GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    70
  • reacties
    361
  • bezichtigingen
    64963

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

Shades

Gisteren was een warme dag. Een warme dag waar ik een voorstelling in groep moest geven.

Dus ik vertrek met mijn Earth Kingdom-pull, mijn klein rugzakje waar amper iets inzit en zet mijn zonnebril op. Mijn ogen kunnen heel slecht tegen de helderheid van een lente- of zomerdag, dus die is wel nodig, ook al dat ik het eerste uur in een bus en trein spendeer.

Nu, aangezien we alles goed hebben voorbereid moet ik nog snel iets gaan afdrukken in het computerlokaal, tot zo ver de goede planning. De voorstelling ging vervolgens vrij vlot en een kleine drie uur later zit ik alweer op de bus naar het station. Het duurde even voordat het me opviel, maar de wereld leek plots zo helder... Ik had hem niet op, hij hing niet aan mijn t-shirt en stak ook niet in mijn rugzak. Ik had mijn zonnebril dus vergeten.

Kijk, nu moet je even de materiële waarde van deze zonnebril leren kennen. Absoluut waardeloos. Het is een wannabe RayBan waarvan ik er samen met een vriend twee van heb gekocht op Campo di Fiore in Rome voor 5 euro. Het ding is niet eens helemaal recht en het heeft na een dikke drie jaar echt zijn prijs in leeftijd al overstegen. Als ik zou willen zou ik gelijk een nieuwe zonnebril kunnen kopen en misschien wel tien tegelijkertijd. Maar dat deed ik niet, ik ging terug. Want in die drie jaar is dat waardeloze ding met me overal naartoe geweest. Ik heb er half Europa mee verkend. Niet dat het daar meer heeft gedaan dan de zon te verduisteren, maar meer moest het niet doen.

Ik stapte aan het station af en nam de eerste bus terug naar de campus, alwaar nog enkele klasgenoten tegen te komen die verwonderd keken hoe ik een uur na het einde van de les afstapte aan de campus. Ik wist ook gelijk waar het ding lag. Ik had hem naast de computer laten liggen toen ik wat moest gaan printen. Hij lag wat verstopt tussen draden en rommel van een andere groep die er toen werkte en ik was hem gewoon vergeten.

En wanneer ik het lokaal binnenwandelde klopte het ook, het ding lag 4 uur nadat ik het had achtergelaten gewoon nog op dezelfde plaats. Waarop we vervolgens bij de hereniging in mekanders armen vielen, de zon onderging en de engelen op de achtergrond hun psalmen zongen. In mijn hoofd toch alleszins. In werkelijkheid was er slechts het lichte getokkel en geklik van twee mensen die nog snel iets af wouden maken.

Dit kleine voorval nam een goed uur in beslag. Een uur dat ik had kunnen voorkomen en ook eentje dat ik totaal niet had moeten opofferen, het was maar een waardeloze zonnebril van 2,5 euro, toch? Ik had op dat verspilde uur een productief en waardevol persoon kunnen zijn... maar dan toch ietsje leger vanbinnen.

Worst love story ever, right?

Phoenyxar

City of Vice

Aangezien Vice City de laatste dagen en weken vaak voorbij kwam op het forum, in tegenstelling tot al die maanden, daarvoor kreeg ik weer eens de kriebels om het nog eens vast te pakken en uit te spelen. Niet de zogezegde nieuwe variant op de smartphone, maar nog de authentieke game op de PlayStation 2, gespeelt op een TV waarvan de leeftijd in decennia kan worden uitgedrukt. Nostalgie noemen we dat.

Het heeft ook wel wat, Vice City was mijn eerste GTA en ook mijn eerste ervaring met GTA. Het is deze game dus die mij het genre heeft ingesleurd, ik kan bijgevolg ook niet anders dan de game graag spelen en ik wil het ook goed vinden, echt goed. Zeven jaar later wil ik het ook weer zo goed vinden als toen ik het voor het eerste speelde. Maar toch, na enkele uren spelen...

Wat een ongelooflijke schijtgame is Vice City toch eigelijk? Dan heb ik het niet zozeer enkel over de graphics, die spreken voor zich, maar de gameplay is ronduit rampzalig, de besturing is zwakjes en de verhaallijn is gewoon afwezig. De physics zijn zowaar nog slechter dan die van GTA III, het aantal verschillende peds kan in tientallen worden uitgedrukt, van animaties had men blijkbaar ook nog geen verstand en ik zal mij maar niet uitspreken over de map zelf zeker?

En dat is wel best ironisch, want na enkele uren gefrustreerd dat spel spelen kom je even terug op het forum en zie je een nieuwe post in het "Beste GTA"-topic en raad eens? Jawel, weer iemand die komt vertellen dat hij Vice City de beste GTA vindt omwille van de ongelooflijke sfeer. Wel het blijft een mening natuurlijk, maar voor mij doet die sfeer het toch niet zo. Natuurlijk is er wel veel sfeer, maar je kan een game toch niet enkel beoordelen op dat? Hoe kan je het enkel over de sfeer hebben als Tommy kan doodgaan omdat hij niet eens fatsoenlijk van een motor kan afstappen? In een game waar je geen mogelijkheid hebt om de camera degelijk te besturen en richten is ook al uit den boze. Een game waar de glitches en bugs frequenter zijn dan het verkeer, daar kun je toch niet enkel op de sfeer vallen?

Maar ik geef wel toe, met een Oceanic langs Washington Boulevard cruisen met Crockett's Theme op de radio is wel één van de meest sfeervolle momenten die je in een GTA zult meemaken. Het is ook ergens wel begrijpelijk dat de game niet is uitgewerkt, gemaakt op 9 maanden en dan in een tijd waar 6 poly's echt wel genoeg waren om de impressie van een wiel te doen. Maar de tijden zijn nu wel anders en voor nu is het eigelijk eerlijk gezegt een schijtgame.

Ik ben misschien ook wel wat hard, want Vice City heeft te kampen met een geduchte tegenstand, je kunt de game ook niet vergelijken met iets anders dan een GTA en als we eerlijk zijn, binnen die vergelijking mag het dan nog zo hard zuigen als het kan, als we onze vergelijking wat verder trekken is het toch weer een geweldige game, gewoon omdat het een GTA is en eigelijk is dat feit op zich al een bewijs van zijn kwaliteit.

Phoenyxar

Faalangst

Het leek me wel eens leuk om het eens te hebben over een zeer algemene angst in onze maatschappij. Eentje waarover ik het al een lange tijd geleden had kunnen hebben, maar ik bedenk me nu pas iets als dit.

Waarom nu? Wel, ik heb morgen mijn eerste examen aan de Hogeschool hier (echt geen idee hoe men hetzelfde principe in Nederland noemt, het zal wel een nietszeggende 4-letterafkorting zijn voor een nietszeggende instantie) en in tegenstelling tot het merendeel van het leerlingenbestand heb ik daar tot in de verste verte geen stress voor. Niks.

En dat geldt zo voor de meeste examens/toetsen/whatever die ik moet afleggen, stress is zogoed als nooit aanwezig. Dat heeft zijn voor- en nadelen natuurlijk. Zo zal ik nooit last hebben van een black hole terwijl ik iets invul, zal ik niet in paniek geraken vooraleer iets begint en ga in die lijn zo maar even door, maar zal ik aan de andere kant wel een compleet gebrek aan verplichting voelen om mij voor een soortgelijk iets in te spannen. Mijn zwaarste inspanning voor een examen komt niet eens in de buurt van de 10 uren (voor Wiskunde) en ligt ondertussen ook al 3 jaar achter me.

Dus waar komt die relaxe instelling eigenlijk vandaan? Of is het een lakse instelling? Want het zal moeilijk zijn om hier het hier duidelijk van mekaar te onderscheiden. Want ik heb die instelling altijd al gehad. Ik heb altijd zeer rustig omgesprongen met toetsen etc. dus hoe komt dat? Het is niet zo dat ik me in het algemeen voor niks kan inzetten, want dan zou het gewoon incompetentie/laksheid zijn. Dus ik vraag me af hoe dit komt en waarom de rest van de bevolking er zo'n last van lijkt te hebben.

Maar op sociaal vlak heb ik wel een beperkte sociale faalangst. De angst om niet geaccepteerd te worden? Nou, die zal wel universeel bij iedereen aanwezig zijn natuurlijk, we zijn nu eenmaal groepsdieren. Het is meer een angst om aandacht op mezelf te vestigen. In groepen zwijg ik veelal, ik luister dan alleen. Nu zelf heb ik er geen probleem mee, het maakt je nooit het populaire centrum van een groep, maar dat zoek ik ook niet. Ik stel het alleen vast dat het zo tegenstrijdig is met mijn verder compleet gebrek aan faalangst op andere vlakken.

Dus, hoe gaat het daar met die faalangst? De kans is groot dat een aantal van jullie nu aan het stresseren zijn voor een aankomend examen, dus het zal wel aanwezig zijn, nee? Ik wil het wel eens horen hoe jullie dit allemaal ervaren! Ben ik hier alleen in?

Phoenyxar

Weet je?

Weet je, mijn hoofd zit vol met heel veel onnozele weetjes. Maar echt zo veel onnozele weetjes... Zo veel, dat het mijn nuttige kennis soms wat verdringt, iets dat ik dan aan den lijve moet ondervinden wanneer men mij iets vraagt.

Wist je dat er in Australië een goede 230 miljoen schapen leven, 9 keer zo veel als dat er mensen wonen? Natuurlijk wist je dat niet (als het wel zo is: congrats) en waarom zou je zoiets ook onthouden? Zo'n getal heeft op zich weinig waarde, buiten het idee dan dat het ons amuseert.

Maar misschien is dat ook wel het gehele concept achter ons brein. We onthouden ook immers alleen dingen die ons interesseren en bovenal verkiezen we dan toch amusante en intrigerende dingen. Want we zijn vreemde wezens. We durven de verjaardag van onze dierbaren wel eens vergeten (een mooi stereotype dat gisteren nog maar eens werd bevestigd), maar als het aankomt op de meest idiote dingen, dan weten en onthouden we die wel.

Dus dan vraag ik me af of er manier is om je geheugen op een manier te beïnvloeden? Sommige dingen onthouden we bewust, maar vergeten we na een loop van tijd, een soort van brain-training zou het kunnen zijn. Uiteraard kun je ook proberen om je te interesseren in alles, aangezien onze interesses vaak ons geheugen prikkelen, maar dat heeft ook zijn limieten. Niet alles kan tegelijkertijd evenveel aandacht en interesse genieten, dat is niet meer dan menselijk. We zijn dan ook niet gemaakt om honderden en duizenden dingen te onthouden, we zijn eigenlijk gemaakt om bessen en gewassen te herkennen waarvan we niet ziek worden. Die skills hebben we echter in de eeuwen wat verwaarloosd en opgegeven om andere dingen te kunnen en onthouden. Dit verdient toch enige verwondering, nee?

"Waarom al die verwondering, dit is toch allemaal niet meer dan normaal?" Uiteraard, maar de schoonheid van de dingen ligt vaak vooral in de simpele dingen die we niet meer opmerken. Het uitzonderlijke, het opmerkelijk, het is vaak datgene dat we niet meer dan ordinair achten. In onze waas van ontwikkeling en het vermogen om alles te kunnen verliezen we het idee dat wat we doen eigenlijk al heel speciaal is.

Mooie wezens zijn we, weet je?

Phoenyxar

Illusion

Zijn jullie gelovig?

Plotse vraag, maar je zult er wel op kunnen antwoorden denk ik. Nou? Okej, zal niet voor elk individueel opgaan, maar afgaande op onze algemene demografische kenmerken hier op het forum zullen de meeste antwoorden: "Nee." Mocht dit anders zijn, geen nood, wacht even, we komen hier nog op terug.

Maar dan een tweede vraag. Geloof je, losstaand van het feit of je religieus bent of niet, in een vorm van hiernamaals of een ander gelijkaardig idee? Denk hier even diep over na (iets wat ik trouwens adviseer te doen bij al je spirituele vragen én ook de non-spirituele, want daar lijkt men vaak gewoon met wat letters te antwoorden)

Waarom stel ik die vragen? Om jullie even te betrekken bij het artikel (en om jullie een reden te geven om een reactie te plaatsen, een "IK DACHT DIT" klinkt immers als een zeer waarschijnlijke mogelijkheid hier) en omdat ik verwonderd ben. Ik ben geen religieus persoon, hoewel ik gedoopt ben, mijn beide communies heb gelopen en dus bijgevolg volgens elke definitie officiëel een Christen ben; en ik leef volgens principes die naar mijn idee die lijn volgen. Ik geniet van schoonheid, maar schrijf het nergens aan toe. Ik dacht dus eerst dat het merendeel van de maatschappij ook een gelijkaardig gedachtenpatroon had, tot enkele jaren terug.

Wat was jullie antwoord op de tweede vraag? De kans is groot dat deze vraag een "Ja" als antwoord kreeg. Nu, zelf ben ik een persoon die op geen enkele manier gelooft in een "tweede leven" (om het even zo te noemen) niet volgens de Christelijke definitie, de Hinduïstische of de algemene opvatting. Ik geloof niet in iets dergelijks. Maar voor dat ik mijn mooi artikel verander in een spirituele hadj (wat ik ook niet van plan ben, om even de gevoeligen hier gerust te stellen) wil ik dan even terugkeren naar de essentie van die vraag. Mensen zijn dus vanuit hun nature religieus. Of hebben in ieder geval de neiging om in iets te geloven. In onze Westerse landen (en wellicht ook op andere plaatsen) is het populair geworden om religies en hun aanhang te verwerpen en hun volgelingen te ridiculiseren om hun keuze. Iets wat vreemd is aangezien het merendeel eigenlijk toch "in iets gelooft", gewoon in iets anders.

Waar gaat dit heen? Wel, het is een sociaal gegeven dat religies algemeen als iets gedateerd en oubollig worden gezien. Men kijkt soms met spot naar andere landen waar enkele religies wel nog een duidelijke indruk nalaten, dat terwijl de situatie hier gelijkaardig is, alleen draagt het geen uniforme naam meer. Naast de grote noemer "Atheïsme". Hoezo? Atheïsme is toch net ongelovig zijn? Wel nee. Atheïsme betekent dat je geloof verwerpt. Of toch het geloof in een almachtig wezen (een god) of meerdere. Atheïsme sluit in het algemeen niets uit als het aankomt op iets geloven. Hoewel dat de algemene aanname daar anders ligt.

Nu, mocht je mening op dat vlak verschillen van de mijne dan is dit perfect mogelijk, maar ik haal gewoon de feiten aan. Geloof is alom aanwezig rond ons, of we het nu ontkennen of niet. We hebben de macht van de religies en hun ideeën verworpen, maar toch blijft er schijnbaar iets achter in de mensen. Lijkt tegenstrijdig, maar blijkbaar zit er in de meeste mensen toch een gelovig beginsel. We zijn een vreemd wezen, is het niet?

En ik zeg dit niet als gelovige preker. Dit komt van een persoon die verzekerd is dat hij binnen een goede 50 (60-70 als het me meezit en ik wat lekker eten opgeef) jaar niets meer zal zijn dan een verzameling gecompliceerde moleculen in verval.

Wat voedsel voor je breinen.

Phoenyxar

Boeieuh!

Het is zeer tekenend voor je blog als je al direct met je tweede item afwijkt van je oorspronkelijke vaste kernidee. Voor zover je natuurlijk van een kernidee kunt spreken na amper 1 miezerig item. Vandaag wijkt het wat af naar wat mij afgelopen week wel heeft beziggehouden, op een manier toch. Niet zozeer het thema zelf, maar meer de vraag of ik er over zou schrijven? Want er waren wel voortekenen, zo kwam ik erachter op de moment toen ik aan mijn eerste artikel bezig was en ik had nu éénmaal niet snel een ander geschikt onderwerp voor deze week, dus ik besloot om het toch maar te doen. Onder het motto van: "Als ik het kan schrijven, zullen jullie het ook wel kunnen lezen"

Maar wat gebeurde er dan vorige week? Ja, exact een week geleden. Wel, we kregen een telefoontje van de politie van Lubbeek. Als lezer kun je nu veel denken, waaronder: "Ze komen eindelijk die psychopaat die dit allemaal schrijft ophalen, yes!" Maar nee, het was niet voor mij. Het telefoontje was voor mijn vader, waar ik ironisch genoeg al meer dan 5 jaar niet meer bij woon.

Nu ben ik natuurlijk wel genoodzaakt om wat achtergrondinformatie te geven, anders raakt dit verhaal kant noch wal. In essentie komt het hier op neer: mijn vader is al sinds zijn 17 een alcoholverslaafde en eentje van het agressieve soort, hij heeft ondertussen al enkele processen achter de rug (tegen ons) en toen we er weg van waren was ik geweldig gelukkig. Maar mens zijnde ben je toch wel zo zwak om contact te houden met die persoon, gewoon "omdat het je vader is". Maar in tegenstelling tot vele andere alleenstaande mannen die mooi hun werk voortzetten en verder leven, heeft mijn vader de afgelopen 5 jaar op het kap van het OCMW geleeft, elke cent opgebrast die hij kon opmaken, elke kans die hem werd voorgedragen naar de filistijnen geholpen en nooit omgekeken naar de mensen rondom hem. Bijgevolg is er ook niemand van zijn verwanten die hem nog willen helpen, zelfs niet zijn eigen broers of zussen.

Om het verhaal dan nog compleet te maken leeft hij de afgelopen 2 maanden als zwerver in Leuven, waar ik nagenoeg dagelijks moet passeren als ik naar de universiteit ga, best cynisch eigelijk. Dan zit je op een universiteit en als je even nadenkt ben je momenteel zoon van een zwerver. Maar toch heeft hij altijd wel dat beetje geluk, want ook deze keer was er een naïeve goedwillige vrouw die voor hem een hotel wou betalen, hem schone kleren verzorgde en hem soms eten bracht. Nou hier begint mijn eigelijke onderwerp: de politie belde een week geleden om te melden dat diezelfde vrouw waar ik net over sprak, was opgegeven als vermist...

Op zo'n momenten is je verbeelding meester. Je hebt een compleet gebrek aan verdere informatie en dan ga je zelf maar scenario's verzinnen, de ene idioter en gruwelijker dan de andere. Niet dat ik iemand ben die er maar dan ook iets had gegeven om wat echt had gebeurt hoor, het boeide mij maar matig. Maar 4 dagen later was de pret volledig rond, want toen kregen we een telefoontje en toen was mijn vader opgepakt in Oostende. Het uiteindelijke verhaal was ook vele keren minder interessant dan je fantasie. In feite was er niets gebeurt hoor, die vrouw was maar vermist opgegeven omdat ze niet om had gemaalt om even te melden dat ze een week weg ging.

Maar natuurlijk kun je achteraf dan wel denken: "Wat een boeiende week zeg!" Wel het kan mij gestolen worden, dat 'boeiende' leventje zo. Geef mij dan maar een saai en interessant leventje. Dat lijkt een vrij vreemd combinatie, maar laat ik het zo zeggen: "Een manier van leven waar je zelf (of samen) toch enige controle hebt over wat er gebeurt en alle leuke gebeurtenissen zelf kunt invullen. Waar je niet alle controle hebt, maar waar de dingen je overkomen... En waar het de buitenwereld niks boeit." Dat is interessant en saai, dat zou ik willen. Mocht er dus ooit iemand tegen je zeggen dat je leven saai is en totaal niet boeit! Wacht even en denk na, wees niet beschaamd maar wees maar blij, wees gelukkig, want je gesprekspartner heeft klaarblijkelijk geen idee waar hij het over heeft, hij weet er de ballen van.

Phoenyxar

Pursuing Dreams

Wat doen jullie zoal op een dag?

Okej, naast school én werk én GTAForum én Facebook checken én schelden over de laatste skin van YouTube. Wat doen jullie?

Misschien was mijn vraag niet goed geformuleerd. Opnieuw proberen: Wat drijft jullie? Wat zorgt er bij jullie voor dat een dag compleet is? Wat maakt jullie vrij tijd nu écht "vrije tijd" en wat maakt die vrije tijd zo compleet? Dat zul je wel kunnen beantwoorden voor jezelf denk ik.

"Zolang ik maar compleet bezopen was gisterenavond, dan was het goed!" Het is een zeer stereotyp maar tegelijkertijd ook standaard antwoord. Het zal wel algemeen geweten zijn maar ik kan me op geen enkele mogelijke manier met die houding associëren. Maar het is blijkbaar cool en sociaal geaccepteerd dus het kan maar beter ook jouw ideaal zijn. "Want als je niet drinkt ben je saai!" Wat zijn we toch een fantastische maatschappij met speciale gedachtegangen, nee? Maar meer ga ik daar niet over zeggen, het is hun keuze en ik kan er over denken wat ik wil. Belangrijk is natuurlijk wat je zelf denkt over wat je bezighoudt.

Want het zal niet voor iedereen even voordehandliggend zijn om zich compleet te verzoenen met zijn interesses. Bij het merendeel zal dit niet té veel extra denkwerk opleveren, maar misschien heb je je zelf soms ook wel eens vragen gesteld bij je bezigheden. Je het nut afvragen van op een forum ronddwalen en er ook blijven, het nut van kunst of gewoon zelfs andere basiswaarden... Eigenlijk leunt dit al zeer erg naar een filosofieles en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik wou gewoon even tonen dat die twijfel wel eens bestaat. Waarschijnlijk bij iedereen, want het slokt veel tijd op (afhangend van je bezigheid natuurlijk) en tegelijkertijd helpt het je wel ontwikkelen. Het definieert wie je bent en dat doe je zelf, voor jezelf. Ik zeg hier eigenlijk niets nieuws, maar het is soms wel eens mooi om er even bij stil te staan. Dus omarm wie je bent, omarm die bezigheden die je tot een mens maken. En zolang die bezigheden geen ander individu schaden bestaat er toch ook geen erge bezigheid of wel?

Zelf vind ik het nogal moeilijk om te zeggen wat mij definieert. Of ik weet het wel, maar kan het nauwelijks omschrijven. Ik kan enkel een poging doen. Ik heb een zoektocht naar "schoonheid", wat op zich ook al een vaag begrip is. Het is de reden waarom ik graag op (on)gekende plaatsen ronddwaal, dat ik dagelijks op artwork-sites te vinden ben, ik vind het in muziek, in filmes, series, foto's, kaarten... en in essentie kun je misschien wel stellen dat het een vorm van nut aan je leven geeft. Dat klinkt vrij sober en triest, maar aan de andere kant betekent dat ook dat ik nooit zonder zal vallen. Want de wereld heeft zich meester gemaakt in het leveren van veel nutteloze maar mooie dingen. Het is een passie en je kunt het overal vinden. Van een simpel trein-logo naar de bombastische overdaad die een Dom van Keulen is. Je moet dat leren appreciëren... Nou ja, "moet".

Kijk eens aan, een blog in de definitie van een blog. Wat tekst die doorgaat over een vaag onderwerp en zonder conclusie. Fantastisch, nee?

Maar wat houdt jullie bezig? Kunnen jullie voor jezelf uitmaken wat je passie is? Ik hoor het graag. Want ook dat kent zijn eigen vorm van schoonheid.

Phoenyxar

Blo-o-ogs!

Kijk eens aan, nog net op tijd om op donderdag uit te komen, is dat niet mooi? Zo kunnen we dus onze stroom aan onzin voortzetten!

Nou, zo terugkijkend op het voorbije jaar moeten we toch concluderen dat het een vrij succesvol jaar is geweest voor de blogscene. We hebben de opkomst gezien van enkele blijvende blogs en voor het eerst in een aantal jaren is er een echte strijd geweest voor de Award voor Beste Blog. Of die terecht is toegewezen of niet is een discussie die al vaker is gevoerd en dus niet voor hier.

Maar met MAF weg (of voor onbepaalde duur opgeschort) is de vraag natuurlijk wat het gaat worden voor 2014? Als ik zo kijk naar de blogs voor dit jaar dan verschilt het niet zo geweldig veel met de vroegere situatie. Je hebt een wekelijkse OWN (het zit hem in de naam), een onregelmatige Phoenomena (hoi), om de zo veel tijd (2-3 weken) Guard's blog en daarnaast... Nou okej, misschien zie ik het net iets te donker, want sinds kort is er ook DeathBlog, Inactief (slecht gekozen naam), Sans Scrupules-blog en de Sport Blog. Allemaal potentieel nieuwe tegenstanders in de blogscene? Het hoeft niet, maar het de blogscene alleen maar goed doen als ze allemaal proberen tot op zekere hoogte actief te zijn of blijven.

En daarnaast bestaan er ook nog zo vele andere persoonlijke blogs die ons kunnen verrassen door (weer) actief te worden en prachtige artikels te leveren. Wie gaat het zeggen? Misschien wordt er morgen wel nog een nieuwe blog aangemaakt die ons zal verrassen? De mogelijkheden...

Nu, wat is het nut van een artikel als dit? Wel, ik weet het zelf niet zo goed, maar het was al net iets te lang geleden dat ik nog eens iets had uitgebracht en elk beetje activiteit in de blogscene is welkom. Als het meezit kan ik volgende week iets zinnigs zeggen, maar met een blog die uitgaat van persoonlijke ervaringen en verwonderingen kan ik zoiets natuurlijk nooit helemaal garanderen.

Tot een volgende! <3

Phoenyxar

Reactions Plox

Hoevaak komen jullie in de blogsectie van het forum? Komen jullie hier dagelijks? Eens om de week wanneer jullie favoriete forumkrant verschijnt? Of zo wanneer het je uitkomt? Antwoord nu even voor jezelf en zeg me dan even dit: "Hoevaak reageren jullie op een artikel?"

In feite is het wat vreemd. De blogscene op zichzelf is niet inactiever dan ze "vroeger" was, het aantal views zijn niet gedaald (in tegendeel, ze zijn op sommige plaatsen zelfs vertienvoudigd) maar het aantal reacties is omgekeerd evenredig naar de 0 aan het lopen. Een gehele forumkrant als MAF of OWN moet het dezer dagen stellen met 5-10 reacties per week en dat is als het meezit. Uiteraard is er wel een uitzondering op de regel. Guard's Blog - Een blog waar 10 reacties per artikel meer een standaard dan uitzondering is geworden. In feite een toonbeeld dat reacties krijgen dus daadwerkelijk nog kan binnen de huidige jungle aan artikels. De reactie-knop lijkt dus nog steeds te werken bij iedereen, het vermogen om te schrijven lijkt ook nog aanwezig en uitgaande van het aantal views worden de meeste artikels dus wel best vaak bekeken/gelezen. Dus wat is het dan? Angst?

Angst is misschien niet het juiste woord om het te beschrijven, maar het zal wel een deel van de motivatie zijn. Dat je wel als lezer een reactie wilt plaatsen maar het niet durft. Omdat een veel "groter" lid je is voorgegaan, omdat je denkt dat je reactie niets zal toevoegen of omdat er gewoon geen reacties staan. Dat laatste is een vicieuze cirkel en heeft een beetje geleidt tot waar we nu staan. Het aantal reacties ging wat omlaag waardoor leden minder snel gingen reageren etc. Het is maar een zeer overhaaste conclusie die ik trek, maar ik geloof wel dat het de kern is. Als zelfs een degelijke column in een forumkrant nog geen reacties lokt dan wijst dat toch ergens op. Nee...?

Dus ja, wat probeer ik te zeggen hier? Zeer goede vraag. Misschien wel een boodschap van algemeen nut. De schrijvers van die artikels zien graag reacties. Het maakt nog niet heel erg uit wat voor reactie het is, positief of negatief, zolang er maar een vorm van feedback is. Voor hen die toch nog wat angstig zijn: Wij zien graag JOUW mening! Ik moet nu bijna al mijn feedback via Skype-gesprekken binnenkrijgen dus geloof me als ik zeg dat we niets tegen een korte reactie hebben. Dus, bij het volgende artikel dat je leest: Probeer even een reactie achter te laten! Het wordt geappreciëerd!

En nu ik toch even op het onderwerp ben. Mijn blog noemt Phoenomena, niet PPPP. Ik kan nauwelijks geloven dat die 6 extra lettertjes zo veel extra moeite met zich meebrengen, dus probeer het te onthouden! Ja, ook dat wordt geappreciëerd! :3

Oow enne... Reactions plox!

Phoenyxar

De Leven

Ja, de leven, zo schrijven we dat.

Mijn blog is, op vele manieren, een beetje een uitlaatklep in mijn uiterst dynamische leven: van het zitten op een stoel tot het rechtstaan in een bus. Ze ontstaan wanneer ze in me opkomen. Er zit doorgaans weinig planning achter het uitbrengen van elk artikel en ook de artikels zelf zijn zeer structuurloos en soms doelloos in hun opzet, maar toch ontstaan ze.

En ook zo begon dit artikel eerder deze week. Sowieso lijkt het me interessant om even wat context te verschaffen: Mijn vader is sinds een zevental weken (denk ik) weer vrij. Ja, de man die ik met lichte schaamte mijn vader mag noemen heeft namelijk de voorbije twee jaar kunnen genieten van een verblijf in een penitentiaire instelling, ook wel gevangenis genoemd. Mijn positie en perspectief over dit individu is natuurlijk niet de meest objectieve, dat kun je wel begrijpen, maar hij had er wat mij betreft nog wat jaartjes mogen blijven.

Nu vanwaar dit artikel? Want op zich is dit geen nieuws, daar heb ik nog al eens een artikel aan gewijd en mijn positie is niet echt veranderd. Wel, een goede drie maand terug is er namelijk slokdarmkanker bij hem vastgesteld en bijgevolg heeft hij dan ook een bestralingskuur en bijbehorende behandeling achter de rug. Voedingsstoffen moeten worden toegediend via een bakster en drinken verloopt dankzij de door de straling verbrande slokdarm zeer moeizaam.

En dus trof ik mijn vader voor de eerste keer in meer dan twee jaar op een bed in een serviceflat aan. De persoon die ik aantrof was in die twee jaren schijnbaar 15 jaar ouder geworden, had 20 kilogram verloren en leek de fysiek te hebben van een 106-jaar oude kat. De gesprekken waren ook niet bijster speciaal, maar daar had ik ook niet echt naar uitgekeken. Het waren vooral vele stille periodes waar de wind en regen buiten als enige gesprekspartners overbleven. Een lichte ongemakkelijkheid, een gebrek aan levenslust, het is lastig om omschrijven, maar het was vooral veel niets en staren.

Dit was het dus wellicht. Het gezwel was in grote mate vernietigd, maar het laatste bezoek aan het ziekenhuis is zeker nog lang niet in het zicht. Een zwaar verzwakt lichaam, voornamelijk door eigen gebrek aan initiatief in alles, dat wellicht een van de volgende ingrepen niet zal overleven, laat staan revalideren. Niemand zei het, maar het was de algemene gedachte die door de kamer van geest naast geest rondging. Jaren van overmatig egoïstisch, narcistisch en vernietigende focus op het eigen zijn en genot culmineren in een objectief zeer trieste situatie. Na al die jaren van het uitbuiten, misbruiken en belazeren van mensen, voornamelijk degene rond hem, is dit het resultaat. Stilte.

En ondanks de situatie kon ik me niet ontdoen van de gedachte dat het allemaal verdiend was. Pas op, ik wens niemand dood, maar het voelt als karma. Karma die pas na jaren, decennia, samenkomt en de omstandigheden allemaal plots doet omslaan. Een kanker die zich rechtstreeks heeft gevormd door zijn levensstijl en net het belangrijkste genot voor hem (drinken) belet. Het is allemaal zeer cynisch, maar het lijkt allemaal zo te kloppen.

Wat doet dit met een mens? Wel, bijster weinig eigenlijk. Het is een harde en confronterende realiteit, maar eentje die me niet veel meer kan raken. Ik begrijp ook best goed dat zoiets dan ook lastig is om overbrengen, want uiteindelijk schrijf ik er een heel (en ook nog best lang) artikel over, toch?

Wel, ik weet het ook niet goed. Misschien is het net die karma en toevalligheid waar ik nog het meeste mee zit. De leven voelde bij die realisatie simpel en ingewikkeld tegelijkertijd.

Phoenyxar

Once Upon A Time

Het is vrij eerlijk om te zeggen dat ik drie kwart van mijn dag op Skype vertoef. AL zij het maar dat het aanstaat of dat ik daadwerkelijk actief een gesprek ben aan het voeren, het staat altijd aan. Voor iemand die zogenaamd wat beter zou te doen hebben, vind ik het gewoon belangrijk om online te zijn wanneer ik er ook ben. Het geeft de anderen die misschien niemand anders online hebben een kans om te kunnen praten en dat doen ze dan ook vaak. Tja, vreemd waarden heb ik hè?

Maar daarmee valt mij ook iets op en het gebeurt vaak. Ik luister doodgraag naar anderen hun verhaal, maar zelf lijk ik moeite te hebben met iets zinnigs te zeggen. Mijn repliek is vaak dat ik niks meemaak en "toch maar saai" ben en ergens klopt dat misschien ook wel, maar daar negeer ik gewoon ook iets mee. In feite maak ik gewoon té veel mee om in één simpel Skype-gesprek te kunnen vertellen en de dingen die ik meemaak hebben een gigantische intro nodig om de setting duidelijk te maken aan de luisteraar of lezer.

Wie Once Upon A Time In The West en Once Upon A Time In America heeft gezien snapt dan wat ik bedoel. Ik vind de films niet zo goed, maar ze hebben 3 uur nodig om een setting te creëren waar dan de film van 20 minuten zich in af speelt. Dat is een beetje wat mijn leven nu is. Ik maak zo vele kleine dingen mee die allemaal bijdragen tot dezelfde setting en ik neem de moeite niet meer om voor zo'n klein verhaal een hele setting te moeten uitzetten. Dat terwijl de meeste mensen waar ik mee praat een setting hebben waar het verhaal half is en je nog steeds geen neuk van een idee hebt waar men over bezig is. Ondertussen stapelt de epos zich maar op en begint het steeds meer te lijken op het script van een goedkope soap. Die vergelijking maak ik al maanden, want de gelijkenissen zijn gewoon idioot aan het worden. Het lijkt wel alsof ik deel ben van een gigantisch slecht gestuurde huissoap, draaiende om half 6 's avonds bestaande uit een cast met het acteertalent van een dode kat. En het ergste is dan nog dat er geen einde aan lijkt te komen!

Hoe ben ik in godsnaam ooit in die situatie terecht gekomen? Wat heb ik ooit misdaan om zo in een onnozel verhaal meegesleurd te worden? Is het mijn onvermogen om mij ergens van af te zetten? Is het omdat ik té goedwillig ben en op geen mogelijke manier wie dan ook wil kwetsen? Want het is niet omdat ik blind ben voor wat er is gebeurd, ik weet wat er allemaal is gebeurd en ik weet ook dat het niet goed is. Maar ik heb er zelf geen macht over en zolang dat hij het zelf niet realiseerd kan ik niks doen. De Recherche heeft nog gezegd dat we te goedwillig zijn, dat we te makkelijk toegeven en nou ja, dat is ook wie we zijn. Mijn zus niet, die is al even koppig als hem. Goed voor haar eigenlijk, maar dat brengt het soapgehalte gewoon nog wat hoger. Ik zie de mensen als wegzappen.

Dit klinkt dan allemaal lekker luguber. Want als lezer ga je nu de meest rampzalige scenario's in je hoofd aanhalen, zo werkt dat nu éénmaal. Maar het punt is dat ik het echte scenario niet kan uitleggen in één blog. Nee, ik zal moeten doen zoals de soaps die ik zo hard haat en stoppen op een cliffhanger en in de volgende blog voortgaan. Dit is puur een setting. Eén van de zovele stukjes setting, nodig om een kort verhaal te vertellen in de juiste context. Haat me!

En zoals NandroDavids al zei: Dit is een blog zonder doel. Maar dat wil ik zo. Daar zijn blogs toch ook voor? Nee...?

Phoenyxar

De Verkiezingen

Ja hoor, het einde van het jaar komt in zicht en we weten allemaal wat dat betekent. Langere nachten, sneller donker, Sinterklaas en de Kerstman nemen weer eens het risico om hun benen te breken tijdens hun jaarlijkse rondtocht over besneeuwde daken... En voor wie tijdens die prachtige periodes niets beters te doen heeft dan zich achter zijn scherm te vergapen aan een hoop lettertjes en cijfers zijn er de Forum Awards!

Even eerlijk, het eerste jaar dat ik op het forum zat en toen hoorde van de Awards was ik zoooooooo opgewonden, of toch in ieder geval verlangend naar een award. Niet dat ik er eentje verdiende maar gewoon omdat het toch leuk is om krijgen. Drie volledige jaren later heb ik nog geen award gezien en dan kun je wel concluderen dat ik ze ook daadwerkelijk niet zou verdient hebben.

Maar toch betrapte ik me er dit jaar weer op. Je ziet dat topic en denkt direct: "Hmm, ik wil een award." Het mag dan nog de meest idiote award van allemaal zijn, maar ik wil er eentje. Dan moet je ook niet snel wachten voordat je jezelf betrapt op het checken van het Nominatie-topic en elke post eens afsnuffelt of je naam er mogelijk tussen vermeldt wordt. Wanneer je dan een andere naam opmerkt op een plaats waar je wou dat jouw naam stond ga je al snel denken: "Wat heeft hij gedaan dat ik..." dat 2 seconden later vaak plaatsmaakt voor "Ooh ja dat... en dit ook... en als ik goed herinner dat ook en..." Wees maar eerlijk, we doen het allemaal wel. En daar is ook helemaal niks mis mee. Want zijn de awards er ook niet om een beetje competitie te creëren tussen de leden? Als je dat niet aantrekt, best. Maar vergeet niet dat competitie genoodzaakt is voor resultaat. Nee, dat is niet waar. Competitie is in feite niet nodig voor 'een' resultaat, maar wel voor een beter resultaat dan je anders zou uitkomen. En hoewel we het tegenwoordig nodig lijken te vinden om overal te ontkennen dat het ons iets kan schelen knaagt het toch aan ons hoor, we zijn competitiebeesten... Je wint, je verliest, het lijkt simpel. Er moeten altijd verliesers zijn, maar waarom verlies je? Omdat je iets verwacht of verlangt? Of omdat je niet won? Wel dan was je niet de beste kandidaat... Of toch? Want uiteindelijk wint degene met de meeste stemmen toch. En op een forum waar vele vriendschappen worden gesmeedt is het dan ook niet anders dan normaal dat het populairste lid in zijn gebied wint, toch? Dat is echter te kortzichtig. Dat populaire lid is ook maar populair geworden om een reden, het heeft zich moeten bewijzen en ontwikkelen om tot dat populaire statuut te komen en op die manier is het eigelijk toch de beste kandidaat... Lichtjes vreemd? Dat was ook wat me zo teleurstelde 3 jaar terug. Ik had niks en 'de anderen' wel en dat was niet eerlijk. Het was toen voor mij ook maar een simpel spel van 'ik' of 'de anderen' Dat was een competitie die ik op voorhand had verloren, ik verdiende die awards toen niet en mijn mentaliteit van toen ondersteunt die gedachte ook maar. Maar wat is er nu, 3 jaar later, anders aan die Awards dan toen? 'De anderen' blijven nog steeds tegenstanders, het is nog altijd mogelijk dat 'ik' geen enkele van die Awards win (uiteraard), wie zegt dat ik er deze keer wel één zou verdienen? Wel het verschil is misschien maar klein, maar deze keer kan ik geen Award verliezen. Ja dat leest u goed, ik kan niet verliezen! Niet dat ik zal winnen, nee hoor, maar in tegenstelling tot 3 jaar terug ben ik niet degene die iets verliest maar het zal 'de andere' zijn die er eentje wint en 'die andere' is in tegenstelling tot 3 jaar terug sowieso iemand die ik graag heb, een vriend, of hij die Award nu zou 'afsnoepen' of niet. Ondanks de competitiedrang die in ons schuilt en ons allen ergens toch wel doet verlangen naar zo'n Award zijn de Awards meer dan enkel een verzameling aan Avatars die worden uitgedeelt aan de zogenoemde beste kandidaten. Nee, het is een sociale actie van wederzijds respect waar we waardering uitdelen in de vorm van stemmen en waar de tegenstander het lid is waar je de volgende dag nog altijd tegen zult praten (en hopelijk feliciteren)

Tussen al die Awards door is het een test, een test om te kijken hoe goed we hier allemaal met mekaar omkunnen. Is dat niet mooi?

Phoenyxar

Socio

Zoals elk semi-intelligent ontwikkeld wezen (wat wij gemakkelijkheidshalve "mens" zullen noemen) heb ik al eens graag een gesprek. Uiteraard. Dat mag geen verrassing zijn, zoiets doen mensen nu al eens. Maar dat komt zo met zijn probleempje.

Ik start niet graag een gesprek en vind me er zelf ook echt niet zo sterk in. Zeker, ik kan zoals iedereen wel al eens zeggen, maar doelbewust een gesprek starten is een van mijn zwakke punten. Ik ben op dat vlak nogal passief. Als iemand een gesprek begint ga ik er gewoon in mee, maar er zelf eentje starten gebeurt zelden.

En dat is meer een automatisme dan dat het een keuze is. Het is niet dat ik er voor kies om een gesprek niet te beginnen, hoewel dat op zich wel gebeurt aangezien ik die actie niet onderneem, maar het is meer een constant iets. Een karaktertrekje als je het zo wilt noemen en het is een irritant eentje. Eentje dat we sowieso al veel heeft gekost en waar ik ongetwijfeld al genoeg nadelen van heb ondervonden en toch... identificeer ik me er mee. Vreemd, is het niet?

Maar dan vraag ik mij af of ik hier zo alleen in ben. Ik kan met grote zekerheid stellen dat dit gedrag in de minderheid is, met vrij grote zekerheid zelfs, aangezien ik tot dezer dag nog niemand ben tegengekomen die op dat vlak passiever is. Hoewel toegegeven het praktisch gezien lastig moet zijn voor iemand om op dit criteria op te vallen dus misschien is mijn eigen passiviteit hier een factor op zichzelf. Niet dat ik over enige houding op dit vlak een uitspraak wil doen, laat staan oordelen, maar meer initiatief tonen zorgt er alleszins wel voor dat je opvalt en bijgevolg leidt passief gedrag naar minder interactie wat op zich weer leidt naar... meer passief gedrag. Een mooie vicieuze cirkel, maar zelf heb ik er ondanks mijn eigen passieve gedrag nooit de slechte kant van moeten ervaren.

Dus, wat is het eigenlijk, die stilte die ik voortbreng? Het is geen keuze en het is ook niet echt gelimiteerd tot echte sociale interactie aangezien ik diezelfde automatismen ook online onderga (zo vreemd als dat op zichzelf dan weer moge lijken) Het is iets dat me oprecht doet verwonderen en bijgevolg durf (hoewel dat hier niet het goede werkwoord is) er ook nauwelijks iets over zeggen. Een beetje complex en repetitief, ik zie het zelf ook in...

En toch zie ik het als deel van me, zouden er zo nog zijn?

Phoenyxar

Immigratie

Met alle commotie van de laatste week omtrent een niet nader te noemen uitspraak van een zekere Nederlandse politicus (die we verder niet gaan bespreken) zat ik eens te denken omtrent de haalbaarheid van dergelijke quasi-racistische (en in extensie gewoon xenofobische) uitspraken. Gewoon om eens te kijken hoe goed mensen nadenken...

Om te beginnen, wat zijn zoal de ideeën die we proberen te omvatten hier? Wel, één van de meest prominente ideeën lijkt dat van een gesloten land puur voor de "Nederlanders" of voor diens cultuur. Hier toont zich al een eerste probleem: Wanneer ben je een Nederlander? Dat klinkt misschien zeer voordehandliggend, maar dat is het dus allesbehalve.

Want ben je een Nederlander als je in het land bent geboren of wanneer je identiteitskaart het zegt? In dat geval verandert er niet zo veel met de huidige situatie natuurlijk, maar wat is dan -for the sake of perspective- het punt van een dergelijke regeling? Of moet je je nationaliteit funderen aan de hand van een stamboom? Dan moet er ergens een arbitraire lijn worden getrokken... Dat je zoals in Nazi-Duitsland moet kunnen aantonen dat je al minstens 2 generaties Nederlands bent? Want in zo'n geval ben je werkelijk waar "fucked" als je bijvoorbeeld kwart-Duitse Nederlander zou zijn. In zo'n geval kun je in geen van beide landen meer terecht, ook al dat het je zogenaamde "cultuur" zou zijn.

Stel dat je zo'n burger zou zijn en elk land dus een dergelijk migratiebeleid zou voeren, wat zijn dan je opties?

-Je statuut wordt in een bepaald land erkend, al dan niet als minderwaardige burger.

-Je wordt een burger zonder natie, wat volgens de Universele Rechten van de Mens niet kan/mag worden geweigerd.

-Je bent verplicht om zelf een natie te stichten met andere individuen die in een gelijkaardig schuitje zitten.

Fantastisch idioot allemaal, niet?

Het jammere aan immigratie is net dat het concept voor de meeste Westerse personen volledig onnodig lijkt. De meeste mensen vatten het idee erachter niet omdat ze niet weten wat die mensen drijft om naar andere plaatsen te gaan. We zijn te gewend aan onze luxe die we als een basisrecht achten. Het is natuurlijk een gevolg van het menselijke in ons. Die egocentrische en egoïstische essentie van ons bewustzijn. Dat deel hebben we natuurlijk ook nodig, maar het hoeft zeker niet te domineren.

Ik wil van mijn blog natuurlijk geen politiek gebekvecht maken, dat kan elders, dat heeft hier geen zin. Maar ik wil natuurlijk wel dat mijn lezers er slimmer uitkomen dan ervoor. Ik vraag me vaak af of sommige mensen wel begrijpen waarvoor ze staan of dat ze het niet gewoon zeggen omdat ze niet beter weten.

Ach.

Phoenyxar

Blauw

Ondertussen ben ik dus 4 maanden moderator. Dat is best vreemd. Iets meer dan een half jaar terug was ik nog gewoon Superlid. Weet je wel, zo gewoon superlid zoals jij en ik... Ja ok, nevermind, maar je begrijpt wel wat ik bedoel hopelijk. Dan ga je je ook wel eens snel afvragen: Doe ik het wel goed? Zou je die vraag eigenlijk wel aan jezelf mogen stellen?

Vier jaar terug registreerde ik me hier op het forum en het heeft nog geen 2 en halve maand geduurd of ik had al mijn eigen gang. Nou ja, ik was toen co-leader, maar zelfs tot op de dag van vandaag is er binnen TU geen echt verschil tussen leader en co-leader. Samen met Haruhi was dat. We liepen toen wel onder andere namen rond op het forum, waren toen nog wat actiever (tot ergernis van een groot deel van de crew) en dachten het gewoon leuk te houden. Maar we hadden wel allebei een kleine forumdroom. Om in de nabije toekomst allebei tesamen moderator te wezen van het IV-subforum.

Van het IV-subforum? Ja, dat was toen nog steeds in volle activiteit. Misschien voor sommigen wat moeilijk om in te beelden maar destijds was het IV-subforum het actiefste subforum (laten we even de gang talks wegdenken) op heel de index. Een keertje om de 5 minuten refreshen was niet genoeg om de posts te blijven volgen. Maar kom, het gaat er dus om dat we beiden daar moderator van wouden zijn. Waarom eigenlijk? Dat is niet te verklaren. Het leek ons destijds gewoon leuk. Maar we dachten tegelijkertijd niet na over wat een moderator eigenlijk deed. We wouden het gewoon zijn.

En dan zitten we hier nu, 3 en half jaar later. Ik ben nu moderator van Lifestyle en binnen TU hebben we een machtswissel (in feite 7) ondergaan. Is dus niet wat we gedroomd hadden, maar je gaat me niet horen klagen. Want hoewel ik het eerste een vreemde wending vond om me op Lifestyle te zetten vind ik het nog best goed passen. Okej, ik ben zeker niet de strengste of beste moderator die er ooit heeft gestaan, maar ik doe het uiteindelijk wel graag. Ik vind het uiteindelijk ook nog wel een geschikte plaats. Maar het doet je soms wel wat terugkijken naar het Megalid zijn. Ik wil het niet té speciaal noemen, maar het is wel een groot verschil qua promotie. Je moet nu daadwerkelijk iets doen. Dat is best een verschil. Is het veel? Naaah. Maar het is wel ineens een verschil. Keep Calm and Carry On.

Maar ik zit hier nog altijd voor dezelfde reden. Omdat ik het leuk vind en omdat ik gewoon graag mensen help. Dat laatste komt natuurlijk de laatste maanden wat minder naar voor dan eerst was, maar met wat extra vragen van een komende GTA V zie ik een lichtpuntje. Zolang ik die dingen kan blijven doen zal ik hier wellicht ook wel blijven hangen.

En als we dan even eerlijk zijn. Als ik hier dan toch wil blijven hangen en zo actief ben, dan kan ik de site evenwel van nut zijn door een blauw vaandel te dragen. Laat het toevallig ook nog wel de thuiskleuren van The Underground zijn, hetgene waar alles mee begon. Best toevallig niet?

#Illuminati

Phoenyxar

Fantasm

Ik las dus net een topic, u mag weten welk, waar ik een beetje triestig van werd. Maar misschien niet om de reden dat je denkt.

Uiteraard betreur ik het dat onze beste vriend Nandro niet de tijd heeft (nu ja, daar ga ik dan toch van uit) om GTA V in langere sessies dan een uurtje te spelen. Het is namelijk in lange speelsessies dat een game zijn indruk op je kan nalaten. Het is logisch dat als je maar af en toe speelt je nooit echt in een speelroes komt.

Maar misschien kan hij weinig aan die situatie doen en zelfs als dat niet het geval is kunnen we het hem niet kwalijk nemen als de game inderdaad niet echt meer zijn ding is, dat kan natuurlijk altijd zijn. Wie zijn wij om dat te veroordelen? Nee, mijn verdriet komt van een post ietsje verderop in het topic.

Ik had hetzelfde gevoel als jou, Nandro. Ik heb me lang niet zo veel vermaakt met het spel, als dat ik met de andere GTA's deed. Daarom heb ik vorig jaar mijn PS3 met GTA V verkocht, het spel deed me gewoon niets. Ik vermoed dat het de leeftijd is.

Misschien zit er jammer genoeg wel een waarheid in.

Want ondanks mijn oneindige jeugd (ja, we houden het ons graag voor) merk ik zelf ook wel een gelijkaardig iets. Ik ervaar inderdaad mijn games (oud of nieuw) ook niet meer op diezelfde simpele manier als ik dat vroeger deed. Je kent het wel, dat gevoel dat je iets volledig ongekend ervaart en dat je niet weet wat eerst te doen! Verwonderen, verkennen, ervaren, genieten... de geur van een nieuwe wereld en diens dynamiek. Maar het is allemaal nogal relatief. Want het is niet dat ik niet van de games kan genieten of dat ze me niet kunnen fascineren. Het is niet dat ik vind dat de games me minder bieden of wat dan ook. Ik ben gewoon lastiger geworden. De lat is met de jaren gewoon omhoog gegaan en ik speel niet meer met dezelfde instelling als ik ooit deed.

Ik weet niet goed wat er van denken. Ergens mis ik wel dat simpele genot dat ik vroeger met het spelen kon ervaren. Nostalgie noemen we dat ook wel eens. Maar heeft het in die jaren misschien geen ruimte gemaakt voor een andere manier van genieten? Misschien wel. Ik kan nu meer genieten van detail, van een correcte atmosfeer... het plezier van een prachtige game ervaren.

De jaren hebben me een meer kritische speler gemaakt. Eentje die niet gelijk met elk beetje kleur of vliegende kogel tevreden is. Ik weet het, het is een zeker last en het is een broedplaats voor nostalgie... maar zo lang dat geen nieuwe ervaringen tegenhoudt is het misschien meer een zegen die we te vaak ontkennen.

Phoenyxar

Wielen

De steeds meer aanwezige zonneschijn en de daarbij horende maatschappelijke effecten doen mij weer iets inzien dat ik een goed half jaar was vergeten. Ik haat wielrennen.

Of is dat wat hard uitgedrukt? Nou, ik weet niet, het krijgt veel aandacht. Te veel naar mijn mening. Maar is het dat wel dat ik haat? Nee, ik denk dat het dat niet is, de reden dat ik wielrennen haat is dat het zo'n immens irritant fenomeen met zich meedraagt en zo velen inspireert om er in mee te gaan... Wielerterroristen.

En voor de mensen die niet weten op wat ik doel, ik heb het over de doorgaans dik in de midlife-crisis zittende mannen die niet beters met hun dag en leven weten te doen dan hun tijd te verslijten in een te spannend gesponsord pakje op een veel te dure fiets met een zelfbewustzijn en nonchalance waar een taxichauffeur van zou omvervallen. Altijd voorzien van een retro drinkbus, een veels te flashy helm en een grote bek waarmee ze je elk stukje accessoire op je fiets dat je ontbreekt zullen toeroepen terwijl ze zelf te koppig zijn om een bel te steken in plaats van je omver te duwen wanneer ze achter je rijden. Ja, ik haat ze.

En nu kun je wel denken dat het puur een stereotype is. Dat dit alles zwaar overdreven is, maar helaas. Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen, maar ze worden overschaduwd door hun luidruchtige, overdreven fanatieke en quasi imbeciele collega's. Daarnaast zie ik ook echt niet in wat er plezierig is aan een eenzame tocht op een oncomfortabele fiets tegen een rottempo van jewelste. Nu ja, ze weten het blijkbaar zelf ook niet afgaande op hun gemiddelde humeur. Waarom toch?

Ik adviseer niemand om te stoppen met fietsen, allesbehalve. Ik vind gewoon deze vorm van fietsen ongelofelijk idioot. Er zijn genoeg sociale en in feite gezondere manieren om je bezig te houden met je fiets, het is echt niet alsof je keuze zo gelimiteerd is.

En het is spijtig, want op zich is wielrennen wel een mooie sport, ik vind het vreselijk om naar kijken, maar het heeft wel een zekere waarde als sport. Toch spijtig van die fanatiekelingen. Fans ruin everything!

Phoenyxar

Jaartje

Gelukkige verjaardag, Phoenome...! Wut? Ik ben een dag te vroeg? Aaaarh...! Ja, kom dan morgen maar terug. Doei!

Naja, dit zal ook wel gaan natuurlijk. Op 22 november 2012 (1 maand na mijn Megalid-promotie) ben ik begonnen met deze blog en een jaar later (okej, 364 dagen) schrijf ik er dus nog altijd voor, nog altijd op dezelfde dag. Dit is zelfs het 30ste artikel! Veel mooier kan amper.

Dus, was het een goed jaar? Wel, ik vind het best geslaagd. Niet zo indrukwekkend al de twee grote kleppers die de forumkranten zijn, maar voor een kleine individuele blog vind ik het zo wel goed. En wat kunnen we dan in de komende artikels verwachten? Wel, ik weet het niet. Misschien maakt dat het net wel zo leuk om doen voor mij. Ik schrijf iets wanneer ik denk dat ik het moet schrijven en dat houdt het leuk voor mij. Kijk eens aan, op een manier zorg ik er dus ook voor dat mijn eigen claim "ik zal voornamelijk actualiteit behandelen" op een indirecte vorm nog klopt ook, fantastisch.

Nog even een slot verzinnen... Euhm... Ach, fuck it.

Veel plezier daar en laten we nu allen uitkijken naar het komende jaar (2013 is nog niet eens fatsoenlijk gedaan) en de bijbehorende Forum Awards (en shizzle)!

<3 Phoeny

Phoenyxar

Educatief

Ooit al op de schoolbanken gezeten? Normalerwijs antwoord je nu "Ja." Aangezien het merendeel van de leden op dit forum in West-Europa is opgevoed kennen wij het recht op onderwijs. Mooi toch? Maar ik stel me er soms toch wel vragen bij.

Alhoewel dat men ons de laatste dagen precies wou wijs gemaakt dat ons Belgisch onderwijs nergens staan ("Laten we even vergelijken met de Finnen!") behoort het tot de Top 3 van Europa. Eerlijk gezegd weet ik enkel dat het Fins onderwijs beter doet, daar stopt het dan ook.

Maar ik stel me toch vaak grote vragen bij ons idee achter onderwijs. Ik weet niet voor jullie, maar ik heb de zin "En je moet er aan denken om goed te studeren!" veels te vaak gehoord en als we even eerlijk zijn waar slaat dat eigenlijk op? Het lijkt eigenlijk alsof ons onderwijs er is op geborduurd om mensen op basis van hun studeervermogen een diploma te geven. Wil je het bewijs? Ga naar een willekeurige school en ga daar op een doorsnee dag vragen stellen over de leerstof. Zo'n 80% van de leerlingen zal er geen reet van weten, maar zal tegen juni wel slagen. Hoe doen ze dat? Ze studeren.

Op zich lijkt dat niet zo'n groot probleem natuurlijk, maar als je dan de lijn voortrekt dan kun je je bedenken dat we bijgevolg ook mensen diploma's geven omdat ze kunnen studeren. Zelfs mogelijk voor bepaalde vakgebieden waar ik allerliefst zo'n mensen niet wil zien. Ik heb 4 jaar met zo'n mensen in de klas gezeten, zo dom als wat maar ze konden goed studeren. Als je die mensen dan vroeg wat ze het jaar daarop wouden gaan volgen zeiden ze: "Geneeskunde" Waarop ik direct een angstscheut door mijn lichaam kreeg. Weet je nog wat het enge is? Ze kunnen er in het huidige systeem ook daadwerkelijk in slagen. Hoe komt dat? Waar in de geschiedenis zijn we van koers veranderd en zijn we diploma's gaan uitdelen op basis van mensen hun inzet, eerder dan op hun vaardigheden? Ik snap het soms niet.

Maar natuurlijk is mijn mening lichtjes éénzijdig. Ik heb makkelijk praten. Ik heb mijn Lagere en Middelbare school doorgebracht door gewoon de lessen bij te wonen, niets te noteren, niets te doen, thuis mij verdiepen in vanalles en nog wat dat geen raakvlak had met school en toch mijn examens met overtuiging binnen te halen. Dus natuurlijk vind ik het vreemd als ik zie dat iemand die geeneens de provincies van het land op een kaart kan aanduiden dezelfde diploma's overhandigd krijgt.

Het systeem zit wat vreemd in mekaar. Ik zeg niet dat het moet veranderen omdat ik het zeg (want ik weet geen alternatief dat onze maatschappij daadwerkelijk beter zou afgaan) maar ik blijf het een vreemde manier van onderwijzen vinden. Moet frustrerend zijn als leerkracht. Je brengt uren door in een klas door vanalles en nog wat aan die kinderen te vertellen en het enige wat van hen verwacht wordt is dat ze het kunnen studeren. Wat blijft er echt hangen van alles dat je hebt gezegd...?

Phoenyxar

Orpheus

Helaas, dit stuk heeft weinig te maken met de Griekse mythologische dichter (hoewel), maar meer met het lied. "Het lied?" Ja, sommigen hier zullen het al mee neuriën ondertussen, maar voor hen die

.

Nu, waar ik het dus over wil hebben... Volgens mij heb ik dit onderwerp al vaker aangesneden, elk jaar zo in de periode februari-maart. Het is namelijk mijn bijna existentiële vraag naar zonlicht. Niet noodzakelijk warmte, maar vooral zonlicht. Zoals het lied ook bezingt: "I need the Sunshine in the morning..." Wel, dat klopt bij mij zeer goed.

Ik functioneer namelijk maar zeer matigjes zonder zon. Natuurlijk, dit gaat op voor het merendeel van de bevolking. Het is al vaker aangetoond dat een afwezigheid van zonlicht depressies in de hand werkt en als indirecte bron van leven lijkt het dan ook niet verkeerd om de zon als een scheppende god te benoemen. (Iets wat men logischerwijs ook vaak heeft gedaan in de geschiedenis) Zij het Amon-Re, Tonatiuh, Helios of Surya... We kunnen er vele namen op plakken, maar het concept blijft hetzelfde. Ik (en vele anderen) hebben de zon nodig. Het geeft me kracht, het maakt me wakker.

Maar wat voor rol speelt dat in je dagelijkse leven? Toegegeven, wanneer ik binnen zit bitter weinig, maar als ik op een stille winterochtend rondwandel is dat beetje zonlicht altijd welkom. Ik heb ooit met mijn halve klas voor bezinning een natuurtocht gedaan in de winter. Drie dagen met rugzak en tent rondtrekken in de omgeving van La Roche-en-Ardenne. Nu, dat rondtrekken in een woud in de winter koud zou zijn wisten we wel, maar dat we er op één dag 30 kilometer in gietende regen zouden afleggen zat niet in de oorspronkelijke planning. Dan mag je nog zo seculair of atheïstisch zijn, wanneer die zon er de volgende ochtend doorkomt zit je er met tien doorweekt op een rij naar te bidden. Dat voelt alleen maar juist.

Maar die zon kan ook veel minder letterlijk zijn. Het zou een concept kunnen zijn. Iets dat inspireert of leven schenkt/biedt. Aan ideeën, gedachten, gevoelens... Het kan veel zijn. Zelfs een persoon. Iemand wiens voorkomen, aanwezigheid, ideeën, dialogen, gesprekken etc. op zich een bron zijn voor je eigen geest en diens gevolgen. Het lijkt een simpel concept, doch zo zeldzaam om ervaren, maar als je het dan eens kunt ervaren is het fantastisch. Een bron van inspiratie. De artistieke wereld zou zo'n persoon een muze noemen.

En daarmee zijn we misschien toch in het vaarwater van Orpheus belandt.

Heb jij al een muze gehad? :o

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - Fluma

Fluma

Soms zijn er van die gesprekken waar je plots bij denkt: "Serieus?" We komen ze allemaal wel om de zoveel tijd tegen en afhankelijk van inhoud of context kunnen ze ons fascineren of net doen fronsen.

Zo had ik de afgelopen week ook wel enkele van deze gesprekken. De meest uitgesproken daarvan kwam uiteindelijk neer op een stereotype waar ik zelden bewust een levend voorbeeld van tegenkom. Ja, ik heb het over de "zonder alcohol geen feest"-mentaliteit. Een onderwerp waarover ik -en vele anderen- een duidelijk uitgesproken standpunt heb: "Serieus?"

Want verder heb ik doorgaans geen problemen met dergelijke personen, het is niet dat zo'n gegeven op zich een heel persoon bepaald (hoewel ze daar soms zelf wel anders over denken), maar ik blijf er toch altijd vraagtekens bij hebben en ik zal er ook niet alleen bij zijn. Want ja, hoe kun je toch geloven in een dergelijk idee waarvan toch bijna iedereen de directe ironie en tegenstelling kan inzien, nee?

Natuurlijk schrijf ik dit ook vanuit mijn eigen perspectief en ervaringen. Je zou kunnen stellen dat ik in zekere mate een bias heb op het onderwerp en dat bijgevolg mijn ervaringen met zulke gesprekken al op voorhand zijn bepaald, maar daar zal ik eveneens niet alleen in zijn. Biases bestaan, ze ontstaan door ervaringen en vormen zich met je leven mee. Natuurlijk zijn het geen absolute waarheden en dat zouden ze dan ook nooit mogen zijn of worden, maar je draagt ze mee, onbewust of net zeer aanwezig en ze beïnvloeden je (dagelijkse) leven en diens interacties. Je zou misschien kunnen zeggen dat ze op een manier ook wel aflijnen wie we zijn en hoe we reageren, maar ze zijn in het beste geval een tijdelijk iets.

Net zoals dat die "geen feest zonder alcohol" uiteindelijk ook een mening met een bias is. (Is dit geen pleonasme? Zijn alle meningen niet partijdig in zekere zin?) Zulke uitspraken komen namelijk voort uit ervaringen. Nou, dat hoop ik toch alleszins, als je dan zoiets gaat verklaren en je het dan roept zonder enige achtergrond of motivatie dan verliest de inhoud -die in dit geval al niet te sterk was- zijn waarde volledig.

Maar wat maakt het uiteindelijk ook uit? Het is een attitude waar ik grote vragen bij heb, maar verder? Misschien zijn het mijn zaken verder niet. Er bestaan genoeg sensibilisatiecampagnes voor zelfs alleen dit onderwerp en misschien moet ik me er dus ook maar niet mee bezig houden. Of toch? Uiteindelijk ben je, of je het nu wilt accepteren of niet, een actief deel van de samenleving en je invloed of verantwoordelijkheden minimaliseren, van je af schuiven of negeren zijn dan slechts manieren om jezelf een excuus tot zwijgen te geven. Niet echt volwassen, toch?

Tot zover het interessante sap dat de laatste dagen mijn hoofd vulde. Doet altijd even goed om het te laten vloeien.

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - #V(ijf)

#V(ijf)

Grand Theft Auto V, bij ons ook wel gekend als GTA V of simpelweg V, komt binnen 5 dagen uit. Niet alsof jullie het niet zouden weten, het forum, het internet en zelfs mijn omgeving bulkt er van uit.

Ik zal binnen 4 dagen, op mijn eerste schooldag van dit jaar staan wachten voor de deuren van een lokale winkel op de night-release. Vier dagen? Het voelt zo eigenlijk niet echt. Ik heb bijna 2 jaar staan uitkijken op deze dagen en nu dat de dag er aan komt... Lijk ik het maar te ondergaan. Ik leek het bijna vergeten te zijn.

Is dat normaal? Of ben ik misschien een soort van hipster geworden die zich niet wilt identificeren met de rest van de overhypete meute fans? Want ik ben natuurlijk niet zomaar een fan, ik ben een echte fan en die wachten alles stoïcijns af, laten geen blijk van enthousiasme doorschijnen en zullen zich de eerste dagen bezighouden met alle fouten in de nieuwe GTA te zoeken waardoor ze hun nostalgische liefde Vice City wederom als winnaar naar boven kunnen prijzen... Oow wacht, die vergelijking sloeg nergens op. Of toch?

Want afgaande op de (soms wat overdreven) enthousiasme van andere leden die ik hier zie zou ik moeten concluderen dat ik maar een matige fan ben. Of is in stilte genieten ook genoeg? Moet ik misschien na het uitspelen van de game een geweldige uitzetting schrijven over GTA als genre totnogtoe waarin ik alle aparte games beoordeel en bekritiseer, enkel gebaseerd op mijn eigen ervaringen en daarbij ook de mening van andere fanatiekelingen liefst zo diep mogelijk kapot maken. Maakt dat mij een betere fan?

Of misschien betekent een fan zijn puur dat je het plezier van het spelen er ervaren eerst overlaat aan je medefans. *insert random spoiler-rant hier* Ik heb er de laatste dagen (doelbewust) aan kunnen ontsnappen, maar er blijkt dus een geweldige spoilerfest gaande. Wat voor mensen doen dat eigenlijk? Creëert toch meer irritatie dan wat anders? Vind het best wel triest, als fan zijnde.

Maar... tegelijkertijd zie ik dan ook wel dat de helft van de community het principe van een "spoiler" lijkt te misbruiken. Zeggen dat bijvoorbeeld Michael 45 jaar is, is geen spoiler. Zeggen dat bijvoorbeeld Michael op zijn 39e contact heeft gehad met de FIB is dat wel. Dit zijn trouwens ter plekke verzonnen gegevens, geen idee of zijn leeftijd zelfs ook maar correct is, dus geen spoilers.

Een spoiler is het verklappen van een deel van het verhaal of van een gegeven dat invloed heeft of kan hebben op de ervaring van een verhaal. Zeggen dat er een stad op de kaart ligt die Los Santos noemt na het zien van de kaart is geen spoiler (hoewel sommige namen een indicatie van een verhaal kunnen bevatten), de kaart tonen is dat wel, hoewel net het bekijken van diezelfde kaart het eerste is wat ik doe wanneer ik een nieuwe GTA koop.

We lijken als community een beetje paranoia ten opzichte van alle informatie. Wat als je kijkt naar een jaar terug zeer ironisch is want toen deden we niet anders dan vragen naar informatie. Misschien is dat onze manier om ons te onderscheiden van al die andere fans? Ach ja...

2dm6wir.jpg

Phoenyxar

Aurora

Ze komt er aan, de zomer. Nee beter nog, ze is er eigenlijk al. Begint het al te dagen bij jullie? Bij mij in ieder geval wel. Vanaf het eerste beetje zon dat ik voel in Februari voel ik de zomer aankomen. Niet aan de temperatuur, maar puur door de zonnestralen. Ik voel me ook vrij afhankelijk van de zon en die warmte, wat best ironisch is voor iemand die het meeste van zijn tijd binnenshuis doorbrengt. Maar dat doen we allemaal eigenlijk, nee?

Vorige week ben ik vergeten een artikel te schrijven, ja maak dat eens mee, ik ben het vergeten! Maar het was toen goed weer, dus jullie hadden wellicht toch iets beters te doen, dus dat is niet zo erg. Of wel?

Soms ontwaakt er wel eens een idee in me, zoals bij iedereen. Het idee dat je misschien iets beter kunt of weet dan een ander en dat je die vaardigheid dan maar beter uitbuit zodat je er van kunt leven! Nou... Ik ken die ideeën wel, maar ik vind er geen enkele echt goed genoeg. Niet om te overdrijven, maar er zijn best wel veel dingen die ik kan en vaak beter dan de meerderheid (of toch de mensen waar ik mee in contact kom) maar er is niks, lees niks, waarvan ik zou zeggen: "Wauw, dat kan ik nu eens echt goed." Ik ben degelijk in alles en in niks goed.

Ja, ik kan best goed Wiskunde, maar niet in een mate dat het iemand zou verrassen.

Ja, ik heb een degelijke basis van quantummechanica, maar niks waarmee ik iemand iets nieuws zou kunnen vertellen.

Ja, ik ben tot in de gewestelijke finales van Chemie-olympiades geraakt, maar weer: Niks om over naar huis te schrijven.

Ja, ik kan tekenen, maar weeral meer middelmatigheid dan wat anders.

Ja, ik kan ontwerpen, maar dat is ook weer niks speciaal.

Trek deze lijn maar door naar meerdere dingen. Ik ben middelmatigheid. "Jeej!" Perfect, dan kan niemand ooit tegen me zeggen dat ik "Normaal" moet doen. Daar zullen we dan eens een feestje voor houden. Oow wacht, dat is niet waar, ik kan best goed zagen als ik moet uitgaan van dit artikel. Spijtig, dan zal het politiek moeten worden.

Wat ik dus probeer te zeggen is dat ik geen echte roeping voel in mijn leven/omgeving. Ik ervaar alles, observeer alles, maar voel niks waarbij ik denk: "Op dat vlak ga ik nu eens alles leren kennen!" Dat heb ik niet. Misschien is dat omdat ik geen afstand wil nemen van al de rest en dat ik graag tussen alles in blijf zweven. Met toegang en kennis tot alles, maar niet té veel of te diep. Is dat een zwakte? Over Da Vinci wordt gezegd dat hij een Uomo Universalis is omdat hij zo vele verschillende dingen kon en beoefende, maar die man bemeesterde zijn vakgebieden dan ook.

In essentie ga je zo heel snel in cirkeltjes denken en blijf je er in zitten. Maar het is niet dat ik er echt mee in zit. De wereld ziet er voor mij niet somberder uit omdat ik niet weet waar ik echt goed in ben, dus misschien was dit artikel wel compleet nutteloos. Behalve dan misschien voor de personen die zich hier dan ook mee kunnen identificeren en denken: "Zie, ik ben niet de enige." Dat zou al genoeg zijn. Ik ben op mij zelf niet in staat om de wereld een betere plek te maken, maar ik wil mensen best wel helpen hun eigen wereld te herkennen.

Dus hoe gaat het daar allemaal? Wat kunnen jullie dat ik niet kan? Het klinkt sarcastisch, maar ik wil het graag horen!