saai, en daar waar het om ging is nu afgerond. En op aanraden van trouwe lezers, en op eigen ervaring beëindig ik dit verhaal nu zodat we met deze hoofdpersonen nog een open boek hebben waar we alle kanten mee uit kunnen. Maar dat wil niet zeggen dat wij Timon en Sven uit het oog gaan verliezen. Want dat is niet zo, deze blog zal namelijk doorgaan op het leven van deze 3 hoofdfiguren. Maar ook hoop ik in 2010 een geheel nieuwe reeks het forum op te zetten. Maar ook krijgen jullie rond kerst vanuit Timon's kant nog wat te horen. Want hoe maakt hij kerst mee? Dit allemaal nog onder voorbehoud natuurlijk, maar wel wil ik jullie bedanken voor het steunen van dit verhaal wat vele lang hebben gedaan. En laat dit weer een mooie herinnering zijn in mijn forumgeschiedenis.

Het valt mij daarnaast ook op dat steeds meer forumleden gaan schrijven en dichten, verschillende verhalen zijn de laatste tijd online gezet. Ik wil ook al deze schrijvers succes wensen met het vervolgen van hun verhaal en het publiceerde daarvan. Ik ben trouwens ook wel blij om te zien dat ook op GTAForum goede schrijvers zitten, wacht daarom niet om je verhaal wat op je computer staat online te zetten. Wacht niet tot morgen met het publiceren van je verhaal, want morgen is...

Fiegel5

Fiegel5

Wacht niet tot morgen.. Deel 29



Verhaallogogroot--.png

Deel 29

2 Weken na het voorval in het gerechtsgebouw…

Timon

“Ready up?” hoor ik Karin vragen. Met een boekentas vol boeken en schriften, en een broodtrommel nog in mijn handen sta ik in de keuken. Klaar om opnieuw naar school te gaan, verder te gaan met mijn opleiding. Nouja, beginnen aan een nieuwe opleiding. Fuck luchtvaarttechniek, ik ga opnieuw beginnen in de horeca. Het is misschien wat laat, maar vandaag zijn de eerste stappen om mijn leven weer op touw te brengen. Ik hoor hoe Sanne van de trap af komt, met een moe gezicht krijg ik een snelle kus op mijn mond en ze vertrekt naar buiten. Naar haar fiets, ook om weer naar school te gaan. Om ook haar leven weer verder op touw te zetten. Het voelt allemaal zo goed, allemaal zo helder. Maar ver in mijn achterhoofd weet ik nog altijd dat ik voorlopig nog niet uit de penarie ben. Ik moet worden geaccepteerd op mijn nieuwe school maar ook mijn leven samen met Karin en Sanne moet nog helemaal worden uitgedacht. Want, wordt Karin mijn voogd? Of woon ik alleen maar in omdat ik verkering heb. En wat als ik en Sanne ruzie krijgen? Dus nog altijd, ben ik nog lang niet van mijn vragen en onzekerheid af. Maar ah, wat zou mijn leven zijn zonder deze vragen waar ik nooit een antwoord op zal weten? Ik zou het echt niet weten, maar het lijkt voorlopig nog lang niet afgelopen te zijn. Na kerst wordt de voogd geregeld, en dan? “He Kerel, gaan we nog of niet?” Ik pak mijn tas, doe mijn haren nog snel een keer goed en trek een glimlach. Op het naar nieuwe leven!

Sven

Zoals dagelijks zit ik op mijn bed wildeweg naar mijn eten te staren, ik krijg geen brok door mijn keel. Eenzaam en alleen zit ik al 2 dagen in de isolatiecel. Levenloos voor me uit te staren, terugdenkend aan de dag van de uitspraak. Waarom? Waarom ben ik weggelopen? Waarom zei ik niet tegen hem wat ik hem wou vertellen? Ik weet het niet. Ik voel liefde, schaamte en treurigheid. Maar ook zeker woede, heel veel woede. Die idiote crackhoer van een Sanne, hoe kan ze het in haar kop halen om mijn vriend te stelen van me. Diegene waar ik zoveel van hou, hij is zojuist voor altijd uit mijn leven. Maar ik ben hem niet vergeten, en de voordeur van Sanne’s huis ook niet…

Einde

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Wacht niet tot morgen.. Deel 28



Verhaallogogroot--.png

Deel 28

Verteller

Sven zag zijn kansen en is gevlogen, maar niet voor lang. Beneden bij de voordeur stonden verscheidene beveiligers klaar om hem op te vangen. Een flinke stroomshock in zijn rug was het gevolg. Geheel buiten bewustzijn, en niet wetend wat hij heeft gedaan wordt hij in het gevangenisbusje opgesloten. Samen met hem stapt een verpleger in het busje, het wordt een moeilijke tijd voor hem. Terwijl Sven geboeid en geheel buiten bewustzijn vertrekt richting Almere is het binnen in de rechtbank ook niet erg gezellig. Timon zit al huilend op een bankje samen met Sanne die naast hem zit. Onder het toezicht van een bewaker zitten ze zonder te praten naast elkaar. Terwijl Karin nog steeds genageld aan de grond staat in de spreekkamer. Hoe kan één persoon zoveel veroorzaken?

Dat is een vraag, maar wie gaat die ooit beantwoorden? Zal Sven het ooit persoonlijk tegen Timon zeggen? Of is dit een afgesloten hoofdstuk? Zal Timon ooit mentaal en fysiek nog bijdraaien dat ook hij nog gelukkig wordt? Welke afslag gaat Sven nemen, gaat hij de criminaliteit in? Of komt hij uit de gevangenis en betert hij zijn leven? En hoe maken de beide jongens kerst mee? Kunnen die twee wel zonder elkaar, en de liefde met Sanne? Is dat wel echte liefde?

Al deze vragen hebben een antwoord, al deze vragen worden dan ook beantwoord. Maar voordat al die vragen beantwoord kunnen worden zitten we nog met een probleem. We hebben een serie, maar missen de laatste aflevering. We hebben een lied, maar we missen het laatste couplet. We hebben een verhaal, maar we missen het laatste deel. Lees daarom 22 november de ontknoping van “Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag.”

Maar dat houdt niet in dat het nu over is met Timon, Sanne en Sven. In december 2009 presenteert Fiegel’s Verhalen een geheel nieuw en kort verhaal over het leven van Timon, Sanne en Sven. Want hoe maken onze hoofdpersonen kerstmis mee? Je zult dat dan lezen in "a unique christmas"

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Wacht niet tot morgen.. Deel 27



Verhaallogogroot--.png

Deel 27

Sven

Niet wetend wat ik zeggen moet zit ik tegenover mijn voormalig vriendje, het vriendje wat ik een korte tijd geleden heb gegijzeld en dingen heb aangedaan die je niemand toewenst. Een paar minuten geleden vroeg hij, met een grote brok in zijn keel ‘waarom?’. Ik weet niet wat ik daar op antwoorden moet, want ik weet zelf niet meer waarom ik het eigenlijk gedaan heb. Ik hield van hem, en nog steeds. En wat ik met hem heb gedaan is niet goed, maar dat wat hij mij aandeed toch ook niet? Hij ging zomaar vreemd met een meisje, zonder het te vertellen. En pakte zijn koffers, en was in een keer weg. Dat doe je toch ook niet? Ik weet niet wat ik zeggen moet, ik sta op. Loop naar één van de bewakers. En zeg hem dat ik weg wil. ‘Wat?’ hoor ik Timon schreeuwen? ‘Wat denk jij? Mijn hele leven lang heb ik last van dingen die jij mij 3 weken geleden hebt aangedaan.’ Schreeuwt hij mijn kant uit. Plotseling staat hij op, en komt voor mij staan. Met zijn vuist slaat hij keihard tegen de rechterkant van mijn gezicht. ‘Tyfusjood’ sist hij me toe. En hij beent kwaad weg, gevolgd door twee beveiligers.

Sanne

Ik heb alles van dichtbij gezien, maar ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik achter hem aangaan, of Sven confronteren? Of gewoon blijven zitten, ik kijk naar mijn moeder. Die met haar hoofd een snelle beweging richting de deur maakt. Mijn keuze is gemaakt, ik ga achter hem aan. Naast de deur staat Sven met een vage glimlach rondom zijn gezicht. Ik twijfel geen seconde, ook van mij krijgt hij een klap in zijn gezicht. Ik laat mijn moeder en Sven samen achter, allebei ook niet echt wetend wat ze moeten doen.

Verteller

Terwijl Sven en Karin elkaar aankijkend achter blijven in de kamer waar zojuist verschillende klappen zijn gevallen beent Timon zich door de gangen van het gerechtshuis. De tranen biggelen langzaam over zijn gezicht als Sanne aan komt lopen. Er wordt niet gesproken, het enige wat gebeurt is dat Sanne haar vriendje in haar armen neemt. Zo staan ze samen 5 minuten lang, wiegend als 2 kleine kinderen. Al huilend kijkt Timon haar plotseling in haar ogen, heel even kijken ze elkaar aan terwijl hun neuzen vechten welke naar links of rechts gaat. Een lange, onbreekbare zoen volgt.

Het kamertje waar ze net met z'n vieren zaten is op twee man na helemaal leeg, alleen Sven en Karin zitten nog in de kamer. Ze kijken elkaar niet aan, die kans hebben ze nog niet eens meer. Want na een korte tijd heeft Sven in de gaten dat er niet meer op hem gelet wordt. De deuropening is leeg, er is geen beveiliging in de kamer. Alleen Karin, lang hoeft Sven niet na te denken. Hij zet het hem op een lopen..

Als een speer schiet hij door het gerechtsgebouw, vele mensen proberen hem tegen te houden. Aangezien het vrij direct opvalt door zijn handboeien komt al snel de beveiliging ter plekke. “Daar!” roept een wat oudere vrouw wijzend op Sven. Het is een ware hel in het gerechtsgebouw, de veroordeelde loopt op vrije voeten. Het slachtoffer is helemaal van de wereld af, Karin die tot kort bij bewustzijn was staat ook nu genageld aan de grond. “Hoe had dit ooit kunnen gebeuren..” mompelt ze.

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Vaste tijden & Uitstel deel 27

PJpanner1.jpg

Vaste tijden & Uitstel deel 27

Zoals sommige wellicht al gezien hadden, staat er bij statistieken een datum wanneer er een nieuw deel uit is gekomen. Ik heb daar eigenlijk de gewoonte van gemaakt om elke zaterdag rond de klok van elf een nieuw deel online te zetten. Ik wil dat bij deze dan ook bevestigen, elke zaterdagavond een nieuw deel van WNTM dus. Zet het in je agenda 0_0 .

Om dan meteen maar in stijl te beginnen moet ik jullie mededelen dat er morgen geen nieuw deel is, dat omdat mijn laatste oma in het ziekenhuis is opgenomen voor haar enkel en ik haar wil steunen om dus elke dag langs te komen. Maar ook omdat ik morgen de hele dag van huis ben met vrienden. Kan ik niet zorgen voor een nieuw deel. Het enige wat ik nu nog op mijn computer heb staan is de opzet van 27. En daar hebben jullie niet zo veel aan. Hellaas dus deze week geen nieuw deel. Volgende week weer wel!

Het nieuwe deel is er weer op 24 oktober!

Fiegel5

Fiegel5

Wacht niet tot morgen.. Deel 26



Verhaallogogroot--.png

Deel 26

Timon

Ik heb Sven al ruim twee weken niet meer gezien, en toch nadat hij mij alles heeft aangedaan wou ik hem nog een keer zien. Natuurlijk zag ik hem vijf minuten geleden in de rechtszaal waar het oordeel bekend gemaakt werd. Tel je de vele bewakers niet mee, zitten we met zijn vieren nu rond een tafel. Sven, Sanne, Karin en ik. Waarom wou ik dit? Ik weet het eigenlijk niet meer, nu hij tegenover me zit weet ik niet meer wat ik zeggen moet. Ook al heb ik dagenlang lopen nadenken wat ik zeggen wou zeggen tegen hem. Ben ik nu ineens alles kwijt. De tranen komen naar boven en ik probeer ze te overmeesteren, om niet naar buiten te laten komen. Een kille stilte steekt door de ruimte, met veel moeite probeer ik iets uit te spreken. Maar meer als “waa” komt er niet uit, acht ogen kijken mijn kant uit. Acht vragende ogen willen weten wat ik probeer te vragen aan ze. Maar van die acht ogen, negeer ik er zes. Mijn blik is steevast gevestigd op Sven, ik kijk hem diep in zijn ogen. En opnieuw probeer ik; “Waar… waarom?” Hij antwoordt niet. Ik zie zijn ogen door de ruimte schieten, hij zoekt iets waar hij zijn ogen op kan vestigen. Ons oogcontact is weg, en een lange stilte valt. Een traan biggelt over zijn wang, ineens is de stoere jongen die zojuist uitdagend naar rechter Kessler heeft staan te turen veranderd. Veranderd in een hoopje ongeluk. Die niet weet wat hij zeggen moet…

Rechter Kessler baant zich door de gangen in het gerechtshuis te Purmerend. Onderweg komt hij zijn goede vriend Patrick tegen. De wat oudere man woont elke rechtszaak waarbij Kessler een uitspraak doet bij. ‘Hé, Frank’ begroet Patrick zijn goede vriend. Zelf heeft Patrick ook jaren in dit vak gezeten, hij is nu enkel met pensioen. Maar toch is hij elke dag te vinden in het gerechtshuis, hij woont uitspraken bij en geeft de huidige rechters tips voor en na de uitspraak die ze geven. Zo woonde hij ook de uitspraak van Timon en Sven bij. ‘Volg me, Pat’ draagt Frank Kessler Patrick op. Braaf lopen ze samen door de grote gangen totdat ze bij het privégedeelte van het gerechtshuis komen. Na de nodige veilheidspoortjes gezien te hebben komen ze aan bij een rijtje kantoorruimtes waar Frank er een van in loopt. Patrick volgt hem en gaat zitten in een van de sofa’s die er staan. Niet veel later komt Frank aanzetten met een dienblad met 2 kopjes koffie en koekjes. Hij zet het dienblad op het glazen tafeltje voor zich. ‘Vertel eens’ probeert Frank het gesprek te beginnen. Terwijl Patrick een van de kopjes voorziet van suiker en melk vertelt hij over de rechtszaak. ‘Je hebt de jongen vijf maanden gegeven en drie maand TBS. Is dat niet wat weinig?’ Frank kijkt vriendelijk richting Patrick en pakt het dossier van Sven erbij. ‘Sven de Beer, 17 jaar, alleenstaand, niet getrouwd’ somt Frank op. ‘Dus?’ vraagt Patrick totaal met zijn gedachten bij zijn koffie. ‘Jemig Patrick, is dit je eerste dag? Hij is minderjarig!’ Patrick vertrekt zijn wenkbrauw en glimlacht onschuldig ‘Dat is waar ook’. Even valt het stil in de ruimte, en hoor je alleen het geruis van de computer die aan het bureau staat. ‘Hiermee is het niet klaar neem ik aan?’ gaat Patrick verder. ‘Wat bedoel je?’, ‘wat denk je dat er gebeurt als die knakker vrij komt?’ Patrick zijn gezicht staat bezorgd. Kessler denkt na, en neemt een slok van zijn koffie. Hij vertrekt zijn gezicht, pakt de melk en gooit een flinke scheut melk bij zijn koffie. ‘Ik laat hem een tijdje in de smiezen houden’ zegt hij met de nadruk op ‘een tijdje’.

Patrick staat op en loopt naar Kessler. ‘Prima, dat is dan in orde’ zegt hij vriendelijk en steekt zijn hand uit. Zodra Kessler zijn hand schudt knijpt Patrick er flink in. Zo hard dat er een dierlijke kreet uit Kessler komt, ‘Ohja, Frank. De jongen wil graag gaan inwonen bij zijn vriendin. Er moet een voogdij geregeld worden, dat kan jij vast wel toch?’ vraag Patrick met een gemene glimlach op zijn gezicht. Patrick verdraaid zijn hand drie graden naar links waardoor de pink van Kessler zowat vermorzeld wordt door de kracht van Patrick. Niet veel later laat Patrick los. ´Fijn dat we elkaar begrijpen' zegt hij met een geniepige stem, en hij loopt richting de deur. Voordat hij de kamer verlaat zegt hij nog; ‘Je pink is zwaar gekneusd, tien minuten ijs erop en spalken. Hoef je daarvoor niet naar de dokter’. Na dit gezegd te hebben laat Patrick Frank achter. Alleen latend, en niet wetend wat hem zojuist is overkomen..

©Fiegel5, GTAForum

Fiegel5

Fiegel's Projects online!

PJpanner1.jpg

vanaf nu is Fiegel's verhalen officieel online. Je vind in deze blog het spannende verhaal 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag'. Ook wil ik deze blog gaan gebruiken voor spin-off's of nieuwe verhalen. Ik wil graag de GTAForum crew bedanken voor het medewerken aan dit project. Zonder de crew was er deze blog namelijk helemaal niet geweest. Ook Jacky-2007 en Visser23 wil ik bedanken voor hun inzet aan de blog. Jacky heeft alle delen van het verhaal gecheckt op spelling en heeft aangegeven dit te willen blijven doen. Visser23 heeft daar in tegen het design gedaan. Ten slotte wil ik jullie (de lezers) bedanken voor het trouw blijven aan dit project. Mogen we hier nog veel verhalen schrijven en lezen!

Veel leesplezier in mijn nieuwe blog, ook deel 25 van 'Wacht niet tot morgen, want morgen is vandaag' is vanaf nu te lezen.

Fiegel5