GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    68
  • reacties
    324
  • bezichtigingen
    64190

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

Xpam op het Forum

FNF35Tm.png

Alle leden met +3000 XP (of daar waar afwezig +3000 actieve posts) ingedeeld volgens de 6 (in feite 5 hier) groepen voorgesteld als slecht vomrgegeven landen. Alle leden met +10.000 XP (slechts 3 hier) zijn voorgesteld met een vierkant. De letters stellen het jaar van registratie voor. A voor 2003, B voor 2004 etc.

 

Ik ga eerlijk zijn, ik had meer crewleden met +3000 XP geanticipeerd...

Phoenyxar

Phoeny's Prulwerk - Een Begin...

blog-0841898001353583175.jpgEen Begin...

Ja dan ben je een maand Megalid en dan denk je: "Laten we eens beginnen aan die blog, gewoon omdat het kan!"

Eerst moest ik een bombastische naam verzinnen. Na wat tijd gaf ik de hoop op en hield het maar bij een flauwe woordspeling en behield ik de bombastische namen maar voor de artikels zelf. Maar dan vraag je je toch direct af over wat je zou schrijven? Er zijn veel mogelijke onderwerpen, sommige wat beter dan de andere en na wat nadenken heb ik dan gekozen voor actualiteit, in al zijn vormen en om af te trappen heb ik gekozen voor forum-actualiteit: "De GTAForum Awards"

Maar waarom actualiteit? Ik had vrij veel kunnen kiezen en toch gewoon maar dit... Wel het is ook maar om er een woord op te plakken. Je kan actualiteit dan ook vrij ruim zien, van grote nieuwsgebeurtenissen tot kleine toevallige verwonderingen die soms toch wel tot dieper denken aanzetten. Daarom koos ik voor 'actualiteit' en ook gewoon omdat het altijd wel een mogelijk onderwerp kan opleveren, dat begint toch lekker. Dus wat zal ik met deze blog doen? Wel dat zal zichzelf maar uitwijzen, dat kan ik nu nog niet zeggen...

Phoenyxar

Ziektes

Als er een ding is waar er nog steeds een vrij groot taboe rond bestaat, dan is het wel het woord "ziekte".

Maar wat bedoel ik hiermee dan? Dat ziektes nog altijd een taboe rond zich hebben? Dat ook, zeker enkele ziektes die verbonden zijn met frequente scheldwoorden hebben hun taboe-kantje. Maar ik bedoel meer echt het woord op zich. Of de term. Het is maar wat je het wilt noemen.

Wikipedia zegt me dat: Ziekte is een ongewenste verstoring van de normale situatie, het dient vermeden te worden.

Okej, het is dus wel op zich duidelijk dat een ziekte iets is dat we moeten mijden. Maar we lijken het in het algemeen ook te doen met het woord en met alles dat er rond kijken. Het heeft een zeer negatieve bijklank en leidt vaak ook naar een ander -misschien wel veel ouder- taboe. Sterfelijkheid. Het hoeft niet, maar het lijkt zich toch in diezelfde regionen te nestelen.

Natuurlijk, die definitie is zeer ambigu. Iemand die omwille van een aangeboren aandoening stilletjes aan zijn gezichtsveld verliest, lijdt die persoon dan ook niet aan een ziekte? Want ongewenst zal het zijn en het zorgt voor een verstoring in de normale situatie. Okej, misschien niet zo relevant, maar eventjes interessant om over na te denken. Of niet? Ik weet het eigenlijk niet. Want ik had oorspronkelijk best veel te zeggen over dit onderwerp, maar ik weet niet hoe interessant zo'n monoloog is om lezen. Of hoe gepast het allemaal is. Misschien ben ik nu zelf wel gedeeltelijk slachtoffer van hetzelfde taboe dat ik probeer te beschrijven?

Het is zowel een interessant als lichtjes luguber onderwerp. Het zorgt voor ongemakkelijke gesprekken, maar nestelen zich vaak wel in groot vertrouwen. Ik dacht wat meer zinnigs te kunnen zeggen, maar ik lijk er niet meer in te slagen. In mijn hoofd was dit artikel al perfect afgewerkt, maar dat is het dus niet geworden.

Dus dan vertrouw ik nu gedeeltelijk op jullie. Wachtend op dingen die jullie kwijt willen/kunnen over dit onderwerp, ik hoor het allemaal graag! En hopelijk draagt het dan bij aan een beter volgend artikel. Een artikel met een punt dan wel. Niet dat dit artikel aan interpunctie mankeert.

Phoenyxar

Wordt Vervolgd

Trevor komt buitengelopen, bloed over zich heen en met een deel van de buit. Strompelend komt hij aan bij zijn Bhodi. Hij leunt tegen zijn deur aan. Was dit het waard? Waarschijnlijk niet... Hij stapt in en rijdt weg, naar de heuvels.

De krekels zijn te horen in het hoge gras. Michael ligt in een veld languit te genieten van de zon, wachtend op zijn zoon. "Dit is serieus de laatste keer dat we een berg doen. Echt de laatste keer!" Jimmy komt uitgeput aan en ploft zich neer naast Michael. "Niet gaan liggen, we rijden zo verder." Jimmy lijkt er niet veel zin in te hebben. Michael staat recht en neemt zijn fiets vast. "Als je eerder dan mij thuis bent dan leen ik je de auto voor een week." Jimmy lacht. "Ja, dat gaat me echt lukken."

Michael komt bij zijn huis aan, met Jimmy nergens nog maar te zien. Lamar zit op de oprit. "Wat is er mis, Lamar?" Hij kijkt op naar Michael. "Trevor is tegengehouden in Blaine County. Onder het bloed en met een berg geld op de passagierstoel." Michael ziet niet echt waar dit heen gaat. "...en Franklin's vriendin heeft Trevor deze ochtend zien weglopen toen ze naar Franklin ging." Het begint allemaal een beetje duidelijker te worden. "En Franklin?" Lamar kijkt naar beneden. "Die is aan zijn einde gekomen zoals iedereen in Grove. Een kogel of 4, het gebruikelijke." Michael gaat naast Lamar neerzitten. "En nu?" "Trevor zal één van de dagen worden veroordeeld." "Ik vraag me af waarom. Het geld hadden we nu toch, en allemaal verdeeld, dus waarom?" Jimmy komt eindelijk aangereden. "Nooit meer fietsen!"

De dagen gingen voorbij en Michael bevindt zich nu voor de ingang van het gerecht. De regen, die anders bijna nooit te vinden is in Los Santos, gutst naar beneden. Hij weet niet wat te denken. Een auto vol met Grove-members komt aanrijden. Dit gaat geen leuke uitspraak worden.

---

Niet zo sterk, maar hopelijk is het goed voor één week. Het is moeilijk om een goed stoppunt te vinden in zo'n verhaal.

Tot de volgende Phoenomena! :3

Phoenyxar

Wielen

De steeds meer aanwezige zonneschijn en de daarbij horende maatschappelijke effecten doen mij weer iets inzien dat ik een goed half jaar was vergeten. Ik haat wielrennen.

Of is dat wat hard uitgedrukt? Nou, ik weet niet, het krijgt veel aandacht. Te veel naar mijn mening. Maar is het dat wel dat ik haat? Nee, ik denk dat het dat niet is, de reden dat ik wielrennen haat is dat het zo'n immens irritant fenomeen met zich meedraagt en zo velen inspireert om er in mee te gaan... Wielerterroristen.

En voor de mensen die niet weten op wat ik doel, ik heb het over de doorgaans dik in de midlife-crisis zittende mannen die niet beters met hun dag en leven weten te doen dan hun tijd te verslijten in een te spannend gesponsord pakje op een veel te dure fiets met een zelfbewustzijn en nonchalance waar een taxichauffeur van zou omvervallen. Altijd voorzien van een retro drinkbus, een veels te flashy helm en een grote bek waarmee ze je elk stukje accessoire op je fiets dat je ontbreekt zullen toeroepen terwijl ze zelf te koppig zijn om een bel te steken in plaats van je omver te duwen wanneer ze achter je rijden. Ja, ik haat ze.

En nu kun je wel denken dat het puur een stereotype is. Dat dit alles zwaar overdreven is, maar helaas. Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen, maar ze worden overschaduwd door hun luidruchtige, overdreven fanatieke en quasi imbeciele collega's. Daarnaast zie ik ook echt niet in wat er plezierig is aan een eenzame tocht op een oncomfortabele fiets tegen een rottempo van jewelste. Nu ja, ze weten het blijkbaar zelf ook niet afgaande op hun gemiddelde humeur. Waarom toch?

Ik adviseer niemand om te stoppen met fietsen, allesbehalve. Ik vind gewoon deze vorm van fietsen ongelofelijk idioot. Er zijn genoeg sociale en in feite gezondere manieren om je bezig te houden met je fiets, het is echt niet alsof je keuze zo gelimiteerd is.

En het is spijtig, want op zich is wielrennen wel een mooie sport, ik vind het vreselijk om naar kijken, maar het heeft wel een zekere waarde als sport. Toch spijtig van die fanatiekelingen. Fans ruin everything!

Phoenyxar

Weet je?

Weet je, mijn hoofd zit vol met heel veel onnozele weetjes. Maar echt zo veel onnozele weetjes... Zo veel, dat het mijn nuttige kennis soms wat verdringt, iets dat ik dan aan den lijve moet ondervinden wanneer men mij iets vraagt.

Wist je dat er in Australië een goede 230 miljoen schapen leven, 9 keer zo veel als dat er mensen wonen? Natuurlijk wist je dat niet (als het wel zo is: congrats) en waarom zou je zoiets ook onthouden? Zo'n getal heeft op zich weinig waarde, buiten het idee dan dat het ons amuseert.

Maar misschien is dat ook wel het gehele concept achter ons brein. We onthouden ook immers alleen dingen die ons interesseren en bovenal verkiezen we dan toch amusante en intrigerende dingen. Want we zijn vreemde wezens. We durven de verjaardag van onze dierbaren wel eens vergeten (een mooi stereotype dat gisteren nog maar eens werd bevestigd), maar als het aankomt op de meest idiote dingen, dan weten en onthouden we die wel.

Dus dan vraag ik me af of er manier is om je geheugen op een manier te beïnvloeden? Sommige dingen onthouden we bewust, maar vergeten we na een loop van tijd, een soort van brain-training zou het kunnen zijn. Uiteraard kun je ook proberen om je te interesseren in alles, aangezien onze interesses vaak ons geheugen prikkelen, maar dat heeft ook zijn limieten. Niet alles kan tegelijkertijd evenveel aandacht en interesse genieten, dat is niet meer dan menselijk. We zijn dan ook niet gemaakt om honderden en duizenden dingen te onthouden, we zijn eigenlijk gemaakt om bessen en gewassen te herkennen waarvan we niet ziek worden. Die skills hebben we echter in de eeuwen wat verwaarloosd en opgegeven om andere dingen te kunnen en onthouden. Dit verdient toch enige verwondering, nee?

"Waarom al die verwondering, dit is toch allemaal niet meer dan normaal?" Uiteraard, maar de schoonheid van de dingen ligt vaak vooral in de simpele dingen die we niet meer opmerken. Het uitzonderlijke, het opmerkelijk, het is vaak datgene dat we niet meer dan ordinair achten. In onze waas van ontwikkeling en het vermogen om alles te kunnen verliezen we het idee dat wat we doen eigenlijk al heel speciaal is.

Mooie wezens zijn we, weet je?

Phoenyxar

Vooruitgang

In weken waar een Global Moderator aftreedt, Rockstar de PC-versie uitbrengt en een niet nader te noemen gang het nodig vond diens naam te veranderen ga ik, Phoenyxar, die zeldzame gebeurtenissen gewoonweg negeren en het over iets volledig anders hebben! Of misschien niet? Jawel hoor.

Kijk, ik vind het vrij belangrijk om elke zoveel tijd mezelf te reflecteren over wat ik doe en hoe. Ben ik tevreden met het verloop? Met de resultaten? Een vrij standaard zelfreflectie, zoals je al kunt zien. Maar wanneer het gedaan is negeer ik de resultaten en ga ik vervolgens verder zoals ik dat altijd al heb gedaan: Op een impulsieve en zeer afgesloten manier. Zeer waardevol, dat reflecteren.

Maar ik vind het wel interessant en belangrijk om eventjes bij die zaken stil te staan. Uiteindelijk zijn de minuten die je spendeert, op welke manier dan ook, uniek: Je gaat ze nooit opnieuw herleven, behalve als Abstergo een Animus zou uitbrengen, ondanks hun soms wat onuitgesproken karakter. Je leven bestaat in zekere mate uit een zéér lange keten van die quasi onbelangrijke minuten en daar even over nadenken maakt ze misschien eventjes belangrijker dan ze zijn.

En wat ik uiteindelijk belangrijker vind is om vooruitgang te zien. Vooruitgang, niet in hetgene dat ik heb, maar als de persoon die ik ben. Ben ik anders, zouden we zelfs "beter" durven zeggen, dan een jaar terug? Dat zijn vragen waar je moeilijk een antwoord op kunt vinden, vragen die hun opzet dubbelzinnig lijken. Want is datgene dat we "beter" durven noemen niet ook afhankelijk van dat moment en het perspectief dat we dan hebben? Durf ik dan wel op mijn eigen vraagstelling te antwoorden?

Natuurlijk. Het twijfelen en nadenken is essentieel, maar uiteindelijk zou het je niet in de weg mogen staan. En elke keer kom ik tot de conclusie dat ik weldegelijk vooruit ben gegaan. Niet op een opvallende en indrukwekkende manier, maar door kleine nuances. Nuances, onbelangrijk als ze mogen lijken, die je toch definiëren en die de details van je leven vormen.

En die zijn gevormd door de vele kleine en onbelangrijke minuten die onbewust hun indruk hebben achtergelaten. Zo zijn die genegeerde zelfreflecties toch ergens nuttig. Al zullen we het niet snel toegeven.

Phoenyxar

Verviers

"Ja hoor, ik heb op 4 maanden tijd alle Centraal Stations van het land aangedaan, mooi mooi!" - Het zijn er 3.

Een dikke week terug had ik de impulsieve ingeving om nog eens een dagje ergens heen te gaan op mezelf. Dus ik zou met de trein naar Luik op en af gaan en ja, als ik dan toch die moeite al doe, dan kan ik evengoed ook eventjes doorrijden naar Verviers, want dat is anders een kant van het land waar je nooit komt, voorbij Luik.

Natuurlijk was het ook de warmste dag van de week, misschien wel de zomer. Mijn karma moet echt zwaar in de negatieven lopen als een simpel uitstapje al zo wordt tegengewerkt. Ow en dan heb ik het nog niet eens over de 32 minuten vertraging op mijn trein. Dus 3 uur nadat ik vertrokken was thuis was ik eindelijk in Verviers en ben er uiteindelijk langer blijven plakken dan ik had voorzien. Het warme weer hielp ook niet.

P7230005_zps1d698eb7.jpg

Zoals ik al zei, het derde Centraal Station van het land. Geen idee waarom net in Verviers, maar het is dus wel zo. In andere steden hebben de Centraal Stations gewoon een andere naam gekregen (Nekkerspoel of iets dergelijks) of er is geen bijkomende naam, nog makkelijker.

Wel een mooi gebouw, binnen als buiten, doet heel landelijk Frans aan.

P7230006_zpse0d56ce8.jpg

Oorspronkelijk zou ik gewoon heel simpel van Centraal Station naar Grote Markt en terug wandelen, maar het is ondermeer door deze straat dat ik afdwaalde.

P7230008_zps432492e1.jpg

Het is geen Nôtre-Dame, maar die kerk heeft wel iets majestueus. Staat lekker hoog op een heuvel en kijkt over de rest van de stad uit. Ze is wel dicht en afgesloten, net zoals een groot deel van de heuvel daar. Dus ik klom gewoon wat verder.

P7230009_zps0e4cc2b3.jpg

En dan komen we hier aan. Op de moment wist ik niet wie het was (en ik weet nog altijd niet zo veel meer) maar blijkbaar is dit standbeeld van Henri Vieuxtemps. Diegene met scherpe ogen zullen zien dat er een duif op zijn hoofd zit, de eigenlijke reden dat ik de foto nam. Hoogste punt bereikt, vanaf nu dus alleen maar naar beneden.

P7230010_zpsc590535d.jpg

Geen idee of dit een goed beeld geeft van hoe stijl het wel niet is, maar geloof me, dat was het wel.

P7230011_zpsa369c4de.jpg

Het viel me steeds meer op hoeveel oude gebouwen er nog recht stonden in Verviers. Klein voorbeeld daarvan. Verviers lijkt vanop de viaduct een enorm grauwe stad, maar op een zonnige dag er wandelen geeft wel een volledig andere indruk.

P7230013_zps3cbcc409.jpg

Dit was dus de plaats waar ik oorspronkelijk naartoe zou wandelen. Omwegen dat ik heb gedaan... Dat plein had men wel wat beter kunnen aanpakken eigenlijk, maar ja, het eigenlijke winkelcentrum van de stad is wat meer naar het Westen en daar heeft men hun pleintjes goed verzorgd, dus dat maakt weer wat goed. Maar wie heeft in godsnaam ooit de bouw van dit scharminkel toegestaan? Letterlijk in het centrum. Yuk.

P7230014_zpsb06be600.jpg

Aah, het Theater van Verviers. Niet dat ik het al kende voordat ik hier heen kwam, maar het zijn zo gebouwen als deze, die je pas ontdekt als je ze zelf ziet, waar je het meeste plezier aan beleeft. Zelf mooie dingen ontdekken waar de rest over zwijgt is leuker dan iets gekend bezoeken. Oordeel zelf maar.

En daar stopte mijn bezoek aan Verviers. Hier 8 foto's, voor mij een goed uur in de warme zon over heuvels heen zeulen. Maar dat geeft een negatieve beeld, want ik was positief verrast door Verviers. Vrij klein, vrij onbereikbaar maar wel heerlijk om even te doen. Nu doorrijden (of terugkeren, het is wat je liever zegt) naar Luik. Willekeurige eerste trein opgesprongen. We geraken er wel zeker?

Dit is wel eens wat anders dan wat ik gewoon doe. Alsof er in die hoop aan willekeurige artikelen enige consistentie zit. Maar ik vind het wel leuk om doen zo. Mocht uw naam trouwens beginnen met "Sp-" en eindigen op "-ours" dan hebt u wellicht zin om dit artikel te herlezen en dan heb ik ook nog

om die ervaring te versterken.

Tot een volgende Phoenomena!

Phoenyxar

Verrassing

Hoewel dat Sinterklaas bij mijn Noorderburen al een dag eerder wordt gevierd, is 6 december hier de dag van cadeautjes en plezier. Het is ook wel best logisch dat onze 2 landen een aparte datum hebben voor dit feest, want we kunnen van onze Goedheilige man toch niet verwachten dat hij op dezelfde nacht zowel Nederland als België zou aandoen. Hoewel je de vraag kan stellen dat als iemand toch al heel Nederland wil rondtouren hij er ook niet even een stukje Vlaanderen bij kan meenemen?

Maar ja, dan is het ochtend en dan kan je je natuurlijk weer verwonderen aan wat je hebt gekregen, als je al iets hebt gekregen natuurlijk. Nou, hoewel ik wel dingen verzamel boeit mij dat eigelijk niet zo veel. Ik hecht totaal geen waarde aan materiële dingen dus eigelijk is deze feestdag meer een gemiste kans voor mij. Nee, eigelijk is dat fout. Ik hecht wel waarde aan materiële dingen, maar enkel als ze een sentimentele waarde hebben, de materiële kant interesseert mij niet.

Maar toch om even op die vraag terug te komen: "Wat heeft deze week mij nu daadwerkelijk gebracht?"

Wel, de tijd rond Sinterklaas is voor mij meestal een grote miserie, in tegenstelling tot de meeste andere mensen. Want het is de tijd van het jaar waar Haruhi zonodig zijn verjaardagsfeest moet vieren, zodat ik weer eens een manier mag verzinnen om op een zo kort mogelijke tijdsspanne zo diep mogelijk Nederland in te geraken. Maar het is het hem allemaal wel waard moet ik zeggen en zeker dit jaar. Het is voor mij al bijna een gewoonte maar het is eigelijk nog maar de tweede keer dat ik dit doe en bijgevolg ook vele malen leuker dan de eerste keer, want nu kende ik ook bijna iedereen die er rondliep.

Maar het heeft natuurlijk ook wel zijn negatieve kant allemaal, want als je vertrekt klinken nogal makkelijk de woorden: "Tot nog eens! Waarschijnlijk volgend jaar! Haha" en het kan natuurlijk aan mij liggen maar is dat niet wat jammer? Op Haruhi na zie ik al de mensen daar maar 1 keertje in het jaar en vreemdgenoeg "klikte het" dan ook nog eens vrij goed met velen daar. Maar dankzij de gigantische afstand en onze drukke door school-gecontroleerde leventjes zal ik ze dus niet meer zien, tot volgend jaar, zelfde plaats, zelfde tijd.

En ja, ik ben iemand die veel waarde hecht aan sentimentele en ongrijpbare dingen, dus ik vind dat echt jammer. Ik zou er graag geweldig veel geld voor neerleggen om dat elke week te laten plaatsvinden, maar dat gaat het hem niet zijn hè? Maar de week heeft mij wel nog wat anders gebracht van goede waarde voor mij. Zo ben ik eindelijk uit mijn kleine dilemma omtrent de voortzetting van mijn studierichting en zo heb ik met een vriendin, waar ik maanden geen contact mee heb gehad, weer eens de draad heropgepakt, het zij dan maar voorzichtig, maar er is terug contact. En dat vind ik allemaal vele malen interessanter en relevanter dan hopen cadeau's krijgen met deze feestdag, ik ga ook dit jaar mijn opleiding Burgerlijk Ingenieur waarschijnlijk opgeven om "maar" Germaanse te gaan doen en weet je wat? Ik voel me daar goed bij!

Ja ok, ik verspil dan misschien wel een jaar, hoewel ik daar persoonlijk wel niet zo over denk... Maar ik zal me daar wel veel beter bij voelen dan mocht ik dit voortzetten. Bijgevolg ontloop ik ook een job waar ik in potentie meer dan 3 keer zo veel zou kunnen verdienen als bij hetgene ik nu wil gaan doen... Maar wat is geld nu toch, welke waarde heeft het? Voor mij niks.

Phoenyxar

Vakantie

Ja, we zijn al voer de helft... Van de eerste twee maanden dan, want ik ben eigenlijk nog maar half. Maar elk jaar ervaar ik toch eenzelfde vraag tijdens die vakanties. Hebben we echt die twee maanden nodig?

Vakantie is altijd leuk, zo hopen aan vrije tijd klinkt aangenaam want zo'n gebrek aan verdere verplichtingen voelt zo lekker, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het na een lange tijd zijn waarde wat verliest. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn vrije tijd op schooldagen veel beter benut dan ik dat nu doe.

Want elk jaar kijk ik terug op mijn vakantie met de vraag: "Wat heb ik eigenlijk gedaan deze vakantie?" En het is eigenlijk niet dat ik niets doe, maar het lijkt gewoon allemaal zo weinig als je het vergelijkt met periodes waar je wel iets te doen hebt. Niets te doen hebben maakt ons nogal lui... Niet dat we het anders niet zijn, maar het idee dat je onaangename dingen moet doen motiveert je wat meer om leuke dingen te organiseren als tegenhanger.

Soms vraag ik me af of het niet interessanter zou zijn om die twee maanden wat meer te herverdelen over de rest van het jaar. Een dikke maand in de zomer (want uiteindelijk is naar school gaan in de zomer niet het beste vooruitzicht), wat extra weekjes in de winter, twee rond maart en de rest als extra vrije dagen. Misschien haalt het ons dan wel wat uit een productief schema, anderzijds functioneert de huidige zomervakantie als een immens schisma elk jaar, dus wat is het beste?

Ik weet het niet, ik geniet elk jaar wel van die paar weken dat ik hier onderuit lig en me wat kan toewijden aan dingen waar ik normaal niet toe zou komen, maar toch lijkt het allemaal niet wat ik zou willen. Wellicht heb ik gewoon die druk van buitenaf nodig die het schoolgaan dan invult. Lastig om met zekerheid te zeggen.

Tja, wie gaat het zeggen. Nog anderen die hetzelfde ervaren? Of genieten we allen gewoon lekker van de zomer? Kan allemaal en hopelijk is het voor allen al een mooie zomer!

Phoenyxar

V for Victory?

Michael staat op en wandelt de zaal uit. Misschien niet het mooiste wat hij heeft gedaan, maar het moest. Trevor wou een getuigenis over Franklin, de doorgeslagen heler, maar die gaf ik hem niet. Iets wat zijn verdict als psychisch gestoorde sociopaat alleen maar versterkte. Hij is ook nog eens gelinkt aan een hoop van zijn drugsverleden. Dat kwam uit op een goede 28 jaar, met een optie op verlenging als zijn psychische toestand niet verbetert. De kans dat Michael Trevor ooit nog tegenkomt is klein.

Lamar komt naar hem toegewandelt. "Die gaan we niet snel meer terugzien." "Nee Michael, die gaan we nooit meer terugzien. Hij gaat geen 3 weken overleven." Michael fronst even en lacht. "Kom op Lamar, we hebben het hier over Trevor." "Dat is het idee niet, Valcueta heeft veel van zijn mannen in de bajes zitten. Trevor is een gekende vijand voor iedereen daar. Drie weken." Er gaat toch even een koude rilling door Michael heen.

De regen stopt wanneer Michael thuis aankomt. De auto van Amanda staat er niet. Er is niemand thuis. Wat nog niet zo vreemd zou zijn voor Tracy en Amanda, maar Jimmy ziet zelden de andere kant van zijn muren, vooruitgang voor hem? Michael doet zijn jas uit en ziet een briefje op tafel liggen. "Franklin's vriendin is hier vandaag geweest. Ze heeft me verteld waarvoor je daadwerkelijk weg was vandaag. Vind je dit zelf ook niet veel? Bovenop alles dat er is gebeurd de afgelopen weken? Wie ben jij eigenlijk? Met wie heb ik al die tijd samengeleefd? Ik weet het niet. De kinderen weten het nog niet, maar ik vertel het hen wanneer ik het zelf heb verwerkt. Waar we heen zijn? Heb maar veel plezier met zoeken. Je vindt ons niet."

Michael wandelt naar het raam en kijkt naar de wegen die uit de stad leiden. Tevergeefs.

"Why did I move here? I guess it was the weather..."

De gezinsfoto die op de kast stond is weg.

"Or the... I don't know, little thing, that kinda magic..."

Hij rent naar Jimmy's kamer. De kapotte TV is het enige wat overblijft.

"You see it in the movies..."

Hij pakt zijn das en smijt hem uit het raam.

"I wanted to retire from what I was doing, from that line of work..."

Zijn Glock smijt hij maar op de kast. Rotding.

"Be a good guy for once, a family man!"

Hij neemt de kapotte TV vast en pleurt die door het raam, het zwembad in.

"So I bought a big house, came here, put my feet up and thought I'd be a dad like all the other dads..."

Hij kijkt hoe de TV naar de bodem van het zwembad zakt.

"And my kids, they would be like the kids on TV. We'd play ball and sit in the sun, but well..."

Hij komt weer in de woonkamer, neemt een stoel en steekt een sigaret op en kijkt naar buiten. Hij ziet de Glock weer liggen.

"You know how it goes..."

Het beeld zoomt uit, Michael's villa valt in het licht van de avondzon die langs de wolken komt. De klik van de Glock is te horen...

Grand Theft Auto V

---

Nou, hoe was het...? Ik ben benieuwd! :3

Phoenyxar

Uniek

Al wandelend gisteren dacht ik na over het concept of toch het idee achter personificatie. Je weet wel, het Westerse (niet enkel gelimiteerd tot het Westen, maar wel oorspronkelijk hier begonnen) idee dat iedereen zich moet/kan onderscheiden ten opzichte van de rest.

Ik heb het niet enkel over het psychologische proces, maar ook over het economische idee erachter. Op een manier is het idee dat je jezelf "speciaal" kunt maken via bepaalde voorwerpen/accessoires ons aangepraat via reclame en zeer doordachte marketingprogramma's van de vroege jaren 70.

Het was op zich niets nieuws natuurlijk, de adel en burgerij hebben dit principe eeuwenlang gehanteerd via het aanschaffen van schilderijen, speciale kleding, vervoer etc. om zich te onderscheiden van het plebs. Op zich ook wel een menselijk iets om je te proberen onderscheiden, opgaan in de anonimiteit is nu eenmaal een onbewuste angst, zeker voor hen die denken dat ze uniek moeten zijn omwille van hun vermogen. Maar het was in de jaren 70 wel iets nieuw voor het gewone publiek.

Maar nu, mede dankzij die marketingbeweging is het concept erachter een beetje... leeg geworden. Want oorspronkelijk waren het gewoon enkelen die zich wilden onderscheiden ten opzichte van de massa, dus nu dat de massa net datgene probeert te doen, op welke manier doe je dit dan? Of wat houdt het dan in? Uiteindelijk strand je dan op een paradox. Als elk individu zich probeert te onderscheiden van de rest, dan is net het niet nastreven van uniek zijn de enige manier om als individu uniek te zijn en vice versa.

Het is geen absolute wetenschap, uiteindelijk zijn er genoeg manieren om jezelf uniek te noemen, mits je het nodig vindt om dit te doen. Maar ik vond het op zich best wel een amusant idee dat dit concept van iets "uniek" uiteindelijk zeer generiek maakt. Niet enkel bij mensen natuurlijk, het is breder dan dat, maar het is bij mensen wel net dat tikje leuker.

Uiteindelijk sluit dit stukje pseudo-filosofie mooi aan bij een bestaand idioom. "Iedereen is speciaal." Lekker paradoxaal. Of niet?

Een zeer uniek artikeltje, nee? Ow, wacht...

Phoenyxar

Uitstel

Er zijn zo van die personen die hun taken en opdrachten altijd mooi hebben uitgestippeld, planning voorzien om het in goede banen te laten lopen en dan ook volledig uitgerust een prachtig resultaat voorschotelen. Ik ben niet een van deze mensen.

Nope, ik hoor bij die andere groep. De individuen die een datum zien staan en reageren met "Ooh, dat is nog een volledige maand!" En vice versa voor welke deadline dan ook. Totdat je opmerkt dat die deadline ineens binnen twee dagen is. Ja, overmorgen moet al die shizzle binnen. Fantastisch gevoel altijd.

Want ik weet niet hoe herkenbaar dit voor iedereen is, maar op dat moment denkt iedere uitstelgod hetzelfde: "Daar had ik dus ook vorige week al mee klaar kunnen zijn." Een geweldig moment, een openbaring en confrontatie met je eigen luiheid en onkunnen. Alleen is de vergelijking wat oneerlijk, want als we alles gaan opnoemen dat we zouden "kunnen" krijgen we wel een aanzienlijk lijstje, lijkt me. Ja, dit had vorige week gekunnen, maar vandaag gaat evengoed en morgen is nog beter! De klassieke en standaard redenering bij elke uitsteller zoals ik.

En het is vreselijk, want je drijft jezelf zo altijd in situaties die je anders nooit zou meemaken. Je zult zien, op die twee dagen dat je dan eens wat moet doen zal je laptop of PC ineens spontaan ophouden met werken zonder enige reden, is de inkt van je printer alweer op terwijl je daar de week op voorhand nog nieuwe cartridges in had gepleurd, zal de trein ontspoort zijn, zijn plots alle bibliotheken of andere bronnencentra plots tijdelijk gesloten en zal je hond ineens zonder aanleiding vuur vatten. Het gebeurt allemaal alleen maar als je het net niet kunt gebruiken, terwijl al die vorige weken waar je niks deed zo vredig waren verlopen. Misschien wel een bewijs voor karma?

Maar ik moet niet klagen. Want hoewel ik zonder enige twijfel lijdt aan deze mogelijk extreme vorm van uitstelgedrag wordt ik grappig genoeg productiever en efficiënter naarmate ik mijn deadline benader. Waar ik voorheen een halve dag voor zou nodig hebben schrijf ik dan op een uur een volledig onderzoek van meerdere bladzijden en weet ik plots waar ik over praat in tegenstelling tot mijn normale zijn, hihi.

Ik vind het zelf deels irritant, want ik forceer me telkens om op 1 of 2 dagen alles te doen, maar anderzijds... Het zorgt er wel voor dat ik er maar een beperkt deel van mijn tijd in moet steken en dat is op zich ook wel mooi meegenomen. Dus ja, het zorgt er dan wel weer voor dat ik er niet zo mee inzit dat ik het uitstel, want ik weet dat ik het dan nog wel afkrijg in extremisch.

Okej, het zal kwaliteitsgewijs niet het beste zijn wat mogelijk is, maar het is doorgaans strak en degelijk, meer moet ik niet hebben. Ik vraag me af of er nog mensen zijn die dit herkennen... Moet toch wel, nee?

Phoenyxar

Twee Jaar

U hebt het allen wel al gezien. Gisteren is onze heilige tempel (door sommige ook wel als GTAGames.nl gekend) 11 jaar geworden! Een mooie verjaardag en op een van die verjaardagen (de 9e, 2 jaar terug) promoveerden drie Superleden naar Megalid. Bassieboy35, BoerTijger en ik.

En daarmee startte ook gelijk mijn bloggeschiedenis, want een kleine maande later (op 22 november) plaatste ik mijn eerste (2) artikels online, Phoenomena was geboren! Maar op zich is dat meer een verhaal voor binnen een maand. Vandaag gaan we het over iets anders hebben, iets minder oppervlakkig.

Want waar ik natuurlijk twee jaar geleden aan deze blog ben begonnen doe ik verder natuurlijk nog andere dingen. Veel andere dingen, heel veel andere dingen eigenlijk. Het is zo veel dat wanneer iemand me vraagt wat ik in mijn vrije tijd doe dat ik gewoon geen idee heb om antwoorden, ik zou nooit volledig kunnen zijn in dat antwoord. Het zou nooit compleet voelen. Vandaag alleen al heb ik een goede vijf verschillende activiteiten gehad en dat gaat zo vaak elke dag.

Ik doe dat ook wel bewust, ik probeer altijd bewust bezig te zijn met "iets". Wat dat iets dan is dat wisselt zo van dag tot dag of zelfs van uur tot uur. Ik moet gewoon bezig zijn, elk uur, elke minuut benutten... Misschien is het wel een lichte obsessie van mezelf. Continu iets doen. Ik kan gewoon niet ergens zitten en niets doen, dat is niet hoe ik functioneer. Als ik niets doe dan heb ik het gevoel dat ik tijd verspil. Verspil van wat? Lastig om zeggen. De voordehand liggende optie is "het leven" natuurlijk, maar of ik daadwerkelijk tijd verspil door eventjes niets te doen is een goede vraag.

Hoe neem je dan vakantie, als je altijd iets wilt doen? Wel, ik neem "vakantie" door wat anders te doen of te ontdekken. Te lang hetzelfde doen is zeer nefast voor mijn vreugde en algemene toestand, ik wissel daarom veel af. Het weekend is op die manier een mooie afwisseling met school, maar op zijn beurt werkt school als een leuke afwisseling voor te veel vrije tijd. Ik heb dus ook geen probleem met naar school gaan, zolang het maar wat afwisselend is.

Misschien ben ik wel het resultaat van een impulsgeneratie? Het is niet dat ik me niet kan concentreren, dat kan ik mits benodigde verwondering uitstekend, maar de vraag naar een constante instroom van verschillende data is wel aanwezig en ja... van waar komt die en waar gaat het vanaf dit punt naartoe?

Ik weet het niet. Kennen jullie dit ook?

Phoenyxar

Suburbia

Gisteren keek ik even mee naar een soort Quiz waar volgende vraag voorbijkwam: "Aan welk tuinkarweitje hebben de meeste Vlaamse mannen een broertje dood?" Wat me weer aan het denken zette. Ik woon vrij landelijk, een beetje in een distante suburb en dat kenmerkt zich nogal door alleenstaande huizen (elk liefst dan nog eens groter dan dat van de buurman) met ecologisch onverantwoorde tuinen er rond. Waarom eigelijk?

Ja op de vraag "Waarom woon ik hier." is een snel antwoord te vinden, ik woon hier omdat mijn ouders hier zijn komen wonen en omdat ik nog niet ben vertrokken, snel antwoord. Maar waarom zijn mijn ouders dan hier komen wonen? Wat is hier in godsnaam te zien? Wat valt hier te beleven? Even ter illustratie, het dichtsbijzijnde treinstation is hier 7km vandaan. In Nederland zou dat op sommige plaatsen nog wel vrij normaal lijken, maar in het land met 's werelds dichtste treinennetwerk is dat het dus absoluut niet.

Nee, de mensen die hier wonen zijn in feite allemaal forensen. Ze werken in Brussel, Leuven of Antwerpen en hebben het idee opgestoken dat op het platteland wonen fijn is. Tussen de natuur, de rust en de frisse lucht... Als we nog in de 19e eeuw leefde had ik dat nog wel gesnapt maar van die 3 dingen is in ieder geval niks waar. "Maar we doen het voor de kinderen!" Leuk voor hen, moeten die kinderen om toch een beetje sociaal contact te hebben 12 jaar lang de bus nemen om ergens te geraken.

Maar dat was in feite niet mijn enigste opmerking. Die forensen kopen altijd het stukje met de grootste lap grond om daar vervolgens een villa in pastoriestijl (of oerlelijke fermette/spaanse hacienda naar keuze) op te zetten met het idee dat de rest van die grond een leuke tuin kan zijn voor de kinderen. Een beetje een illusie aangezien het wel altijd te warm, te koud, te nat of te donker is om buiten te spelen. Waarom zouden die kinderen ook buiten spelen, ze worden ondergedouwd met hopen aan handconsoles, SmartPhones en allerlei andere technologische apparaten die ze voor hun 12e toch niet degelijk kunnen bedienen.

De ouders vervullen dan ook maar de rest van hun dag met het zagen dat het gras nog moet worden afgedaan, de heggen nog moeten worden geknipt en dat er een mol hun tuin die ze toch nooit zien ronddwaalt. De suburbs zijn een grap. Gebaseerd op een achterhaalde gedachtegang en gericht op een auto-economie. Kinderen moeten niet opgroeien in een huis met tuin, afgesloten van de rest van de wereld. Ga in godsnaam toch ergens in een stad wonen, als je dan de nood voelt om met je kinderen te spelen (wat toch niet gebeurt, want je moet toch werken) dan kun je in een park terecht. Je bespaart geld met hopen omdat je je niet moet verplaatsen, kan die auto ook de deur uit, nog meer besparen...

Het kan goed zijn dat dit enkel mij frustreert, maar ik vind het toch nog de moeite om een artikel aan te schenken. Men zegt wel eens dat Vlamingen de neiging hebben om hun geboortestreek te blijven wonen, dat ze graag bij hun "cultuur" blijven. Maar dat gaat voor mij niet op. Er is hier geen cultuur.

Phoenyxar

Solar

Jeej, de zon schijnt terug, nu kan ik... Uhm... Weet je, eigenlijk kom ik niet graag buiten in de zon.

Dat is wat kort gezegd en komt verkeerd over, maar ik ben niet het type dat bij het eerste beetje zon direct naar buiten snelt om me dan vervolgens neer te pleuren op het eerste beste stukje gras. Ik doe het wel hoor, maar ik ga nooit naar buiten om puur dat te doen.

Ik ben meer iemand die van de zon geniet terwijl hij met iets anders bezig is. Als ik ergens rondwandel en ze me de warmte schenkt die ik nodig heb, wanneer ik 's ochtends naar de bakker wandel en ik nog niet helemaal wakker ben en in het algemeen wanneer ik met wat bezig ben. Ik zou best goed hebben kunnen meedraaien in het Oude Egypte zo, de zon aanbidden doe ik nu toch al.

Maar het zorgt wel voor een kleine haat-liefdeverhouding. Als de zon er niet is wil je haar vervloeken (en natuurlijk ook nog al hetgeen dat leeft, maar dat hangt allemaal af van je humeur) om haar vervolgens weer eventjes te aanbidden wanneer ze terug durft te verschijnen naast wat wolken. Je doet het allemaal onbewust, maar als je er op gaat letten is het idee achter een zonnegod dus nog niet zo achterhaald, het lijkt nog vrij aanwezig in de mensen. Lodewijk XIV zou trots op ons zijn, mocht hij ooit bezig zijn met wat anders dan zichzelf.

En ik ben er best zeker van dat er hier nog wel stille genieters aanwezig zijn. Op een forum waar het centrale thema no-lifen is lijkt me dat zelfs meer een regel dan uitzondering. Allemaal gamers met een liefde voor de zon en een haat wanneer ze op je beeldscherm invalt. We kennen het allemaal wel, denk ik.

Het is best een random onderwerp, dat geef ik toe, maar de meeste lezers zullen onderhand wel al weten dat ik deze stukjes zeer impulsief schrijf en ik kan er maar niet omheen dat de zon momenteel op mijn been invalt.

Tot een volgende! :3