GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    68
  • reacties
    322
  • bezichtigingen
    64176

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

Xpam op het Forum

FNF35Tm.png

Alle leden met +3000 XP (of daar waar afwezig +3000 actieve posts) ingedeeld volgens de 6 (in feite 5 hier) groepen voorgesteld als slecht vomrgegeven landen. Alle leden met +10.000 XP (slechts 3 hier) zijn voorgesteld met een vierkant. De letters stellen het jaar van registratie voor. A voor 2003, B voor 2004 etc.

 

Ik ga eerlijk zijn, ik had meer crewleden met +3000 XP geanticipeerd...

Phoenyxar

BeatTheCock-GTASA-Poster.png

Beat the Penixar

Het Jaarboek 2016 is weer uit (u hebt het Jaarboek nog niet gelezen?) en één van de opvallende zaken voor mij was voor velen al een voordehand liggend iets. Dus ik heb voor het vijfde jaar op rij de meeste posts in het jaar geplaatst. Dat is leuk, dat is zelfs iets heel speciaal, maar na een vijfde jaar op rij vraagt een mens zich dan toch af waar zoiets moet stoppen? Natuurlijk kan het stoppen wanneer ik stop met posten, het forum niet meer dan een nostalgische herinner is, maar mij lijkt het interessanter/leuker om zulk een titel te kunnen overdragen aan een waardige tegenstander.

Ik heb de afgelopen jaren enkele serieuze tegenstanders gekend in leden als Bassieboy35 (Heeft ook een titel), Bierbuikje (Driemaal de titel), ERRWINS, NickOwnage... de competitie is wat zo'n titel interessant maakt, zonder tegenstanders is het een leeg iets.

Dus voor 2017 stel ik een uitdaging voor. Aan u, de lezer, aan het hele forum: versla mij.

Zo'n uitdaging komt natuurlijk met weinig eer of beloning, het is ook geen uitzonderlijk zware uitdaging. Iedereen kan een post plaatsen, ieder van jullie kan dit winnen. Maar toch is het net daarin zeer uitdagend en zeer bevredigend. U hebt niet enkel mij als tegenstander, maar het hele forum. Wees de persoon die mij onttroont, wees het lid dat de koning van de spam op zijn eigen territorium verslaat.

Je moet niets speciaals extra doen om deze uitdaging te accepteren. Volgend jaar, rond deze tijd, zullen we zien of iemand de uitdaging met succes heeft volbracht. Indien dit het geval is zal ik dat lid uitgebreid eren in deze blog. Indien het niet gebeurt verhoogt de inzet enkel maar: versla een zesvoudig kampioen. De activiteit van het forum kan er alleen maar bij winnen.

Veel succes, beste lezer en moge de beste spamslet winnen!

Phoenyxar

A Hundred Days of Polan
Batch #1-5
Ik ga honderd Polandballs tekenen over honderd dagen gespreid, sommige kort, sommige wat langer, moge jullie genieten van deze creaties. Om de blogsectie niet te overspoelen zal ik ze in groepjes delen. Bij deze de eerste vijf.







Phoenyxar
Shades
Gisteren was een warme dag. Een warme dag waar ik een voorstelling in groep moest geven.
Dus ik vertrek met mijn Earth Kingdom-pull, mijn klein rugzakje waar amper iets inzit en zet mijn zonnebril op. Mijn ogen kunnen heel slecht tegen de helderheid van een lente- of zomerdag, dus die is wel nodig, ook al dat ik het eerste uur in een bus en trein spendeer.
Nu, aangezien we alles goed hebben voorbereid moet ik nog snel iets gaan afdrukken in het computerlokaal, tot zo ver de goede planning. De voorstelling ging vervolgens vrij vlot en een kleine drie uur later zit ik alweer op de bus naar het station. Het duurde even voordat het me opviel, maar de wereld leek plots zo helder... Ik had hem niet op, hij hing niet aan mijn t-shirt en stak ook niet in mijn rugzak. Ik had mijn zonnebril dus vergeten.
Kijk, nu moet je even de materiële waarde van deze zonnebril leren kennen. Absoluut waardeloos. Het is een wannabe RayBan waarvan ik er samen met een vriend twee van heb gekocht op Campo di Fiore in Rome voor 5 euro. Het ding is niet eens helemaal recht en het heeft na een dikke drie jaar echt zijn prijs in leeftijd al overstegen. Als ik zou willen zou ik gelijk een nieuwe zonnebril kunnen kopen en misschien wel tien tegelijkertijd. Maar dat deed ik niet, ik ging terug. Want in die drie jaar is dat waardeloze ding met me overal naartoe geweest. Ik heb er half Europa mee verkend. Niet dat het daar meer heeft gedaan dan de zon te verduisteren, maar meer moest het niet doen.
Ik stapte aan het station af en nam de eerste bus terug naar de campus, alwaar nog enkele klasgenoten tegen te komen die verwonderd keken hoe ik een uur na het einde van de les afstapte aan de campus. Ik wist ook gelijk waar het ding lag. Ik had hem naast de computer laten liggen toen ik wat moest gaan printen. Hij lag wat verstopt tussen draden en rommel van een andere groep die er toen werkte en ik was hem gewoon vergeten.
En wanneer ik het lokaal binnenwandelde klopte het ook, het ding lag 4 uur nadat ik het had achtergelaten gewoon nog op dezelfde plaats. Waarop we vervolgens bij de hereniging in mekanders armen vielen, de zon onderging en de engelen op de achtergrond hun psalmen zongen. In mijn hoofd toch alleszins. In werkelijkheid was er slechts het lichte getokkel en geklik van twee mensen die nog snel iets af wouden maken.
Dit kleine voorval nam een goed uur in beslag. Een uur dat ik had kunnen voorkomen en ook eentje dat ik totaal niet had moeten opofferen, het was maar een waardeloze zonnebril van 2,5 euro, toch? Ik had op dat verspilde uur een productief en waardevol persoon kunnen zijn... maar dan toch ietsje leger vanbinnen.
Worst love story ever, right?
Phoenyxar
Orpheus
Helaas, dit stuk heeft weinig te maken met de Griekse mythologische dichter (hoewel), maar meer met het lied. "Het lied?" Ja, sommigen hier zullen het al mee neuriën ondertussen, maar voor hen die
.Nu, waar ik het dus over wil hebben... Volgens mij heb ik dit onderwerp al vaker aangesneden, elk jaar zo in de periode februari-maart. Het is namelijk mijn bijna existentiële vraag naar zonlicht. Niet noodzakelijk warmte, maar vooral zonlicht. Zoals het lied ook bezingt: "I need the Sunshine in the morning..." Wel, dat klopt bij mij zeer goed.
Ik functioneer namelijk maar zeer matigjes zonder zon. Natuurlijk, dit gaat op voor het merendeel van de bevolking. Het is al vaker aangetoond dat een afwezigheid van zonlicht depressies in de hand werkt en als indirecte bron van leven lijkt het dan ook niet verkeerd om de zon als een scheppende god te benoemen. (Iets wat men logischerwijs ook vaak heeft gedaan in de geschiedenis) Zij het Amon-Re, Tonatiuh, Helios of Surya... We kunnen er vele namen op plakken, maar het concept blijft hetzelfde. Ik (en vele anderen) hebben de zon nodig. Het geeft me kracht, het maakt me wakker.
Maar wat voor rol speelt dat in je dagelijkse leven? Toegegeven, wanneer ik binnen zit bitter weinig, maar als ik op een stille winterochtend rondwandel is dat beetje zonlicht altijd welkom. Ik heb ooit met mijn halve klas voor bezinning een natuurtocht gedaan in de winter. Drie dagen met rugzak en tent rondtrekken in de omgeving van La Roche-en-Ardenne. Nu, dat rondtrekken in een woud in de winter koud zou zijn wisten we wel, maar dat we er op één dag 30 kilometer in gietende regen zouden afleggen zat niet in de oorspronkelijke planning. Dan mag je nog zo seculair of atheïstisch zijn, wanneer die zon er de volgende ochtend doorkomt zit je er met tien doorweekt op een rij naar te bidden. Dat voelt alleen maar juist.
Maar die zon kan ook veel minder letterlijk zijn. Het zou een concept kunnen zijn. Iets dat inspireert of leven schenkt/biedt. Aan ideeën, gedachten, gevoelens... Het kan veel zijn. Zelfs een persoon. Iemand wiens voorkomen, aanwezigheid, ideeën, dialogen, gesprekken etc. op zich een bron zijn voor je eigen geest en diens gevolgen. Het lijkt een simpel concept, doch zo zeldzaam om ervaren, maar als je het dan eens kunt ervaren is het fantastisch. Een bron van inspiratie. De artistieke wereld zou zo'n persoon een muze noemen.
En daarmee zijn we misschien toch in het vaarwater van Orpheus belandt.
Heb jij al een muze gehad? :o
Phoenyxar
Fluma
Soms zijn er van die gesprekken waar je plots bij denkt: "Serieus?" We komen ze allemaal wel om de zoveel tijd tegen en afhankelijk van inhoud of context kunnen ze ons fascineren of net doen fronsen.
Zo had ik de afgelopen week ook wel enkele van deze gesprekken. De meest uitgesproken daarvan kwam uiteindelijk neer op een stereotype waar ik zelden bewust een levend voorbeeld van tegenkom. Ja, ik heb het over de "zonder alcohol geen feest"-mentaliteit. Een onderwerp waarover ik -en vele anderen- een duidelijk uitgesproken standpunt heb: "Serieus?"
Want verder heb ik doorgaans geen problemen met dergelijke personen, het is niet dat zo'n gegeven op zich een heel persoon bepaald (hoewel ze daar soms zelf wel anders over denken), maar ik blijf er toch altijd vraagtekens bij hebben en ik zal er ook niet alleen bij zijn. Want ja, hoe kun je toch geloven in een dergelijk idee waarvan toch bijna iedereen de directe ironie en tegenstelling kan inzien, nee?
Natuurlijk schrijf ik dit ook vanuit mijn eigen perspectief en ervaringen. Je zou kunnen stellen dat ik in zekere mate een bias heb op het onderwerp en dat bijgevolg mijn ervaringen met zulke gesprekken al op voorhand zijn bepaald, maar daar zal ik eveneens niet alleen in zijn. Biases bestaan, ze ontstaan door ervaringen en vormen zich met je leven mee. Natuurlijk zijn het geen absolute waarheden en dat zouden ze dan ook nooit mogen zijn of worden, maar je draagt ze mee, onbewust of net zeer aanwezig en ze beïnvloeden je (dagelijkse) leven en diens interacties. Je zou misschien kunnen zeggen dat ze op een manier ook wel aflijnen wie we zijn en hoe we reageren, maar ze zijn in het beste geval een tijdelijk iets.
Net zoals dat die "geen feest zonder alcohol" uiteindelijk ook een mening met een bias is. (Is dit geen pleonasme? Zijn alle meningen niet partijdig in zekere zin?) Zulke uitspraken komen namelijk voort uit ervaringen. Nou, dat hoop ik toch alleszins, als je dan zoiets gaat verklaren en je het dan roept zonder enige achtergrond of motivatie dan verliest de inhoud -die in dit geval al niet te sterk was- zijn waarde volledig.
Maar wat maakt het uiteindelijk ook uit? Het is een attitude waar ik grote vragen bij heb, maar verder? Misschien zijn het mijn zaken verder niet. Er bestaan genoeg sensibilisatiecampagnes voor zelfs alleen dit onderwerp en misschien moet ik me er dus ook maar niet mee bezig houden. Of toch? Uiteindelijk ben je, of je het nu wilt accepteren of niet, een actief deel van de samenleving en je invloed of verantwoordelijkheden minimaliseren, van je af schuiven of negeren zijn dan slechts manieren om jezelf een excuus tot zwijgen te geven. Niet echt volwassen, toch?
Tot zover het interessante sap dat de laatste dagen mijn hoofd vulde. Doet altijd even goed om het te laten vloeien.
Phoenyxar
2014
Weet je, het is een zeer eigenzinnig jaar geworden voor me. Misschien zelfs wel al een van de beste tot nog toe, al durf ik me daar nog niet te hard over uit te spreken, we hebben nog wat dagen te gaan, maar toch... al best geslaagd.
Maar waarom? Wat is er zo speciaal geweest of gelukt dit jaar dat ik het best geslaagd vind? Wel, dat is lastig om zeggen. Het is niet zo dat er dit jaar duidelijk iets is gebeurd dat een breuk veroorzaakte met ervoor of dat mijn leven plots zo anders is geworden, maar het voelt op een manier toch anders. Helderder misschien?
Niet dat er helemaal niets is gebeurd natuurlijk. Dit kan wel eens makkelijk het jaar zijn waar ik het meeste zelf heb rondgetrokken, in zekere mate bevestigd door dit zelf gemaakte kaartje waar ik alle uiterste bezochte punten in een jaar heb aangeduid. Paars is 2014. Nu moet ik toegeven dat rood (2008) en groen (2012) ook wel indrukwekkend zijn, maar dit jaar heb ik alles zelf ondernomen en het verschil met 2013 (blauw) is zo groot. Maar er zijn ook nog andere zaken gebeurd natuurlijk...
Ik ben onder meer hoofdredacteur geworden bij een blog waar ik in 2013 voor de leut bijging. Een beetje een ongewone loop van zaken, is het niet? Maar ook al dat het in het begin als een zijwerkje begon is het dit jaar dus bij mij geëvolueerd tot een vrij permanent aanwezig en tijdopslorpend iets. Ik kon in het begin van het jaar niet voorspellen hoe het bij de rest van mijn leven ging aansluiten en nu weet ik niet meer hoe mijn zondagavonden er vroeger uitzagen... Het heeft duidelijk zijn invloed gehad.
En ik heb ook het gevoel dat ik dit jaar meer eigen projecten heb gestart of voortgezet dan de voorbije jaren en dat ik er ook meer heb afgewerkt. Zoiets voltooien geeft ook gewoon een goed gevoel, ongeacht van hun verdere succes of verdere verbinding met andere projecten. Naja, misschien is het niet werkelijk zo, maar ik heb toch het gevoel dat ik dit jaar meer heb afgekregen.
Naja, ik vind toch dat het jaar me best goed is bevallen. Het heeft ook zijn tegenslagen gekend, uiteraard, maar of die de rest naar beneden duwen? Goh, ik zou het niet zo kunnen zeggen, maar ik heb er toch een goed gevoel bij...
Dus hoe hebben jullie het jaar ervaren? Ik ben benieuwd! :o
Phoenyxar
Twee Jaar
U hebt het allen wel al gezien. Gisteren is onze heilige tempel (door sommige ook wel als GTAGames.nl gekend) 11 jaar geworden! Een mooie verjaardag en op een van die verjaardagen (de 9e, 2 jaar terug) promoveerden drie Superleden naar Megalid. Bassieboy35, BoerTijger en ik.
En daarmee startte ook gelijk mijn bloggeschiedenis, want een kleine maande later (op 22 november) plaatste ik mijn eerste (2) artikels online, Phoenomena was geboren! Maar op zich is dat meer een verhaal voor binnen een maand. Vandaag gaan we het over iets anders hebben, iets minder oppervlakkig.
Want waar ik natuurlijk twee jaar geleden aan deze blog ben begonnen doe ik verder natuurlijk nog andere dingen. Veel andere dingen, heel veel andere dingen eigenlijk. Het is zo veel dat wanneer iemand me vraagt wat ik in mijn vrije tijd doe dat ik gewoon geen idee heb om antwoorden, ik zou nooit volledig kunnen zijn in dat antwoord. Het zou nooit compleet voelen. Vandaag alleen al heb ik een goede vijf verschillende activiteiten gehad en dat gaat zo vaak elke dag.
Ik doe dat ook wel bewust, ik probeer altijd bewust bezig te zijn met "iets". Wat dat iets dan is dat wisselt zo van dag tot dag of zelfs van uur tot uur. Ik moet gewoon bezig zijn, elk uur, elke minuut benutten... Misschien is het wel een lichte obsessie van mezelf. Continu iets doen. Ik kan gewoon niet ergens zitten en niets doen, dat is niet hoe ik functioneer. Als ik niets doe dan heb ik het gevoel dat ik tijd verspil. Verspil van wat? Lastig om zeggen. De voordehand liggende optie is "het leven" natuurlijk, maar of ik daadwerkelijk tijd verspil door eventjes niets te doen is een goede vraag.
Hoe neem je dan vakantie, als je altijd iets wilt doen? Wel, ik neem "vakantie" door wat anders te doen of te ontdekken. Te lang hetzelfde doen is zeer nefast voor mijn vreugde en algemene toestand, ik wissel daarom veel af. Het weekend is op die manier een mooie afwisseling met school, maar op zijn beurt werkt school als een leuke afwisseling voor te veel vrije tijd. Ik heb dus ook geen probleem met naar school gaan, zolang het maar wat afwisselend is.
Misschien ben ik wel het resultaat van een impulsgeneratie? Het is niet dat ik me niet kan concentreren, dat kan ik mits benodigde verwondering uitstekend, maar de vraag naar een constante instroom van verschillende data is wel aanwezig en ja... van waar komt die en waar gaat het vanaf dit punt naartoe?
Ik weet het niet. Kennen jullie dit ook?
Phoenyxar
Vakantie
Ja, we zijn al voer de helft... Van de eerste twee maanden dan, want ik ben eigenlijk nog maar half. Maar elk jaar ervaar ik toch eenzelfde vraag tijdens die vakanties. Hebben we echt die twee maanden nodig?
Vakantie is altijd leuk, zo hopen aan vrije tijd klinkt aangenaam want zo'n gebrek aan verdere verplichtingen voelt zo lekker, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het na een lange tijd zijn waarde wat verliest. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn vrije tijd op schooldagen veel beter benut dan ik dat nu doe.
Want elk jaar kijk ik terug op mijn vakantie met de vraag: "Wat heb ik eigenlijk gedaan deze vakantie?" En het is eigenlijk niet dat ik niets doe, maar het lijkt gewoon allemaal zo weinig als je het vergelijkt met periodes waar je wel iets te doen hebt. Niets te doen hebben maakt ons nogal lui... Niet dat we het anders niet zijn, maar het idee dat je onaangename dingen moet doen motiveert je wat meer om leuke dingen te organiseren als tegenhanger.
Soms vraag ik me af of het niet interessanter zou zijn om die twee maanden wat meer te herverdelen over de rest van het jaar. Een dikke maand in de zomer (want uiteindelijk is naar school gaan in de zomer niet het beste vooruitzicht), wat extra weekjes in de winter, twee rond maart en de rest als extra vrije dagen. Misschien haalt het ons dan wel wat uit een productief schema, anderzijds functioneert de huidige zomervakantie als een immens schisma elk jaar, dus wat is het beste?
Ik weet het niet, ik geniet elk jaar wel van die paar weken dat ik hier onderuit lig en me wat kan toewijden aan dingen waar ik normaal niet toe zou komen, maar toch lijkt het allemaal niet wat ik zou willen. Wellicht heb ik gewoon die druk van buitenaf nodig die het schoolgaan dan invult. Lastig om met zekerheid te zeggen.
Tja, wie gaat het zeggen. Nog anderen die hetzelfde ervaren? Of genieten we allen gewoon lekker van de zomer? Kan allemaal en hopelijk is het voor allen al een mooie zomer!
Phoenyxar
Ai Yo Nan Desu Ka
Voor u, dapper forumlid dat het toch heeft aangedurfd om dit artikel open te klikken ("Want zo'n vreemde naam, daar klik ik niet op!") zal ik gelijk even zeggen wat het betekend:
Ai Yo Nan Desu Ka, het is een simpele Japanse vervoeging, te vertalen als "What is love?" of "Love, what is it?"
En nee, voor hen die nu vrezen een melancholische monoloog te moeten lezen over hoe de liefde de schrijver zou hebben verraden, vernietigd of verlaten... Dit artikel is iets anders dan dat. Misschien dat ik ooit nog wel zo'n artikel doe, ik kan het nu eenmaal niet volledig uitsluiten.
Nee, ik zoek het meer filosofisch dan dat. Meer als een vraag, een vraag naar wat niet alleen liefde is, maar de liefde naar alles in het algemeen. Want kunnen we dat wel uitleggen en verklaren? Die onverklaarbare toewijding, als we het zo kunnen noemen, naar "alles". Alles? Zeker, alles! Okej, liefde voor een schaap zou je nu toch nog net in twijfel kunnen trekken, maar verder de standaard liefde voor alles wat leeft. Voor één individu of voor een concept. Okej, ik ga me weerhouden om hier over door te drammen, want je zult de opzet wel doorhebben.
Kijk, millennia lang is de mensheid op zoek gegaan naar zo veel. De verwondering en ontdekking van een nieuw land, de interactie met het ongekende, de verlichting der geest... Maar dat ging doorgaans altijd tesamen met het onderwerpen van anderen. Hen die iets minder geluk hadden en moesten leven naar de wil van de overwinnaar, de entiteit die op zoek was naar een vorm van geluk, een doel waarvan ze niet wisten wat het was en wat het zou inhouden. Wisten zij wat die liefde was? Of waren ze blind voor het concept door hun zoektocht naar hetgene waarvan ze de inhoud niet kenden?
In dat handvol jaren dat ik hier rondloop verbaas ik mezelf vaak aan bepaalde dooddoeners. Zinnen wiens inhoud eigenlijk leeg is en die toch op zichzelf staan als zijn ze de waarheid des levens. "Waar gaat dat heen met de wereld?" Ja, die wereld draait in een cirkel rond een ster die op zijn beurt een omloop tracht te voltooien rond Sag A*, maar dat is wellicht niet wat ze bedoelen. Nee, die wereld waarvan zij denken dat diens (re)acties naar de mensheid er op achteruit gaan. Diezelfde wereld waar men eerst alles dat een hartslag had wou onderwerpen omdat het kon. Diezelfde wereld waar genocide nog maar enkele decennia als ongeoorloofd wordt beschouwd. Ja, die wereld gaat er vooral op achteruit qua morele waarden...
Het concept van liefde naar een individu en meer dan dat kennen we eigenlijk pas sinds de Romantiek en de Verlichting, daarvoor werd het beschouwd als een logisch gevolg van de drang om te overleven, maar vanaf dit punt werd het een bron van geluk op zich. Een doel dat het waard was om naar te streven, iets waar je iets voor wou opofferen! Men zocht iets om naar te verlangen en dat concept vond men, iets wat me dus deed nadenken... Is de mens wel gemaakt om lief te hebben? Als wezen dat is voortgekomen als het ultieme schepsel om zijn omgeving naar zijn hand te draaien en alles te domineren, kan dat ding een dergelijk concept wel vatten? Wel, we weten onderhand wel dat die daartoe in staat is, maar de vraag blijft bestaan. Want zo oordelend naar het gedrag van mensen wiens idee van overleven bestaat uit de keuze kleur van handtas lijkt het me dat zij die liefde niet kennen.
Is het dan wel natuurlijk, die liefde? Je kunt het je afvragen en je zou het nog kunnen funderen. Maar uiteindelijk weten we allemaal dat het zijn belang kent. Onze maatschappijen, onze wereld, ons bestaan is opgebouwd op dat concept van liefde, ons laatste en misschien wel enigste ware idee van geluk. Het is belangrijk dat eenieder beseft wat dat inhoudt. Maar ik ben zeker dat velen het verwerpen, dat ze hogere waarden hebben gevonden. Ik betwijfel het dat ze dat concept begrijpen, dat ze het kennen. Als ik het goed begrijp waren de Nederlandse verkiezingen vandaag. Tja, dit is geen politieke blog, dus ik ga me daar niet over uitlaten, maar afgaande op dergelijke gekende resultaten... Nee, niet alle mensen weten eigenlijk niet wat ze doen, wat hun beslissing inhoudt.
En natuurlijk zal niet iedereen het eens zijn met een dergelijke instelling, maar dat maakt me eigenlijk niet veel uit en het zou me niet mogen uitmaken. Want bestaat er iets meer gerechtvaardigd dan een algemene liefde naar dat wat leeft en naar al dat die waardes kunnen rechthouden. Langdradig en eentonig als het moge zijn, maar het zijn toch die ideeën en waardes die ons hebben gemaakt wat me vandaag zijn, kunnen zijn en konden zijn.
De wereld die we kennen is het resultaat van de verloochening en erkenning van dat idee. Leer het erkennen, laat het je verwonderen, sta open om hem te begrijpen en wees bereid om de liefde die het je wilt geven te accepteren.
Wat is het, die liefde?
Phoenyxar
Wielen
De steeds meer aanwezige zonneschijn en de daarbij horende maatschappelijke effecten doen mij weer iets inzien dat ik een goed half jaar was vergeten. Ik haat wielrennen.
Of is dat wat hard uitgedrukt? Nou, ik weet niet, het krijgt veel aandacht. Te veel naar mijn mening. Maar is het dat wel dat ik haat? Nee, ik denk dat het dat niet is, de reden dat ik wielrennen haat is dat het zo'n immens irritant fenomeen met zich meedraagt en zo velen inspireert om er in mee te gaan... Wielerterroristen.
En voor de mensen die niet weten op wat ik doel, ik heb het over de doorgaans dik in de midlife-crisis zittende mannen die niet beters met hun dag en leven weten te doen dan hun tijd te verslijten in een te spannend gesponsord pakje op een veel te dure fiets met een zelfbewustzijn en nonchalance waar een taxichauffeur van zou omvervallen. Altijd voorzien van een retro drinkbus, een veels te flashy helm en een grote bek waarmee ze je elk stukje accessoire op je fiets dat je ontbreekt zullen toeroepen terwijl ze zelf te koppig zijn om een bel te steken in plaats van je omver te duwen wanneer ze achter je rijden. Ja, ik haat ze.
En nu kun je wel denken dat het puur een stereotype is. Dat dit alles zwaar overdreven is, maar helaas. Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen, maar ze worden overschaduwd door hun luidruchtige, overdreven fanatieke en quasi imbeciele collega's. Daarnaast zie ik ook echt niet in wat er plezierig is aan een eenzame tocht op een oncomfortabele fiets tegen een rottempo van jewelste. Nu ja, ze weten het blijkbaar zelf ook niet afgaande op hun gemiddelde humeur. Waarom toch?
Ik adviseer niemand om te stoppen met fietsen, allesbehalve. Ik vind gewoon deze vorm van fietsen ongelofelijk idioot. Er zijn genoeg sociale en in feite gezondere manieren om je bezig te houden met je fiets, het is echt niet alsof je keuze zo gelimiteerd is.
En het is spijtig, want op zich is wielrennen wel een mooie sport, ik vind het vreselijk om naar kijken, maar het heeft wel een zekere waarde als sport. Toch spijtig van die fanatiekelingen. Fans ruin everything!
Phoenyxar
Immigratie
Met alle commotie van de laatste week omtrent een niet nader te noemen uitspraak van een zekere Nederlandse politicus (die we verder niet gaan bespreken) zat ik eens te denken omtrent de haalbaarheid van dergelijke quasi-racistische (en in extensie gewoon xenofobische) uitspraken. Gewoon om eens te kijken hoe goed mensen nadenken...
Om te beginnen, wat zijn zoal de ideeën die we proberen te omvatten hier? Wel, één van de meest prominente ideeën lijkt dat van een gesloten land puur voor de "Nederlanders" of voor diens cultuur. Hier toont zich al een eerste probleem: Wanneer ben je een Nederlander? Dat klinkt misschien zeer voordehandliggend, maar dat is het dus allesbehalve.
Want ben je een Nederlander als je in het land bent geboren of wanneer je identiteitskaart het zegt? In dat geval verandert er niet zo veel met de huidige situatie natuurlijk, maar wat is dan -for the sake of perspective- het punt van een dergelijke regeling? Of moet je je nationaliteit funderen aan de hand van een stamboom? Dan moet er ergens een arbitraire lijn worden getrokken... Dat je zoals in Nazi-Duitsland moet kunnen aantonen dat je al minstens 2 generaties Nederlands bent? Want in zo'n geval ben je werkelijk waar "fucked" als je bijvoorbeeld kwart-Duitse Nederlander zou zijn. In zo'n geval kun je in geen van beide landen meer terecht, ook al dat het je zogenaamde "cultuur" zou zijn.
Stel dat je zo'n burger zou zijn en elk land dus een dergelijk migratiebeleid zou voeren, wat zijn dan je opties?
-Je statuut wordt in een bepaald land erkend, al dan niet als minderwaardige burger.
-Je wordt een burger zonder natie, wat volgens de Universele Rechten van de Mens niet kan/mag worden geweigerd.
-Je bent verplicht om zelf een natie te stichten met andere individuen die in een gelijkaardig schuitje zitten.
Fantastisch idioot allemaal, niet?
Het jammere aan immigratie is net dat het concept voor de meeste Westerse personen volledig onnodig lijkt. De meeste mensen vatten het idee erachter niet omdat ze niet weten wat die mensen drijft om naar andere plaatsen te gaan. We zijn te gewend aan onze luxe die we als een basisrecht achten. Het is natuurlijk een gevolg van het menselijke in ons. Die egocentrische en egoïstische essentie van ons bewustzijn. Dat deel hebben we natuurlijk ook nodig, maar het hoeft zeker niet te domineren.
Ik wil van mijn blog natuurlijk geen politiek gebekvecht maken, dat kan elders, dat heeft hier geen zin. Maar ik wil natuurlijk wel dat mijn lezers er slimmer uitkomen dan ervoor. Ik vraag me vaak af of sommige mensen wel begrijpen waarvoor ze staan of dat ze het niet gewoon zeggen omdat ze niet beter weten.
Ach.
Phoenyxar
De Leven
Ja, de leven, zo schrijven we dat.
Mijn blog is, op vele manieren, een beetje een uitlaatklep in mijn uiterst dynamische leven: van het zitten op een stoel tot het rechtstaan in een bus. Ze ontstaan wanneer ze in me opkomen. Er zit doorgaans weinig planning achter het uitbrengen van elk artikel en ook de artikels zelf zijn zeer structuurloos en soms doelloos in hun opzet, maar toch ontstaan ze.
En ook zo begon dit artikel eerder deze week. Sowieso lijkt het me interessant om even wat context te verschaffen: Mijn vader is sinds een zevental weken (denk ik) weer vrij. Ja, de man die ik met lichte schaamte mijn vader mag noemen heeft namelijk de voorbije twee jaar kunnen genieten van een verblijf in een penitentiaire instelling, ook wel gevangenis genoemd. Mijn positie en perspectief over dit individu is natuurlijk niet de meest objectieve, dat kun je wel begrijpen, maar hij had er wat mij betreft nog wat jaartjes mogen blijven.
Nu vanwaar dit artikel? Want op zich is dit geen nieuws, daar heb ik nog al eens een artikel aan gewijd en mijn positie is niet echt veranderd. Wel, een goede drie maand terug is er namelijk slokdarmkanker bij hem vastgesteld en bijgevolg heeft hij dan ook een bestralingskuur en bijbehorende behandeling achter de rug. Voedingsstoffen moeten worden toegediend via een bakster en drinken verloopt dankzij de door de straling verbrande slokdarm zeer moeizaam.
En dus trof ik mijn vader voor de eerste keer in meer dan twee jaar op een bed in een serviceflat aan. De persoon die ik aantrof was in die twee jaren schijnbaar 15 jaar ouder geworden, had 20 kilogram verloren en leek de fysiek te hebben van een 106-jaar oude kat. De gesprekken waren ook niet bijster speciaal, maar daar had ik ook niet echt naar uitgekeken. Het waren vooral vele stille periodes waar de wind en regen buiten als enige gesprekspartners overbleven. Een lichte ongemakkelijkheid, een gebrek aan levenslust, het is lastig om omschrijven, maar het was vooral veel niets en staren.
Dit was het dus wellicht. Het gezwel was in grote mate vernietigd, maar het laatste bezoek aan het ziekenhuis is zeker nog lang niet in het zicht. Een zwaar verzwakt lichaam, voornamelijk door eigen gebrek aan initiatief in alles, dat wellicht een van de volgende ingrepen niet zal overleven, laat staan revalideren. Niemand zei het, maar het was de algemene gedachte die door de kamer van geest naast geest rondging. Jaren van overmatig egoïstisch, narcistisch en vernietigende focus op het eigen zijn en genot culmineren in een objectief zeer trieste situatie. Na al die jaren van het uitbuiten, misbruiken en belazeren van mensen, voornamelijk degene rond hem, is dit het resultaat. Stilte.
En ondanks de situatie kon ik me niet ontdoen van de gedachte dat het allemaal verdiend was. Pas op, ik wens niemand dood, maar het voelt als karma. Karma die pas na jaren, decennia, samenkomt en de omstandigheden allemaal plots doet omslaan. Een kanker die zich rechtstreeks heeft gevormd door zijn levensstijl en net het belangrijkste genot voor hem (drinken) belet. Het is allemaal zeer cynisch, maar het lijkt allemaal zo te kloppen.
Wat doet dit met een mens? Wel, bijster weinig eigenlijk. Het is een harde en confronterende realiteit, maar eentje die me niet veel meer kan raken. Ik begrijp ook best goed dat zoiets dan ook lastig is om overbrengen, want uiteindelijk schrijf ik er een heel (en ook nog best lang) artikel over, toch?
Wel, ik weet het ook niet goed. Misschien is het net die karma en toevalligheid waar ik nog het meeste mee zit. De leven voelde bij die realisatie simpel en ingewikkeld tegelijkertijd.
Phoenyxar
Vooruitgang
In weken waar een Global Moderator aftreedt, Rockstar de PC-versie uitbrengt en een niet nader te noemen gang het nodig vond diens naam te veranderen ga ik, Phoenyxar, die zeldzame gebeurtenissen gewoonweg negeren en het over iets volledig anders hebben! Of misschien niet? Jawel hoor.
Kijk, ik vind het vrij belangrijk om elke zoveel tijd mezelf te reflecteren over wat ik doe en hoe. Ben ik tevreden met het verloop? Met de resultaten? Een vrij standaard zelfreflectie, zoals je al kunt zien. Maar wanneer het gedaan is negeer ik de resultaten en ga ik vervolgens verder zoals ik dat altijd al heb gedaan: Op een impulsieve en zeer afgesloten manier. Zeer waardevol, dat reflecteren.
Maar ik vind het wel interessant en belangrijk om eventjes bij die zaken stil te staan. Uiteindelijk zijn de minuten die je spendeert, op welke manier dan ook, uniek: Je gaat ze nooit opnieuw herleven, behalve als Abstergo een Animus zou uitbrengen, ondanks hun soms wat onuitgesproken karakter. Je leven bestaat in zekere mate uit een zéér lange keten van die quasi onbelangrijke minuten en daar even over nadenken maakt ze misschien eventjes belangrijker dan ze zijn.
En wat ik uiteindelijk belangrijker vind is om vooruitgang te zien. Vooruitgang, niet in hetgene dat ik heb, maar als de persoon die ik ben. Ben ik anders, zouden we zelfs "beter" durven zeggen, dan een jaar terug? Dat zijn vragen waar je moeilijk een antwoord op kunt vinden, vragen die hun opzet dubbelzinnig lijken. Want is datgene dat we "beter" durven noemen niet ook afhankelijk van dat moment en het perspectief dat we dan hebben? Durf ik dan wel op mijn eigen vraagstelling te antwoorden?
Natuurlijk. Het twijfelen en nadenken is essentieel, maar uiteindelijk zou het je niet in de weg mogen staan. En elke keer kom ik tot de conclusie dat ik weldegelijk vooruit ben gegaan. Niet op een opvallende en indrukwekkende manier, maar door kleine nuances. Nuances, onbelangrijk als ze mogen lijken, die je toch definiëren en die de details van je leven vormen.
En die zijn gevormd door de vele kleine en onbelangrijke minuten die onbewust hun indruk hebben achtergelaten. Zo zijn die genegeerde zelfreflecties toch ergens nuttig. Al zullen we het niet snel toegeven.
Phoenyxar
Fantasm
Ik las dus net een topic, u mag weten welk, waar ik een beetje triestig van werd. Maar misschien niet om de reden dat je denkt.
Uiteraard betreur ik het dat onze beste vriend Nandro niet de tijd heeft (nu ja, daar ga ik dan toch van uit) om GTA V in langere sessies dan een uurtje te spelen. Het is namelijk in lange speelsessies dat een game zijn indruk op je kan nalaten. Het is logisch dat als je maar af en toe speelt je nooit echt in een speelroes komt.
Maar misschien kan hij weinig aan die situatie doen en zelfs als dat niet het geval is kunnen we het hem niet kwalijk nemen als de game inderdaad niet echt meer zijn ding is, dat kan natuurlijk altijd zijn. Wie zijn wij om dat te veroordelen? Nee, mijn verdriet komt van een post ietsje verderop in het topic.
Misschien zit er jammer genoeg wel een waarheid in.
Want ondanks mijn oneindige jeugd (ja, we houden het ons graag voor) merk ik zelf ook wel een gelijkaardig iets. Ik ervaar inderdaad mijn games (oud of nieuw) ook niet meer op diezelfde simpele manier als ik dat vroeger deed. Je kent het wel, dat gevoel dat je iets volledig ongekend ervaart en dat je niet weet wat eerst te doen! Verwonderen, verkennen, ervaren, genieten... de geur van een nieuwe wereld en diens dynamiek. Maar het is allemaal nogal relatief. Want het is niet dat ik niet van de games kan genieten of dat ze me niet kunnen fascineren. Het is niet dat ik vind dat de games me minder bieden of wat dan ook. Ik ben gewoon lastiger geworden. De lat is met de jaren gewoon omhoog gegaan en ik speel niet meer met dezelfde instelling als ik ooit deed.
Ik weet niet goed wat er van denken. Ergens mis ik wel dat simpele genot dat ik vroeger met het spelen kon ervaren. Nostalgie noemen we dat ook wel eens. Maar heeft het in die jaren misschien geen ruimte gemaakt voor een andere manier van genieten? Misschien wel. Ik kan nu meer genieten van detail, van een correcte atmosfeer... het plezier van een prachtige game ervaren.
De jaren hebben me een meer kritische speler gemaakt. Eentje die niet gelijk met elk beetje kleur of vliegende kogel tevreden is. Ik weet het, het is een zeker last en het is een broedplaats voor nostalgie... maar zo lang dat geen nieuwe ervaringen tegenhoudt is het misschien meer een zegen die we te vaak ontkennen.
Phoenyxar
Script
De afgelopen weken zijn een vrij belangrijke periode geweest voor me. Niet door de examens hoor, zoals je misschien zou denken. Alhoewel ik examens niet onbelangrijk acht verhef ik ze simpelweg niet naar dezelfde hoogte als vele anderen dat doen.
Nee, de voorbije week is vrij essentieel geweest omwille van andere factoren, zaken die minder voor hand liggen en die ik ook veel lastiger zijn te verklaren dan bijvoorbeeld eens een goed examen afleggen. Maar waarom zijn de afgelopen weken dan zo "belangrijk" geweest? Wel, het is misschien wel lastig om te zeggen.
Want natuurlijk heb ik deze weken ook daadwerkelijk mijn examens afgelegd en mij tussendoor verwonderd aan irrelevante zaken in menige cursus en daarbuiten (ja, je hebt best wat vrije tijd als je niet te veel examens hebt, maar wel evenveel tijd hebt als de rest) afwisselend met eens willekeurig mijn hoofd buiten steken om te zien dat de zon nog steeds zijn weg naar Aarde niet had teruggevonden. Ik ben niet echt een wintermens, ik heb de zon echt wel nodig, maar het gebrek aan activiteiten en opties in mijn omgeving dwingen we er vervolgens wel toe om nog eens na te denken over zaken. Wellicht gebeurt dit elk jaar wel opnieuw, maar misschien heb ik die terugkerende vleug aan inspiratie en motivatie wel nodig om me gaande te houden.
Niet dat ik dan in tegenstelling in de rest van het jaar maar helemaal nutteloos rondhang (dat deed ik voorbije maand namelijk ook gewoon), maar het aantal ideeën, concepten en ingevingen dat ik de afgelopen maand heb gehad ligt naar mijn aanvoelen ietsje hoger dan dat op andere is. Onder meer een reden dat ik ook dit artikeltje wou schrijven, want het is ondertussen ook al weer 4-5 weken terug. Misschien ook wel een teken dat ik me momenteel op een tijdelijk summum van inspiratie bevind! Of niet natuurlijk, elk perspectief kan op dat vlak verdedigd worden. Dat ik meen dat ik net wat meer onzin door mijn hoofd heb vliegen dan anders hoeft natuurlijk niet waar te zijn en wie ben ik uiteindelijk om te beweren dat ik nu op een tijdelijk "hoogtepunt" zit?
Maar uiteindelijk ben ik in zekere mate ook in mijn recht om dat te doen, ik ben een van vele stemmen die uitgaat om mezelf daarop te beoordelen en doorgaans de eerste reactie die ik zal horen bij wat ik ook doe. Zal ik er dan ook maar gewoon van genieten? Want met zo'n hoogtepunt komt ongetwijfeld ook een terugval naar een gewone periode of zelfs een dal, we zullen niet eeuwig blijven klimmen. Ik kan het mezelf wel wijsmaken, maar daarom hoeft het nog niet waar te zijn... of wel? Wilskracht en gedachtes zijn een sterke kracht in het bepalen van je eigen toestand. Als ik mezelf zo'n dingen zou kunnen vertellen wanneer ik in een dipje zit... Wat een hulp zou het kunnen zijn. Wat een hulp zou ik voor mezelf kunnen zijn.
Het lijkt dat ik in mijn uitgeschreven gedachten wat ben afgedwaald van mijn oorspronkelijk opzet, dat is ook een eerste keer zeg! Nu, hoe kan ik zo'n stuk van zelfmotivatie en -verering correct afsluiten? Wel, met de notie dat ik wellicht in de nabije toekomst wederom iets frequenter artikels zal plaatsen. Niet te vaak en ik beloof ook niet te veel, het is namelijk niet de eerste keer dat ik dit heb gezegd en ik ken mezelf ook goed genoeg om er van bewust te zijn dat mijn eigen luiheid vaak in de weg heeft gestaan van een groter aantal artikels.
En daarmee stuur ik u weer weg. Terug naar hetgene dat je hiervoor deed, opdat je morgen wederom de zon kunt zien (of een pak grijze wolken) en even kunt stilstaan bij de gedachte dat ook die zon met diens sterkere en zwakkere periodes passeert en dat nog altijd doet. Op zich niet te veel verschillend met ons.
Phoenyxar
Deux
Op 22 november 2012 zag het forum de creatie van blog #99.

En het forum zag dat het goed was.


Op 7 januari 2013 kreeg diens eigenaar een promotie tot moderator.

En het forum zag dat het goed was.


Op 13 juni 2013 vierde deze blog het vierde forumjubileum van zijn eigenaar.

En het forum zag dat het goed was.


Op 12 september 2013 was er een fictieverhaal over GTA V te lezen.

En het forum zag dat het goed was.


En op de 735e dag vierde deze blog zijn tweede verjaardag, vijf dagen te laat.

En het forum wist niet wat het zag.



Yay, Phoenomena bestaat al twee jaar! En meer heb ik niet te melden!
♥ Phoenyxar


Phoenyxar
Constant
Begin deze week had ik enkele uren tussen de lessen in, waarop ik mij na het nuttigen van een caloriebom naar een van de computerlokalen waar ik dan enkele standaardsites afging. GTAForum, SkyscraperCity, YouTube... Waarna ik me realiseerde dat ik het jaar daarvoor ook al hetzelfde deed... en het jaar daarvoor ook al.
Ik kwam tot de vaststelling dat ik de afgelopen drie jaar maar weinig verandering heb gekend qua internetshizzles. Ik bezoek nog steeds dezelfde sites, heb dezelfde abonnementen op YouTube en speel daarnaast ook nog steeds Minecraft. Allemaal zo lekker constant... Ben ik dan op die drie jaren niets veranderd? Helemaal niets?
Nuja, natuurlijk besef ik zelf ook wel dat zulk een statement het nooit tot het einde van het artikel zal overleven. Uiteraard ben ik niet meer dezelfde persoon als drie jaar terug. Op een manier wel natuurlijk, het is niet dat ik plots van gedaante ben veranderd, maar evenzeer toch zeer verschillend. Daarom dat ik het toch wel eigenaardig vind dat zovele dingen het al die tijd mee hebben overleefd. Voornamelijk die dingen waar ik destijds ook al vaak te vinden was.
Dus... ben ik dan over de tijd veranderd en is een deel van mij blijven hangen bij hetgene dat ik toen al leuk vond of hebben net die dingen mij over tijd veranderd? Sowieso zal het een beetje van beide zijn, ik kan er wel inkomen dat ik nog aan sommige dingetjes vasthoud en dat mijn omgeving me altijd op welke manier dan ook beïnvloed, een forum of internetsite is daarin niet anders. Dus misschien moet ik wel blij zijn dat ik hier (en op andere plaatsen) al meerdere jaren rondhang, want de invloed die het op me heeft gehad kan ik enkel als positief beschrijven. Als er echte negatieve puntjes waren dan zouden ze me wel opvallen.
Maar omgekeerd dan. Op die jaren zou ik ook mijn invloed moeten hebben gehad op enkele dingen, zoals elk individu of concept dat op zijn omgeving wel doet. Een afdruk die je nalaat en die met de jaren alleen maar vergroot... Naargelang je aanwezigheid en diens aard natuurlijk.
Ik denk dat ik er wel al eentje kan noemen. Ik heb het gebruik van ":3" op dit forum doen toenemen. Toch iets waar ik trots op kan zijn.
:3
Phoenyxar
Socio
Zoals elk semi-intelligent ontwikkeld wezen (wat wij gemakkelijkheidshalve "mens" zullen noemen) heb ik al eens graag een gesprek. Uiteraard. Dat mag geen verrassing zijn, zoiets doen mensen nu al eens. Maar dat komt zo met zijn probleempje.
Ik start niet graag een gesprek en vind me er zelf ook echt niet zo sterk in. Zeker, ik kan zoals iedereen wel al eens zeggen, maar doelbewust een gesprek starten is een van mijn zwakke punten. Ik ben op dat vlak nogal passief. Als iemand een gesprek begint ga ik er gewoon in mee, maar er zelf eentje starten gebeurt zelden.
En dat is meer een automatisme dan dat het een keuze is. Het is niet dat ik er voor kies om een gesprek niet te beginnen, hoewel dat op zich wel gebeurt aangezien ik die actie niet onderneem, maar het is meer een constant iets. Een karaktertrekje als je het zo wilt noemen en het is een irritant eentje. Eentje dat we sowieso al veel heeft gekost en waar ik ongetwijfeld al genoeg nadelen van heb ondervonden en toch... identificeer ik me er mee. Vreemd, is het niet?
Maar dan vraag ik mij af of ik hier zo alleen in ben. Ik kan met grote zekerheid stellen dat dit gedrag in de minderheid is, met vrij grote zekerheid zelfs, aangezien ik tot dezer dag nog niemand ben tegengekomen die op dat vlak passiever is. Hoewel toegegeven het praktisch gezien lastig moet zijn voor iemand om op dit criteria op te vallen dus misschien is mijn eigen passiviteit hier een factor op zichzelf. Niet dat ik over enige houding op dit vlak een uitspraak wil doen, laat staan oordelen, maar meer initiatief tonen zorgt er alleszins wel voor dat je opvalt en bijgevolg leidt passief gedrag naar minder interactie wat op zich weer leidt naar... meer passief gedrag. Een mooie vicieuze cirkel, maar zelf heb ik er ondanks mijn eigen passieve gedrag nooit de slechte kant van moeten ervaren.
Dus, wat is het eigenlijk, die stilte die ik voortbreng? Het is geen keuze en het is ook niet echt gelimiteerd tot echte sociale interactie aangezien ik diezelfde automatismen ook online onderga (zo vreemd als dat op zichzelf dan weer moge lijken) Het is iets dat me oprecht doet verwonderen en bijgevolg durf (hoewel dat hier niet het goede werkwoord is) er ook nauwelijks iets over zeggen. Een beetje complex en repetitief, ik zie het zelf ook in...
En toch zie ik het als deel van me, zouden er zo nog zijn?
Phoenyxar
Uniek
Al wandelend gisteren dacht ik na over het concept of toch het idee achter personificatie. Je weet wel, het Westerse (niet enkel gelimiteerd tot het Westen, maar wel oorspronkelijk hier begonnen) idee dat iedereen zich moet/kan onderscheiden ten opzichte van de rest.
Ik heb het niet enkel over het psychologische proces, maar ook over het economische idee erachter. Op een manier is het idee dat je jezelf "speciaal" kunt maken via bepaalde voorwerpen/accessoires ons aangepraat via reclame en zeer doordachte marketingprogramma's van de vroege jaren 70.
Het was op zich niets nieuws natuurlijk, de adel en burgerij hebben dit principe eeuwenlang gehanteerd via het aanschaffen van schilderijen, speciale kleding, vervoer etc. om zich te onderscheiden van het plebs. Op zich ook wel een menselijk iets om je te proberen onderscheiden, opgaan in de anonimiteit is nu eenmaal een onbewuste angst, zeker voor hen die denken dat ze uniek moeten zijn omwille van hun vermogen. Maar het was in de jaren 70 wel iets nieuw voor het gewone publiek.
Maar nu, mede dankzij die marketingbeweging is het concept erachter een beetje... leeg geworden. Want oorspronkelijk waren het gewoon enkelen die zich wilden onderscheiden ten opzichte van de massa, dus nu dat de massa net datgene probeert te doen, op welke manier doe je dit dan? Of wat houdt het dan in? Uiteindelijk strand je dan op een paradox. Als elk individu zich probeert te onderscheiden van de rest, dan is net het niet nastreven van uniek zijn de enige manier om als individu uniek te zijn en vice versa.
Het is geen absolute wetenschap, uiteindelijk zijn er genoeg manieren om jezelf uniek te noemen, mits je het nodig vindt om dit te doen. Maar ik vond het op zich best wel een amusant idee dat dit concept van iets "uniek" uiteindelijk zeer generiek maakt. Niet enkel bij mensen natuurlijk, het is breder dan dat, maar het is bij mensen wel net dat tikje leuker.
Uiteindelijk sluit dit stukje pseudo-filosofie mooi aan bij een bestaand idioom. "Iedereen is speciaal." Lekker paradoxaal. Of niet?
Een zeer uniek artikeltje, nee? Ow, wacht...
Phoenyxar
Ziektes
Als er een ding is waar er nog steeds een vrij groot taboe rond bestaat, dan is het wel het woord "ziekte".
Maar wat bedoel ik hiermee dan? Dat ziektes nog altijd een taboe rond zich hebben? Dat ook, zeker enkele ziektes die verbonden zijn met frequente scheldwoorden hebben hun taboe-kantje. Maar ik bedoel meer echt het woord op zich. Of de term. Het is maar wat je het wilt noemen.
Wikipedia zegt me dat: Ziekte is een ongewenste verstoring van de normale situatie, het dient vermeden te worden.
Okej, het is dus wel op zich duidelijk dat een ziekte iets is dat we moeten mijden. Maar we lijken het in het algemeen ook te doen met het woord en met alles dat er rond kijken. Het heeft een zeer negatieve bijklank en leidt vaak ook naar een ander -misschien wel veel ouder- taboe. Sterfelijkheid. Het hoeft niet, maar het lijkt zich toch in diezelfde regionen te nestelen.
Natuurlijk, die definitie is zeer ambigu. Iemand die omwille van een aangeboren aandoening stilletjes aan zijn gezichtsveld verliest, lijdt die persoon dan ook niet aan een ziekte? Want ongewenst zal het zijn en het zorgt voor een verstoring in de normale situatie. Okej, misschien niet zo relevant, maar eventjes interessant om over na te denken. Of niet? Ik weet het eigenlijk niet. Want ik had oorspronkelijk best veel te zeggen over dit onderwerp, maar ik weet niet hoe interessant zo'n monoloog is om lezen. Of hoe gepast het allemaal is. Misschien ben ik nu zelf wel gedeeltelijk slachtoffer van hetzelfde taboe dat ik probeer te beschrijven?
Het is zowel een interessant als lichtjes luguber onderwerp. Het zorgt voor ongemakkelijke gesprekken, maar nestelen zich vaak wel in groot vertrouwen. Ik dacht wat meer zinnigs te kunnen zeggen, maar ik lijk er niet meer in te slagen. In mijn hoofd was dit artikel al perfect afgewerkt, maar dat is het dus niet geworden.
Dus dan vertrouw ik nu gedeeltelijk op jullie. Wachtend op dingen die jullie kwijt willen/kunnen over dit onderwerp, ik hoor het allemaal graag! En hopelijk draagt het dan bij aan een beter volgend artikel. Een artikel met een punt dan wel. Niet dat dit artikel aan interpunctie mankeert.