GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    67
  • reacties
    312
  • bezichtigingen
    63932

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

BeatTheCock-GTASA-Poster.png

Beat the Penixar

Het Jaarboek 2016 is weer uit (u hebt het Jaarboek nog niet gelezen?) en één van de opvallende zaken voor mij was voor velen al een voordehand liggend iets. Dus ik heb voor het vijfde jaar op rij de meeste posts in het jaar geplaatst. Dat is leuk, dat is zelfs iets heel speciaal, maar na een vijfde jaar op rij vraagt een mens zich dan toch af waar zoiets moet stoppen? Natuurlijk kan het stoppen wanneer ik stop met posten, het forum niet meer dan een nostalgische herinner is, maar mij lijkt het interessanter/leuker om zulk een titel te kunnen overdragen aan een waardige tegenstander.

Ik heb de afgelopen jaren enkele serieuze tegenstanders gekend in leden als Bassieboy35 (Heeft ook een titel), Bierbuikje (Driemaal de titel), ERRWINS, NickOwnage... de competitie is wat zo'n titel interessant maakt, zonder tegenstanders is het een leeg iets.

Dus voor 2017 stel ik een uitdaging voor. Aan u, de lezer, aan het hele forum: versla mij.

Zo'n uitdaging komt natuurlijk met weinig eer of beloning, het is ook geen uitzonderlijk zware uitdaging. Iedereen kan een post plaatsen, ieder van jullie kan dit winnen. Maar toch is het net daarin zeer uitdagend en zeer bevredigend. U hebt niet enkel mij als tegenstander, maar het hele forum. Wees de persoon die mij onttroont, wees het lid dat de koning van de spam op zijn eigen territorium verslaat.

Je moet niets speciaals extra doen om deze uitdaging te accepteren. Volgend jaar, rond deze tijd, zullen we zien of iemand de uitdaging met succes heeft volbracht. Indien dit het geval is zal ik dat lid uitgebreid eren in deze blog. Indien het niet gebeurt verhoogt de inzet enkel maar: versla een zesvoudig kampioen. De activiteit van het forum kan er alleen maar bij winnen.

Veel succes, beste lezer en moge de beste spamslet winnen!

Phoenyxar

De Leven

Ja, de leven, zo schrijven we dat.

Mijn blog is, op vele manieren, een beetje een uitlaatklep in mijn uiterst dynamische leven: van het zitten op een stoel tot het rechtstaan in een bus. Ze ontstaan wanneer ze in me opkomen. Er zit doorgaans weinig planning achter het uitbrengen van elk artikel en ook de artikels zelf zijn zeer structuurloos en soms doelloos in hun opzet, maar toch ontstaan ze.

En ook zo begon dit artikel eerder deze week. Sowieso lijkt het me interessant om even wat context te verschaffen: Mijn vader is sinds een zevental weken (denk ik) weer vrij. Ja, de man die ik met lichte schaamte mijn vader mag noemen heeft namelijk de voorbije twee jaar kunnen genieten van een verblijf in een penitentiaire instelling, ook wel gevangenis genoemd. Mijn positie en perspectief over dit individu is natuurlijk niet de meest objectieve, dat kun je wel begrijpen, maar hij had er wat mij betreft nog wat jaartjes mogen blijven.

Nu vanwaar dit artikel? Want op zich is dit geen nieuws, daar heb ik nog al eens een artikel aan gewijd en mijn positie is niet echt veranderd. Wel, een goede drie maand terug is er namelijk slokdarmkanker bij hem vastgesteld en bijgevolg heeft hij dan ook een bestralingskuur en bijbehorende behandeling achter de rug. Voedingsstoffen moeten worden toegediend via een bakster en drinken verloopt dankzij de door de straling verbrande slokdarm zeer moeizaam.

En dus trof ik mijn vader voor de eerste keer in meer dan twee jaar op een bed in een serviceflat aan. De persoon die ik aantrof was in die twee jaren schijnbaar 15 jaar ouder geworden, had 20 kilogram verloren en leek de fysiek te hebben van een 106-jaar oude kat. De gesprekken waren ook niet bijster speciaal, maar daar had ik ook niet echt naar uitgekeken. Het waren vooral vele stille periodes waar de wind en regen buiten als enige gesprekspartners overbleven. Een lichte ongemakkelijkheid, een gebrek aan levenslust, het is lastig om omschrijven, maar het was vooral veel niets en staren.

Dit was het dus wellicht. Het gezwel was in grote mate vernietigd, maar het laatste bezoek aan het ziekenhuis is zeker nog lang niet in het zicht. Een zwaar verzwakt lichaam, voornamelijk door eigen gebrek aan initiatief in alles, dat wellicht een van de volgende ingrepen niet zal overleven, laat staan revalideren. Niemand zei het, maar het was de algemene gedachte die door de kamer van geest naast geest rondging. Jaren van overmatig egoïstisch, narcistisch en vernietigende focus op het eigen zijn en genot culmineren in een objectief zeer trieste situatie. Na al die jaren van het uitbuiten, misbruiken en belazeren van mensen, voornamelijk degene rond hem, is dit het resultaat. Stilte.

En ondanks de situatie kon ik me niet ontdoen van de gedachte dat het allemaal verdiend was. Pas op, ik wens niemand dood, maar het voelt als karma. Karma die pas na jaren, decennia, samenkomt en de omstandigheden allemaal plots doet omslaan. Een kanker die zich rechtstreeks heeft gevormd door zijn levensstijl en net het belangrijkste genot voor hem (drinken) belet. Het is allemaal zeer cynisch, maar het lijkt allemaal zo te kloppen.

Wat doet dit met een mens? Wel, bijster weinig eigenlijk. Het is een harde en confronterende realiteit, maar eentje die me niet veel meer kan raken. Ik begrijp ook best goed dat zoiets dan ook lastig is om overbrengen, want uiteindelijk schrijf ik er een heel (en ook nog best lang) artikel over, toch?

Wel, ik weet het ook niet goed. Misschien is het net die karma en toevalligheid waar ik nog het meeste mee zit. De leven voelde bij die realisatie simpel en ingewikkeld tegelijkertijd.

Phoenyxar

Shades

Gisteren was een warme dag. Een warme dag waar ik een voorstelling in groep moest geven.

Dus ik vertrek met mijn Earth Kingdom-pull, mijn klein rugzakje waar amper iets inzit en zet mijn zonnebril op. Mijn ogen kunnen heel slecht tegen de helderheid van een lente- of zomerdag, dus die is wel nodig, ook al dat ik het eerste uur in een bus en trein spendeer.

Nu, aangezien we alles goed hebben voorbereid moet ik nog snel iets gaan afdrukken in het computerlokaal, tot zo ver de goede planning. De voorstelling ging vervolgens vrij vlot en een kleine drie uur later zit ik alweer op de bus naar het station. Het duurde even voordat het me opviel, maar de wereld leek plots zo helder... Ik had hem niet op, hij hing niet aan mijn t-shirt en stak ook niet in mijn rugzak. Ik had mijn zonnebril dus vergeten.

Kijk, nu moet je even de materiële waarde van deze zonnebril leren kennen. Absoluut waardeloos. Het is een wannabe RayBan waarvan ik er samen met een vriend twee van heb gekocht op Campo di Fiore in Rome voor 5 euro. Het ding is niet eens helemaal recht en het heeft na een dikke drie jaar echt zijn prijs in leeftijd al overstegen. Als ik zou willen zou ik gelijk een nieuwe zonnebril kunnen kopen en misschien wel tien tegelijkertijd. Maar dat deed ik niet, ik ging terug. Want in die drie jaar is dat waardeloze ding met me overal naartoe geweest. Ik heb er half Europa mee verkend. Niet dat het daar meer heeft gedaan dan de zon te verduisteren, maar meer moest het niet doen.

Ik stapte aan het station af en nam de eerste bus terug naar de campus, alwaar nog enkele klasgenoten tegen te komen die verwonderd keken hoe ik een uur na het einde van de les afstapte aan de campus. Ik wist ook gelijk waar het ding lag. Ik had hem naast de computer laten liggen toen ik wat moest gaan printen. Hij lag wat verstopt tussen draden en rommel van een andere groep die er toen werkte en ik was hem gewoon vergeten.

En wanneer ik het lokaal binnenwandelde klopte het ook, het ding lag 4 uur nadat ik het had achtergelaten gewoon nog op dezelfde plaats. Waarop we vervolgens bij de hereniging in mekanders armen vielen, de zon onderging en de engelen op de achtergrond hun psalmen zongen. In mijn hoofd toch alleszins. In werkelijkheid was er slechts het lichte getokkel en geklik van twee mensen die nog snel iets af wouden maken.

Dit kleine voorval nam een goed uur in beslag. Een uur dat ik had kunnen voorkomen en ook eentje dat ik totaal niet had moeten opofferen, het was maar een waardeloze zonnebril van 2,5 euro, toch? Ik had op dat verspilde uur een productief en waardevol persoon kunnen zijn... maar dan toch ietsje leger vanbinnen.

Worst love story ever, right?

Phoenyxar

Procrastinatie

Oh, de ironie.

Natuurlijk niet zo zichtbaar voor de lezer, maar dit artikel is enkele weken uitgesteld geweest. Waarom? Wel, drukke weekjes, maar ook gewoon uitstelgedrag.

Want, mijn beste lezers, ik ben iemand die graag iets uitstelt. Het liefste zelfs tot de laatste minuten. Zo maak ik al mijn taken en ik ben er verbazingwekkend effectief in. Maar we moeten het niet al te veel ophemelen natuurlijk. Het blijft een irritant karaktertrekje, zeker wanneer alle vakken hetzelfde idee hebben "Je maakt deze ene taak voor de laatste week van het semester!", dan zit je namelijk met een lekker drukke laatste week met nauwelijks slaap.

Maar het zou ook een positief iets zijn, al volgens enkele onderzoeken. Zo zouden mensen die zaken uitstellen namelijk productiever zijn en net met een beter eindresultaat komen dan mensen die het uitvoeren van een opdracht plannen. Waarom, dat klinkt niet logisch? Wel, men stelt het zo dat die mensen net in die periode van uitstellen vele verschillende opties bekijken zonder er echt aan te beginnen, meer creatievere oplossingen bekomen, onder meer omdat men na al die jaren ook de meest efficiënte manier zou hebben ontwikkeld om dergelijke opdrachten te benaderen.

Interessant, nee? Maar dat is natuurlijk slechts de positieve kant, want het gaat gepaard met tijdelijk slaaptekort en in sommige gevallen opgebouwde stress. Van dat laatste heb ik nu zelf geen last, maar het mag zeker vermeld worden. Dus waar brengt dit korte artikel ons nu? Wel, ik kan het niet echt zeggen. Ik wil het uitstellen niet te veel prijzen, maar tegelijkertijd heb ik vrede genomen in de wetenschap dat ik het kan en uiteindelijk wel op tijd zal klaarkrijgen.

Ik ben Phoenyxar, ik stel zaken uit tot op de laatste moment en dat zal ik wellicht de rest van mijn leven blijven doen.

Phoenyxar

Vooruitgang

In weken waar een Global Moderator aftreedt, Rockstar de PC-versie uitbrengt en een niet nader te noemen gang het nodig vond diens naam te veranderen ga ik, Phoenyxar, die zeldzame gebeurtenissen gewoonweg negeren en het over iets volledig anders hebben! Of misschien niet? Jawel hoor.

Kijk, ik vind het vrij belangrijk om elke zoveel tijd mezelf te reflecteren over wat ik doe en hoe. Ben ik tevreden met het verloop? Met de resultaten? Een vrij standaard zelfreflectie, zoals je al kunt zien. Maar wanneer het gedaan is negeer ik de resultaten en ga ik vervolgens verder zoals ik dat altijd al heb gedaan: Op een impulsieve en zeer afgesloten manier. Zeer waardevol, dat reflecteren.

Maar ik vind het wel interessant en belangrijk om eventjes bij die zaken stil te staan. Uiteindelijk zijn de minuten die je spendeert, op welke manier dan ook, uniek: Je gaat ze nooit opnieuw herleven, behalve als Abstergo een Animus zou uitbrengen, ondanks hun soms wat onuitgesproken karakter. Je leven bestaat in zekere mate uit een zéér lange keten van die quasi onbelangrijke minuten en daar even over nadenken maakt ze misschien eventjes belangrijker dan ze zijn.

En wat ik uiteindelijk belangrijker vind is om vooruitgang te zien. Vooruitgang, niet in hetgene dat ik heb, maar als de persoon die ik ben. Ben ik anders, zouden we zelfs "beter" durven zeggen, dan een jaar terug? Dat zijn vragen waar je moeilijk een antwoord op kunt vinden, vragen die hun opzet dubbelzinnig lijken. Want is datgene dat we "beter" durven noemen niet ook afhankelijk van dat moment en het perspectief dat we dan hebben? Durf ik dan wel op mijn eigen vraagstelling te antwoorden?

Natuurlijk. Het twijfelen en nadenken is essentieel, maar uiteindelijk zou het je niet in de weg mogen staan. En elke keer kom ik tot de conclusie dat ik weldegelijk vooruit ben gegaan. Niet op een opvallende en indrukwekkende manier, maar door kleine nuances. Nuances, onbelangrijk als ze mogen lijken, die je toch definiëren en die de details van je leven vormen.

En die zijn gevormd door de vele kleine en onbelangrijke minuten die onbewust hun indruk hebben achtergelaten. Zo zijn die genegeerde zelfreflecties toch ergens nuttig. Al zullen we het niet snel toegeven.

Phoenyxar

Orpheus

Helaas, dit stuk heeft weinig te maken met de Griekse mythologische dichter (hoewel), maar meer met het lied. "Het lied?" Ja, sommigen hier zullen het al mee neuriën ondertussen, maar voor hen die

.

Nu, waar ik het dus over wil hebben... Volgens mij heb ik dit onderwerp al vaker aangesneden, elk jaar zo in de periode februari-maart. Het is namelijk mijn bijna existentiële vraag naar zonlicht. Niet noodzakelijk warmte, maar vooral zonlicht. Zoals het lied ook bezingt: "I need the Sunshine in the morning..." Wel, dat klopt bij mij zeer goed.

Ik functioneer namelijk maar zeer matigjes zonder zon. Natuurlijk, dit gaat op voor het merendeel van de bevolking. Het is al vaker aangetoond dat een afwezigheid van zonlicht depressies in de hand werkt en als indirecte bron van leven lijkt het dan ook niet verkeerd om de zon als een scheppende god te benoemen. (Iets wat men logischerwijs ook vaak heeft gedaan in de geschiedenis) Zij het Amon-Re, Tonatiuh, Helios of Surya... We kunnen er vele namen op plakken, maar het concept blijft hetzelfde. Ik (en vele anderen) hebben de zon nodig. Het geeft me kracht, het maakt me wakker.

Maar wat voor rol speelt dat in je dagelijkse leven? Toegegeven, wanneer ik binnen zit bitter weinig, maar als ik op een stille winterochtend rondwandel is dat beetje zonlicht altijd welkom. Ik heb ooit met mijn halve klas voor bezinning een natuurtocht gedaan in de winter. Drie dagen met rugzak en tent rondtrekken in de omgeving van La Roche-en-Ardenne. Nu, dat rondtrekken in een woud in de winter koud zou zijn wisten we wel, maar dat we er op één dag 30 kilometer in gietende regen zouden afleggen zat niet in de oorspronkelijke planning. Dan mag je nog zo seculair of atheïstisch zijn, wanneer die zon er de volgende ochtend doorkomt zit je er met tien doorweekt op een rij naar te bidden. Dat voelt alleen maar juist.

Maar die zon kan ook veel minder letterlijk zijn. Het zou een concept kunnen zijn. Iets dat inspireert of leven schenkt/biedt. Aan ideeën, gedachten, gevoelens... Het kan veel zijn. Zelfs een persoon. Iemand wiens voorkomen, aanwezigheid, ideeën, dialogen, gesprekken etc. op zich een bron zijn voor je eigen geest en diens gevolgen. Het lijkt een simpel concept, doch zo zeldzaam om ervaren, maar als je het dan eens kunt ervaren is het fantastisch. Een bron van inspiratie. De artistieke wereld zou zo'n persoon een muze noemen.

En daarmee zijn we misschien toch in het vaarwater van Orpheus belandt.

Heb jij al een muze gehad? :o

Phoenyxar

Fantasm

Ik las dus net een topic, u mag weten welk, waar ik een beetje triestig van werd. Maar misschien niet om de reden dat je denkt.

Uiteraard betreur ik het dat onze beste vriend Nandro niet de tijd heeft (nu ja, daar ga ik dan toch van uit) om GTA V in langere sessies dan een uurtje te spelen. Het is namelijk in lange speelsessies dat een game zijn indruk op je kan nalaten. Het is logisch dat als je maar af en toe speelt je nooit echt in een speelroes komt.

Maar misschien kan hij weinig aan die situatie doen en zelfs als dat niet het geval is kunnen we het hem niet kwalijk nemen als de game inderdaad niet echt meer zijn ding is, dat kan natuurlijk altijd zijn. Wie zijn wij om dat te veroordelen? Nee, mijn verdriet komt van een post ietsje verderop in het topic.

Ik had hetzelfde gevoel als jou, Nandro. Ik heb me lang niet zo veel vermaakt met het spel, als dat ik met de andere GTA's deed. Daarom heb ik vorig jaar mijn PS3 met GTA V verkocht, het spel deed me gewoon niets. Ik vermoed dat het de leeftijd is.

Misschien zit er jammer genoeg wel een waarheid in.

Want ondanks mijn oneindige jeugd (ja, we houden het ons graag voor) merk ik zelf ook wel een gelijkaardig iets. Ik ervaar inderdaad mijn games (oud of nieuw) ook niet meer op diezelfde simpele manier als ik dat vroeger deed. Je kent het wel, dat gevoel dat je iets volledig ongekend ervaart en dat je niet weet wat eerst te doen! Verwonderen, verkennen, ervaren, genieten... de geur van een nieuwe wereld en diens dynamiek. Maar het is allemaal nogal relatief. Want het is niet dat ik niet van de games kan genieten of dat ze me niet kunnen fascineren. Het is niet dat ik vind dat de games me minder bieden of wat dan ook. Ik ben gewoon lastiger geworden. De lat is met de jaren gewoon omhoog gegaan en ik speel niet meer met dezelfde instelling als ik ooit deed.

Ik weet niet goed wat er van denken. Ergens mis ik wel dat simpele genot dat ik vroeger met het spelen kon ervaren. Nostalgie noemen we dat ook wel eens. Maar heeft het in die jaren misschien geen ruimte gemaakt voor een andere manier van genieten? Misschien wel. Ik kan nu meer genieten van detail, van een correcte atmosfeer... het plezier van een prachtige game ervaren.

De jaren hebben me een meer kritische speler gemaakt. Eentje die niet gelijk met elk beetje kleur of vliegende kogel tevreden is. Ik weet het, het is een zeker last en het is een broedplaats voor nostalgie... maar zo lang dat geen nieuwe ervaringen tegenhoudt is het misschien meer een zegen die we te vaak ontkennen.

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - Fluma

Fluma

Soms zijn er van die gesprekken waar je plots bij denkt: "Serieus?" We komen ze allemaal wel om de zoveel tijd tegen en afhankelijk van inhoud of context kunnen ze ons fascineren of net doen fronsen.

Zo had ik de afgelopen week ook wel enkele van deze gesprekken. De meest uitgesproken daarvan kwam uiteindelijk neer op een stereotype waar ik zelden bewust een levend voorbeeld van tegenkom. Ja, ik heb het over de "zonder alcohol geen feest"-mentaliteit. Een onderwerp waarover ik -en vele anderen- een duidelijk uitgesproken standpunt heb: "Serieus?"

Want verder heb ik doorgaans geen problemen met dergelijke personen, het is niet dat zo'n gegeven op zich een heel persoon bepaald (hoewel ze daar soms zelf wel anders over denken), maar ik blijf er toch altijd vraagtekens bij hebben en ik zal er ook niet alleen bij zijn. Want ja, hoe kun je toch geloven in een dergelijk idee waarvan toch bijna iedereen de directe ironie en tegenstelling kan inzien, nee?

Natuurlijk schrijf ik dit ook vanuit mijn eigen perspectief en ervaringen. Je zou kunnen stellen dat ik in zekere mate een bias heb op het onderwerp en dat bijgevolg mijn ervaringen met zulke gesprekken al op voorhand zijn bepaald, maar daar zal ik eveneens niet alleen in zijn. Biases bestaan, ze ontstaan door ervaringen en vormen zich met je leven mee. Natuurlijk zijn het geen absolute waarheden en dat zouden ze dan ook nooit mogen zijn of worden, maar je draagt ze mee, onbewust of net zeer aanwezig en ze beïnvloeden je (dagelijkse) leven en diens interacties. Je zou misschien kunnen zeggen dat ze op een manier ook wel aflijnen wie we zijn en hoe we reageren, maar ze zijn in het beste geval een tijdelijk iets.

Net zoals dat die "geen feest zonder alcohol" uiteindelijk ook een mening met een bias is. (Is dit geen pleonasme? Zijn alle meningen niet partijdig in zekere zin?) Zulke uitspraken komen namelijk voort uit ervaringen. Nou, dat hoop ik toch alleszins, als je dan zoiets gaat verklaren en je het dan roept zonder enige achtergrond of motivatie dan verliest de inhoud -die in dit geval al niet te sterk was- zijn waarde volledig.

Maar wat maakt het uiteindelijk ook uit? Het is een attitude waar ik grote vragen bij heb, maar verder? Misschien zijn het mijn zaken verder niet. Er bestaan genoeg sensibilisatiecampagnes voor zelfs alleen dit onderwerp en misschien moet ik me er dus ook maar niet mee bezig houden. Of toch? Uiteindelijk ben je, of je het nu wilt accepteren of niet, een actief deel van de samenleving en je invloed of verantwoordelijkheden minimaliseren, van je af schuiven of negeren zijn dan slechts manieren om jezelf een excuus tot zwijgen te geven. Niet echt volwassen, toch?

Tot zover het interessante sap dat de laatste dagen mijn hoofd vulde. Doet altijd even goed om het te laten vloeien.

Phoenyxar

Script

De afgelopen weken zijn een vrij belangrijke periode geweest voor me. Niet door de examens hoor, zoals je misschien zou denken. Alhoewel ik examens niet onbelangrijk acht verhef ik ze simpelweg niet naar dezelfde hoogte als vele anderen dat doen.

Nee, de voorbije week is vrij essentieel geweest omwille van andere factoren, zaken die minder voor hand liggen en die ik ook veel lastiger zijn te verklaren dan bijvoorbeeld eens een goed examen afleggen. Maar waarom zijn de afgelopen weken dan zo "belangrijk" geweest? Wel, het is misschien wel lastig om te zeggen.

Want natuurlijk heb ik deze weken ook daadwerkelijk mijn examens afgelegd en mij tussendoor verwonderd aan irrelevante zaken in menige cursus en daarbuiten (ja, je hebt best wat vrije tijd als je niet te veel examens hebt, maar wel evenveel tijd hebt als de rest) afwisselend met eens willekeurig mijn hoofd buiten steken om te zien dat de zon nog steeds zijn weg naar Aarde niet had teruggevonden. Ik ben niet echt een wintermens, ik heb de zon echt wel nodig, maar het gebrek aan activiteiten en opties in mijn omgeving dwingen we er vervolgens wel toe om nog eens na te denken over zaken. Wellicht gebeurt dit elk jaar wel opnieuw, maar misschien heb ik die terugkerende vleug aan inspiratie en motivatie wel nodig om me gaande te houden.

Niet dat ik dan in tegenstelling in de rest van het jaar maar helemaal nutteloos rondhang (dat deed ik voorbije maand namelijk ook gewoon), maar het aantal ideeën, concepten en ingevingen dat ik de afgelopen maand heb gehad ligt naar mijn aanvoelen ietsje hoger dan dat op andere is. Onder meer een reden dat ik ook dit artikeltje wou schrijven, want het is ondertussen ook al weer 4-5 weken terug. Misschien ook wel een teken dat ik me momenteel op een tijdelijk summum van inspiratie bevind! Of niet natuurlijk, elk perspectief kan op dat vlak verdedigd worden. Dat ik meen dat ik net wat meer onzin door mijn hoofd heb vliegen dan anders hoeft natuurlijk niet waar te zijn en wie ben ik uiteindelijk om te beweren dat ik nu op een tijdelijk "hoogtepunt" zit?

Maar uiteindelijk ben ik in zekere mate ook in mijn recht om dat te doen, ik ben een van vele stemmen die uitgaat om mezelf daarop te beoordelen en doorgaans de eerste reactie die ik zal horen bij wat ik ook doe. Zal ik er dan ook maar gewoon van genieten? Want met zo'n hoogtepunt komt ongetwijfeld ook een terugval naar een gewone periode of zelfs een dal, we zullen niet eeuwig blijven klimmen. Ik kan het mezelf wel wijsmaken, maar daarom hoeft het nog niet waar te zijn... of wel? Wilskracht en gedachtes zijn een sterke kracht in het bepalen van je eigen toestand. Als ik mezelf zo'n dingen zou kunnen vertellen wanneer ik in een dipje zit... Wat een hulp zou het kunnen zijn. Wat een hulp zou ik voor mezelf kunnen zijn.

Het lijkt dat ik in mijn uitgeschreven gedachten wat ben afgedwaald van mijn oorspronkelijk opzet, dat is ook een eerste keer zeg! Nu, hoe kan ik zo'n stuk van zelfmotivatie en -verering correct afsluiten? Wel, met de notie dat ik wellicht in de nabije toekomst wederom iets frequenter artikels zal plaatsen. Niet te vaak en ik beloof ook niet te veel, het is namelijk niet de eerste keer dat ik dit heb gezegd en ik ken mezelf ook goed genoeg om er van bewust te zijn dat mijn eigen luiheid vaak in de weg heeft gestaan van een groter aantal artikels.

En daarmee stuur ik u weer weg. Terug naar hetgene dat je hiervoor deed, opdat je morgen wederom de zon kunt zien (of een pak grijze wolken) en even kunt stilstaan bij de gedachte dat ook die zon met diens sterkere en zwakkere periodes passeert en dat nog altijd doet. Op zich niet te veel verschillend met ons.

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - 2014

2014

Weet je, het is een zeer eigenzinnig jaar geworden voor me. Misschien zelfs wel al een van de beste tot nog toe, al durf ik me daar nog niet te hard over uit te spreken, we hebben nog wat dagen te gaan, maar toch... al best geslaagd.

Maar waarom? Wat is er zo speciaal geweest of gelukt dit jaar dat ik het best geslaagd vind? Wel, dat is lastig om zeggen. Het is niet zo dat er dit jaar duidelijk iets is gebeurd dat een breuk veroorzaakte met ervoor of dat mijn leven plots zo anders is geworden, maar het voelt op een manier toch anders. Helderder misschien?

Niet dat er helemaal niets is gebeurd natuurlijk. Dit kan wel eens makkelijk het jaar zijn waar ik het meeste zelf heb rondgetrokken, in zekere mate bevestigd door dit zelf gemaakte kaartje waar ik alle uiterste bezochte punten in een jaar heb aangeduid. Paars is 2014. Nu moet ik toegeven dat rood (2008) en groen (2012) ook wel indrukwekkend zijn, maar dit jaar heb ik alles zelf ondernomen en het verschil met 2013 (blauw) is zo groot. Maar er zijn ook nog andere zaken gebeurd natuurlijk...

Ik ben onder meer hoofdredacteur geworden bij een blog waar ik in 2013 voor de leut bijging. Een beetje een ongewone loop van zaken, is het niet? Maar ook al dat het in het begin als een zijwerkje begon is het dit jaar dus bij mij geëvolueerd tot een vrij permanent aanwezig en tijdopslorpend iets. Ik kon in het begin van het jaar niet voorspellen hoe het bij de rest van mijn leven ging aansluiten en nu weet ik niet meer hoe mijn zondagavonden er vroeger uitzagen... Het heeft duidelijk zijn invloed gehad.

En ik heb ook het gevoel dat ik dit jaar meer eigen projecten heb gestart of voortgezet dan de voorbije jaren en dat ik er ook meer heb afgewerkt. Zoiets voltooien geeft ook gewoon een goed gevoel, ongeacht van hun verdere succes of verdere verbinding met andere projecten. Naja, misschien is het niet werkelijk zo, maar ik heb toch het gevoel dat ik dit jaar meer heb afgekregen.

Naja, ik vind toch dat het jaar me best goed is bevallen. Het heeft ook zijn tegenslagen gekend, uiteraard, maar of die de rest naar beneden duwen? Goh, ik zou het niet zo kunnen zeggen, maar ik heb er toch een goed gevoel bij...

Dus hoe hebben jullie het jaar ervaren? Ik ben benieuwd! :o

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - Deux

Deux

Op 22 november 2012 zag het forum de creatie van blog #99.

En het forum zag dat het goed was.

Op 7 januari 2013 kreeg diens eigenaar een promotie tot moderator.

En het forum zag dat het goed was.

Op 13 juni 2013 vierde deze blog het vierde forumjubileum van zijn eigenaar.

En het forum zag dat het goed was.

Op 12 september 2013 was er een fictieverhaal over GTA V te lezen.

En het forum zag dat het goed was.

En op de 735e dag vierde deze blog zijn tweede verjaardag, vijf dagen te laat.

En het forum wist niet wat het zag.

Yay, Phoenomena bestaat al twee jaar! En meer heb ik niet te melden!

♥ Phoenyxar

Phoenyxar

Creatuur

Weet je? Ik hou enorm veel van dingen "creëren". Maakt niet uit wat het is, of het nu steden, kaarten, concepten of constructies zijn, ik hou er van.

Ik hou er op een manier zo veel van dat het tot in zekere mate mijn leven domineert. Mijn vrije tijd is in grote mate opgemaakt van tijd die ik toewijd aan het maken of tekenen van iets. Soms het hertekenen of verbeteren van iets dat ervoor al bestond, maar vaak ook iets volledig nieuws.

Maar naast die wil der creatie wil ik ook een zekere controle hebben over wat ik creëer. Daarom ook dat ik wel met zeker plezier bijvoorbeeld een SimCity zal spelen, maar ik vaak na een aantal games naar een externe hulp zal grijpen (een CheatEngine, trainer, wat dan ook) om me bij te staan wanneer ik puur zin heb om te creëren in plaats van het spel te spelen. Het is waarom ik wel graag Minecraft speel, maar ik uiteindelijk vaker in Creative ben te vinden, omdat ik geniet van iets te vormen naar hoe ik het zou willen zien.

En op die manier kijk ik dus ook naar de creaties van anderen. Mensen die iets creëren hebben vaak een gelijkaardige wil of drijfveer in hun zitten, je tekent uiteindelijk niet zomaar iets. Misschien wel, dan is daar niets mis mee, maar doorgaans zit er toch een zeker idee achter. Zo veel als ik kan genieten van professionele werken hou ik ook van fanmade materiaal. Doorgaans niet even perfect, maar vaak even amusant en soms... heel soms zijn het dingen die je altijd al had willen zien, maar nooit hebt geweten dat je ze wou zien. Onverwacht geluk, serendipiteit (tja, het vertaalt lastig) in zijn volle glorie.

Want uiteindelijk is er voor mij niets mooier dan een creatie ervaren in zijn volle glorie. Zelfs al bestaat het niet echt, het toch kunnen ervaren, het zien evolueren en het mee beleven... Grote kans dat het niet bij ieders verbeelding of staat van denken aansluit, maar het is toch iets zeer eigen aan mensen. De kracht der inbeelding is de basis van innovatie en heeft ons indirect dus hierheen gebracht, dus ik vind het toch relevant dat we er bij stilstaan.

Maar wat betekent het dan, wat is de zin van dit artikel? Ik weet het niet zo goed, maar soms heb ik de drang om iets te maken en over te brengen en waarom dat dan ook niet gelijk doen? Uiteraard zal niet iedereen dezelfde fascinatie op dezelfde manier meebeleven, maar zo is de wereld, nee?

Laten we eindigen met een quote van Dumbledore die het concept goed omvat...

"Of course it is happening inside your head, Harry, but why on earth should that mean that it is not real?"

Phoenyxar

Twee Jaar

U hebt het allen wel al gezien. Gisteren is onze heilige tempel (door sommige ook wel als GTAGames.nl gekend) 11 jaar geworden! Een mooie verjaardag en op een van die verjaardagen (de 9e, 2 jaar terug) promoveerden drie Superleden naar Megalid. Bassieboy35, BoerTijger en ik.

En daarmee startte ook gelijk mijn bloggeschiedenis, want een kleine maande later (op 22 november) plaatste ik mijn eerste (2) artikels online, Phoenomena was geboren! Maar op zich is dat meer een verhaal voor binnen een maand. Vandaag gaan we het over iets anders hebben, iets minder oppervlakkig.

Want waar ik natuurlijk twee jaar geleden aan deze blog ben begonnen doe ik verder natuurlijk nog andere dingen. Veel andere dingen, heel veel andere dingen eigenlijk. Het is zo veel dat wanneer iemand me vraagt wat ik in mijn vrije tijd doe dat ik gewoon geen idee heb om antwoorden, ik zou nooit volledig kunnen zijn in dat antwoord. Het zou nooit compleet voelen. Vandaag alleen al heb ik een goede vijf verschillende activiteiten gehad en dat gaat zo vaak elke dag.

Ik doe dat ook wel bewust, ik probeer altijd bewust bezig te zijn met "iets". Wat dat iets dan is dat wisselt zo van dag tot dag of zelfs van uur tot uur. Ik moet gewoon bezig zijn, elk uur, elke minuut benutten... Misschien is het wel een lichte obsessie van mezelf. Continu iets doen. Ik kan gewoon niet ergens zitten en niets doen, dat is niet hoe ik functioneer. Als ik niets doe dan heb ik het gevoel dat ik tijd verspil. Verspil van wat? Lastig om zeggen. De voordehand liggende optie is "het leven" natuurlijk, maar of ik daadwerkelijk tijd verspil door eventjes niets te doen is een goede vraag.

Hoe neem je dan vakantie, als je altijd iets wilt doen? Wel, ik neem "vakantie" door wat anders te doen of te ontdekken. Te lang hetzelfde doen is zeer nefast voor mijn vreugde en algemene toestand, ik wissel daarom veel af. Het weekend is op die manier een mooie afwisseling met school, maar op zijn beurt werkt school als een leuke afwisseling voor te veel vrije tijd. Ik heb dus ook geen probleem met naar school gaan, zolang het maar wat afwisselend is.

Misschien ben ik wel het resultaat van een impulsgeneratie? Het is niet dat ik me niet kan concentreren, dat kan ik mits benodigde verwondering uitstekend, maar de vraag naar een constante instroom van verschillende data is wel aanwezig en ja... van waar komt die en waar gaat het vanaf dit punt naartoe?

Ik weet het niet. Kennen jullie dit ook?

Phoenyxar

Constant

Begin deze week had ik enkele uren tussen de lessen in, waarop ik mij na het nuttigen van een caloriebom naar een van de computerlokalen waar ik dan enkele standaardsites afging. GTAForum, SkyscraperCity, YouTube... Waarna ik me realiseerde dat ik het jaar daarvoor ook al hetzelfde deed... en het jaar daarvoor ook al.

Ik kwam tot de vaststelling dat ik de afgelopen drie jaar maar weinig verandering heb gekend qua internetshizzles. Ik bezoek nog steeds dezelfde sites, heb dezelfde abonnementen op YouTube en speel daarnaast ook nog steeds Minecraft. Allemaal zo lekker constant... Ben ik dan op die drie jaren niets veranderd? Helemaal niets?

Nuja, natuurlijk besef ik zelf ook wel dat zulk een statement het nooit tot het einde van het artikel zal overleven. Uiteraard ben ik niet meer dezelfde persoon als drie jaar terug. Op een manier wel natuurlijk, het is niet dat ik plots van gedaante ben veranderd, maar evenzeer toch zeer verschillend. Daarom dat ik het toch wel eigenaardig vind dat zovele dingen het al die tijd mee hebben overleefd. Voornamelijk die dingen waar ik destijds ook al vaak te vinden was.

Dus... ben ik dan over de tijd veranderd en is een deel van mij blijven hangen bij hetgene dat ik toen al leuk vond of hebben net die dingen mij over tijd veranderd? Sowieso zal het een beetje van beide zijn, ik kan er wel inkomen dat ik nog aan sommige dingetjes vasthoud en dat mijn omgeving me altijd op welke manier dan ook beïnvloed, een forum of internetsite is daarin niet anders. Dus misschien moet ik wel blij zijn dat ik hier (en op andere plaatsen) al meerdere jaren rondhang, want de invloed die het op me heeft gehad kan ik enkel als positief beschrijven. Als er echte negatieve puntjes waren dan zouden ze me wel opvallen.

Maar omgekeerd dan. Op die jaren zou ik ook mijn invloed moeten hebben gehad op enkele dingen, zoals elk individu of concept dat op zijn omgeving wel doet. Een afdruk die je nalaat en die met de jaren alleen maar vergroot... Naargelang je aanwezigheid en diens aard natuurlijk.

Ik denk dat ik er wel al eentje kan noemen. Ik heb het gebruik van ":3" op dit forum doen toenemen. Toch iets waar ik trots op kan zijn.

:3

Phoenyxar

Vakantie

Ja, we zijn al voer de helft... Van de eerste twee maanden dan, want ik ben eigenlijk nog maar half. Maar elk jaar ervaar ik toch eenzelfde vraag tijdens die vakanties. Hebben we echt die twee maanden nodig?

Vakantie is altijd leuk, zo hopen aan vrije tijd klinkt aangenaam want zo'n gebrek aan verdere verplichtingen voelt zo lekker, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het na een lange tijd zijn waarde wat verliest. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn vrije tijd op schooldagen veel beter benut dan ik dat nu doe.

Want elk jaar kijk ik terug op mijn vakantie met de vraag: "Wat heb ik eigenlijk gedaan deze vakantie?" En het is eigenlijk niet dat ik niets doe, maar het lijkt gewoon allemaal zo weinig als je het vergelijkt met periodes waar je wel iets te doen hebt. Niets te doen hebben maakt ons nogal lui... Niet dat we het anders niet zijn, maar het idee dat je onaangename dingen moet doen motiveert je wat meer om leuke dingen te organiseren als tegenhanger.

Soms vraag ik me af of het niet interessanter zou zijn om die twee maanden wat meer te herverdelen over de rest van het jaar. Een dikke maand in de zomer (want uiteindelijk is naar school gaan in de zomer niet het beste vooruitzicht), wat extra weekjes in de winter, twee rond maart en de rest als extra vrije dagen. Misschien haalt het ons dan wel wat uit een productief schema, anderzijds functioneert de huidige zomervakantie als een immens schisma elk jaar, dus wat is het beste?

Ik weet het niet, ik geniet elk jaar wel van die paar weken dat ik hier onderuit lig en me wat kan toewijden aan dingen waar ik normaal niet toe zou komen, maar toch lijkt het allemaal niet wat ik zou willen. Wellicht heb ik gewoon die druk van buitenaf nodig die het schoolgaan dan invult. Lastig om met zekerheid te zeggen.

Tja, wie gaat het zeggen. Nog anderen die hetzelfde ervaren? Of genieten we allen gewoon lekker van de zomer? Kan allemaal en hopelijk is het voor allen al een mooie zomer!

Phoenyxar

Socio

Zoals elk semi-intelligent ontwikkeld wezen (wat wij gemakkelijkheidshalve "mens" zullen noemen) heb ik al eens graag een gesprek. Uiteraard. Dat mag geen verrassing zijn, zoiets doen mensen nu al eens. Maar dat komt zo met zijn probleempje.

Ik start niet graag een gesprek en vind me er zelf ook echt niet zo sterk in. Zeker, ik kan zoals iedereen wel al eens zeggen, maar doelbewust een gesprek starten is een van mijn zwakke punten. Ik ben op dat vlak nogal passief. Als iemand een gesprek begint ga ik er gewoon in mee, maar er zelf eentje starten gebeurt zelden.

En dat is meer een automatisme dan dat het een keuze is. Het is niet dat ik er voor kies om een gesprek niet te beginnen, hoewel dat op zich wel gebeurt aangezien ik die actie niet onderneem, maar het is meer een constant iets. Een karaktertrekje als je het zo wilt noemen en het is een irritant eentje. Eentje dat we sowieso al veel heeft gekost en waar ik ongetwijfeld al genoeg nadelen van heb ondervonden en toch... identificeer ik me er mee. Vreemd, is het niet?

Maar dan vraag ik mij af of ik hier zo alleen in ben. Ik kan met grote zekerheid stellen dat dit gedrag in de minderheid is, met vrij grote zekerheid zelfs, aangezien ik tot dezer dag nog niemand ben tegengekomen die op dat vlak passiever is. Hoewel toegegeven het praktisch gezien lastig moet zijn voor iemand om op dit criteria op te vallen dus misschien is mijn eigen passiviteit hier een factor op zichzelf. Niet dat ik over enige houding op dit vlak een uitspraak wil doen, laat staan oordelen, maar meer initiatief tonen zorgt er alleszins wel voor dat je opvalt en bijgevolg leidt passief gedrag naar minder interactie wat op zich weer leidt naar... meer passief gedrag. Een mooie vicieuze cirkel, maar zelf heb ik er ondanks mijn eigen passieve gedrag nooit de slechte kant van moeten ervaren.

Dus, wat is het eigenlijk, die stilte die ik voortbreng? Het is geen keuze en het is ook niet echt gelimiteerd tot echte sociale interactie aangezien ik diezelfde automatismen ook online onderga (zo vreemd als dat op zichzelf dan weer moge lijken) Het is iets dat me oprecht doet verwonderen en bijgevolg durf (hoewel dat hier niet het goede werkwoord is) er ook nauwelijks iets over zeggen. Een beetje complex en repetitief, ik zie het zelf ook in...

En toch zie ik het als deel van me, zouden er zo nog zijn?