GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    72
  • reacties
    367
  • bezichtigingen
    65864

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

Creatuur

Weet je? Ik hou enorm veel van dingen "creëren". Maakt niet uit wat het is, of het nu steden, kaarten, concepten of constructies zijn, ik hou er van.

Ik hou er op een manier zo veel van dat het tot in zekere mate mijn leven domineert. Mijn vrije tijd is in grote mate opgemaakt van tijd die ik toewijd aan het maken of tekenen van iets. Soms het hertekenen of verbeteren van iets dat ervoor al bestond, maar vaak ook iets volledig nieuws.

Maar naast die wil der creatie wil ik ook een zekere controle hebben over wat ik creëer. Daarom ook dat ik wel met zeker plezier bijvoorbeeld een SimCity zal spelen, maar ik vaak na een aantal games naar een externe hulp zal grijpen (een CheatEngine, trainer, wat dan ook) om me bij te staan wanneer ik puur zin heb om te creëren in plaats van het spel te spelen. Het is waarom ik wel graag Minecraft speel, maar ik uiteindelijk vaker in Creative ben te vinden, omdat ik geniet van iets te vormen naar hoe ik het zou willen zien.

En op die manier kijk ik dus ook naar de creaties van anderen. Mensen die iets creëren hebben vaak een gelijkaardige wil of drijfveer in hun zitten, je tekent uiteindelijk niet zomaar iets. Misschien wel, dan is daar niets mis mee, maar doorgaans zit er toch een zeker idee achter. Zo veel als ik kan genieten van professionele werken hou ik ook van fanmade materiaal. Doorgaans niet even perfect, maar vaak even amusant en soms... heel soms zijn het dingen die je altijd al had willen zien, maar nooit hebt geweten dat je ze wou zien. Onverwacht geluk, serendipiteit (tja, het vertaalt lastig) in zijn volle glorie.

Want uiteindelijk is er voor mij niets mooier dan een creatie ervaren in zijn volle glorie. Zelfs al bestaat het niet echt, het toch kunnen ervaren, het zien evolueren en het mee beleven... Grote kans dat het niet bij ieders verbeelding of staat van denken aansluit, maar het is toch iets zeer eigen aan mensen. De kracht der inbeelding is de basis van innovatie en heeft ons indirect dus hierheen gebracht, dus ik vind het toch relevant dat we er bij stilstaan.

Maar wat betekent het dan, wat is de zin van dit artikel? Ik weet het niet zo goed, maar soms heb ik de drang om iets te maken en over te brengen en waarom dat dan ook niet gelijk doen? Uiteraard zal niet iedereen dezelfde fascinatie op dezelfde manier meebeleven, maar zo is de wereld, nee?

Laten we eindigen met een quote van Dumbledore die het concept goed omvat...

"Of course it is happening inside your head, Harry, but why on earth should that mean that it is not real?"

Phoenyxar

Twee Jaar

U hebt het allen wel al gezien. Gisteren is onze heilige tempel (door sommige ook wel als GTAGames.nl gekend) 11 jaar geworden! Een mooie verjaardag en op een van die verjaardagen (de 9e, 2 jaar terug) promoveerden drie Superleden naar Megalid. Bassieboy35, BoerTijger en ik.

En daarmee startte ook gelijk mijn bloggeschiedenis, want een kleine maande later (op 22 november) plaatste ik mijn eerste (2) artikels online, Phoenomena was geboren! Maar op zich is dat meer een verhaal voor binnen een maand. Vandaag gaan we het over iets anders hebben, iets minder oppervlakkig.

Want waar ik natuurlijk twee jaar geleden aan deze blog ben begonnen doe ik verder natuurlijk nog andere dingen. Veel andere dingen, heel veel andere dingen eigenlijk. Het is zo veel dat wanneer iemand me vraagt wat ik in mijn vrije tijd doe dat ik gewoon geen idee heb om antwoorden, ik zou nooit volledig kunnen zijn in dat antwoord. Het zou nooit compleet voelen. Vandaag alleen al heb ik een goede vijf verschillende activiteiten gehad en dat gaat zo vaak elke dag.

Ik doe dat ook wel bewust, ik probeer altijd bewust bezig te zijn met "iets". Wat dat iets dan is dat wisselt zo van dag tot dag of zelfs van uur tot uur. Ik moet gewoon bezig zijn, elk uur, elke minuut benutten... Misschien is het wel een lichte obsessie van mezelf. Continu iets doen. Ik kan gewoon niet ergens zitten en niets doen, dat is niet hoe ik functioneer. Als ik niets doe dan heb ik het gevoel dat ik tijd verspil. Verspil van wat? Lastig om zeggen. De voordehand liggende optie is "het leven" natuurlijk, maar of ik daadwerkelijk tijd verspil door eventjes niets te doen is een goede vraag.

Hoe neem je dan vakantie, als je altijd iets wilt doen? Wel, ik neem "vakantie" door wat anders te doen of te ontdekken. Te lang hetzelfde doen is zeer nefast voor mijn vreugde en algemene toestand, ik wissel daarom veel af. Het weekend is op die manier een mooie afwisseling met school, maar op zijn beurt werkt school als een leuke afwisseling voor te veel vrije tijd. Ik heb dus ook geen probleem met naar school gaan, zolang het maar wat afwisselend is.

Misschien ben ik wel het resultaat van een impulsgeneratie? Het is niet dat ik me niet kan concentreren, dat kan ik mits benodigde verwondering uitstekend, maar de vraag naar een constante instroom van verschillende data is wel aanwezig en ja... van waar komt die en waar gaat het vanaf dit punt naartoe?

Ik weet het niet. Kennen jullie dit ook?

Phoenyxar

Constant

Begin deze week had ik enkele uren tussen de lessen in, waarop ik mij na het nuttigen van een caloriebom naar een van de computerlokalen waar ik dan enkele standaardsites afging. GTAForum, SkyscraperCity, YouTube... Waarna ik me realiseerde dat ik het jaar daarvoor ook al hetzelfde deed... en het jaar daarvoor ook al.

Ik kwam tot de vaststelling dat ik de afgelopen drie jaar maar weinig verandering heb gekend qua internetshizzles. Ik bezoek nog steeds dezelfde sites, heb dezelfde abonnementen op YouTube en speel daarnaast ook nog steeds Minecraft. Allemaal zo lekker constant... Ben ik dan op die drie jaren niets veranderd? Helemaal niets?

Nuja, natuurlijk besef ik zelf ook wel dat zulk een statement het nooit tot het einde van het artikel zal overleven. Uiteraard ben ik niet meer dezelfde persoon als drie jaar terug. Op een manier wel natuurlijk, het is niet dat ik plots van gedaante ben veranderd, maar evenzeer toch zeer verschillend. Daarom dat ik het toch wel eigenaardig vind dat zovele dingen het al die tijd mee hebben overleefd. Voornamelijk die dingen waar ik destijds ook al vaak te vinden was.

Dus... ben ik dan over de tijd veranderd en is een deel van mij blijven hangen bij hetgene dat ik toen al leuk vond of hebben net die dingen mij over tijd veranderd? Sowieso zal het een beetje van beide zijn, ik kan er wel inkomen dat ik nog aan sommige dingetjes vasthoud en dat mijn omgeving me altijd op welke manier dan ook beïnvloed, een forum of internetsite is daarin niet anders. Dus misschien moet ik wel blij zijn dat ik hier (en op andere plaatsen) al meerdere jaren rondhang, want de invloed die het op me heeft gehad kan ik enkel als positief beschrijven. Als er echte negatieve puntjes waren dan zouden ze me wel opvallen.

Maar omgekeerd dan. Op die jaren zou ik ook mijn invloed moeten hebben gehad op enkele dingen, zoals elk individu of concept dat op zijn omgeving wel doet. Een afdruk die je nalaat en die met de jaren alleen maar vergroot... Naargelang je aanwezigheid en diens aard natuurlijk.

Ik denk dat ik er wel al eentje kan noemen. Ik heb het gebruik van ":3" op dit forum doen toenemen. Toch iets waar ik trots op kan zijn.

:3

Phoenyxar

Vakantie

Ja, we zijn al voer de helft... Van de eerste twee maanden dan, want ik ben eigenlijk nog maar half. Maar elk jaar ervaar ik toch eenzelfde vraag tijdens die vakanties. Hebben we echt die twee maanden nodig?

Vakantie is altijd leuk, zo hopen aan vrije tijd klinkt aangenaam want zo'n gebrek aan verdere verplichtingen voelt zo lekker, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het na een lange tijd zijn waarde wat verliest. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn vrije tijd op schooldagen veel beter benut dan ik dat nu doe.

Want elk jaar kijk ik terug op mijn vakantie met de vraag: "Wat heb ik eigenlijk gedaan deze vakantie?" En het is eigenlijk niet dat ik niets doe, maar het lijkt gewoon allemaal zo weinig als je het vergelijkt met periodes waar je wel iets te doen hebt. Niets te doen hebben maakt ons nogal lui... Niet dat we het anders niet zijn, maar het idee dat je onaangename dingen moet doen motiveert je wat meer om leuke dingen te organiseren als tegenhanger.

Soms vraag ik me af of het niet interessanter zou zijn om die twee maanden wat meer te herverdelen over de rest van het jaar. Een dikke maand in de zomer (want uiteindelijk is naar school gaan in de zomer niet het beste vooruitzicht), wat extra weekjes in de winter, twee rond maart en de rest als extra vrije dagen. Misschien haalt het ons dan wel wat uit een productief schema, anderzijds functioneert de huidige zomervakantie als een immens schisma elk jaar, dus wat is het beste?

Ik weet het niet, ik geniet elk jaar wel van die paar weken dat ik hier onderuit lig en me wat kan toewijden aan dingen waar ik normaal niet toe zou komen, maar toch lijkt het allemaal niet wat ik zou willen. Wellicht heb ik gewoon die druk van buitenaf nodig die het schoolgaan dan invult. Lastig om met zekerheid te zeggen.

Tja, wie gaat het zeggen. Nog anderen die hetzelfde ervaren? Of genieten we allen gewoon lekker van de zomer? Kan allemaal en hopelijk is het voor allen al een mooie zomer!

Phoenyxar

Socio

Zoals elk semi-intelligent ontwikkeld wezen (wat wij gemakkelijkheidshalve "mens" zullen noemen) heb ik al eens graag een gesprek. Uiteraard. Dat mag geen verrassing zijn, zoiets doen mensen nu al eens. Maar dat komt zo met zijn probleempje.

Ik start niet graag een gesprek en vind me er zelf ook echt niet zo sterk in. Zeker, ik kan zoals iedereen wel al eens zeggen, maar doelbewust een gesprek starten is een van mijn zwakke punten. Ik ben op dat vlak nogal passief. Als iemand een gesprek begint ga ik er gewoon in mee, maar er zelf eentje starten gebeurt zelden.

En dat is meer een automatisme dan dat het een keuze is. Het is niet dat ik er voor kies om een gesprek niet te beginnen, hoewel dat op zich wel gebeurt aangezien ik die actie niet onderneem, maar het is meer een constant iets. Een karaktertrekje als je het zo wilt noemen en het is een irritant eentje. Eentje dat we sowieso al veel heeft gekost en waar ik ongetwijfeld al genoeg nadelen van heb ondervonden en toch... identificeer ik me er mee. Vreemd, is het niet?

Maar dan vraag ik mij af of ik hier zo alleen in ben. Ik kan met grote zekerheid stellen dat dit gedrag in de minderheid is, met vrij grote zekerheid zelfs, aangezien ik tot dezer dag nog niemand ben tegengekomen die op dat vlak passiever is. Hoewel toegegeven het praktisch gezien lastig moet zijn voor iemand om op dit criteria op te vallen dus misschien is mijn eigen passiviteit hier een factor op zichzelf. Niet dat ik over enige houding op dit vlak een uitspraak wil doen, laat staan oordelen, maar meer initiatief tonen zorgt er alleszins wel voor dat je opvalt en bijgevolg leidt passief gedrag naar minder interactie wat op zich weer leidt naar... meer passief gedrag. Een mooie vicieuze cirkel, maar zelf heb ik er ondanks mijn eigen passieve gedrag nooit de slechte kant van moeten ervaren.

Dus, wat is het eigenlijk, die stilte die ik voortbreng? Het is geen keuze en het is ook niet echt gelimiteerd tot echte sociale interactie aangezien ik diezelfde automatismen ook online onderga (zo vreemd als dat op zichzelf dan weer moge lijken) Het is iets dat me oprecht doet verwonderen en bijgevolg durf (hoewel dat hier niet het goede werkwoord is) er ook nauwelijks iets over zeggen. Een beetje complex en repetitief, ik zie het zelf ook in...

En toch zie ik het als deel van me, zouden er zo nog zijn?

Phoenyxar

Ai Yo Nan Desu Ka

Voor u, dapper forumlid dat het toch heeft aangedurfd om dit artikel open te klikken ("Want zo'n vreemde naam, daar klik ik niet op!") zal ik gelijk even zeggen wat het betekend:

Ai Yo Nan Desu Ka, het is een simpele Japanse vervoeging, te vertalen als "What is love?" of "Love, what is it?"

En nee, voor hen die nu vrezen een melancholische monoloog te moeten lezen over hoe de liefde de schrijver zou hebben verraden, vernietigd of verlaten... Dit artikel is iets anders dan dat. Misschien dat ik ooit nog wel zo'n artikel doe, ik kan het nu eenmaal niet volledig uitsluiten.

Nee, ik zoek het meer filosofisch dan dat. Meer als een vraag, een vraag naar wat niet alleen liefde is, maar de liefde naar alles in het algemeen. Want kunnen we dat wel uitleggen en verklaren? Die onverklaarbare toewijding, als we het zo kunnen noemen, naar "alles". Alles? Zeker, alles! Okej, liefde voor een schaap zou je nu toch nog net in twijfel kunnen trekken, maar verder de standaard liefde voor alles wat leeft. Voor één individu of voor een concept. Okej, ik ga me weerhouden om hier over door te drammen, want je zult de opzet wel doorhebben.

Kijk, millennia lang is de mensheid op zoek gegaan naar zo veel. De verwondering en ontdekking van een nieuw land, de interactie met het ongekende, de verlichting der geest... Maar dat ging doorgaans altijd tesamen met het onderwerpen van anderen. Hen die iets minder geluk hadden en moesten leven naar de wil van de overwinnaar, de entiteit die op zoek was naar een vorm van geluk, een doel waarvan ze niet wisten wat het was en wat het zou inhouden. Wisten zij wat die liefde was? Of waren ze blind voor het concept door hun zoektocht naar hetgene waarvan ze de inhoud niet kenden?

In dat handvol jaren dat ik hier rondloop verbaas ik mezelf vaak aan bepaalde dooddoeners. Zinnen wiens inhoud eigenlijk leeg is en die toch op zichzelf staan als zijn ze de waarheid des levens. "Waar gaat dat heen met de wereld?" Ja, die wereld draait in een cirkel rond een ster die op zijn beurt een omloop tracht te voltooien rond Sag A*, maar dat is wellicht niet wat ze bedoelen. Nee, die wereld waarvan zij denken dat diens (re)acties naar de mensheid er op achteruit gaan. Diezelfde wereld waar men eerst alles dat een hartslag had wou onderwerpen omdat het kon. Diezelfde wereld waar genocide nog maar enkele decennia als ongeoorloofd wordt beschouwd. Ja, die wereld gaat er vooral op achteruit qua morele waarden...

Het concept van liefde naar een individu en meer dan dat kennen we eigenlijk pas sinds de Romantiek en de Verlichting, daarvoor werd het beschouwd als een logisch gevolg van de drang om te overleven, maar vanaf dit punt werd het een bron van geluk op zich. Een doel dat het waard was om naar te streven, iets waar je iets voor wou opofferen! Men zocht iets om naar te verlangen en dat concept vond men, iets wat me dus deed nadenken... Is de mens wel gemaakt om lief te hebben? Als wezen dat is voortgekomen als het ultieme schepsel om zijn omgeving naar zijn hand te draaien en alles te domineren, kan dat ding een dergelijk concept wel vatten? Wel, we weten onderhand wel dat die daartoe in staat is, maar de vraag blijft bestaan. Want zo oordelend naar het gedrag van mensen wiens idee van overleven bestaat uit de keuze kleur van handtas lijkt het me dat zij die liefde niet kennen.

Is het dan wel natuurlijk, die liefde? Je kunt het je afvragen en je zou het nog kunnen funderen. Maar uiteindelijk weten we allemaal dat het zijn belang kent. Onze maatschappijen, onze wereld, ons bestaan is opgebouwd op dat concept van liefde, ons laatste en misschien wel enigste ware idee van geluk. Het is belangrijk dat eenieder beseft wat dat inhoudt. Maar ik ben zeker dat velen het verwerpen, dat ze hogere waarden hebben gevonden. Ik betwijfel het dat ze dat concept begrijpen, dat ze het kennen. Als ik het goed begrijp waren de Nederlandse verkiezingen vandaag. Tja, dit is geen politieke blog, dus ik ga me daar niet over uitlaten, maar afgaande op dergelijke gekende resultaten... Nee, niet alle mensen weten eigenlijk niet wat ze doen, wat hun beslissing inhoudt.

En natuurlijk zal niet iedereen het eens zijn met een dergelijke instelling, maar dat maakt me eigenlijk niet veel uit en het zou me niet mogen uitmaken. Want bestaat er iets meer gerechtvaardigd dan een algemene liefde naar dat wat leeft en naar al dat die waardes kunnen rechthouden. Langdradig en eentonig als het moge zijn, maar het zijn toch die ideeën en waardes die ons hebben gemaakt wat me vandaag zijn, kunnen zijn en konden zijn.

De wereld die we kennen is het resultaat van de verloochening en erkenning van dat idee. Leer het erkennen, laat het je verwonderen, sta open om hem te begrijpen en wees bereid om de liefde die het je wilt geven te accepteren.

Wat is het, die liefde?

Phoenyxar

Uniek

Al wandelend gisteren dacht ik na over het concept of toch het idee achter personificatie. Je weet wel, het Westerse (niet enkel gelimiteerd tot het Westen, maar wel oorspronkelijk hier begonnen) idee dat iedereen zich moet/kan onderscheiden ten opzichte van de rest.

Ik heb het niet enkel over het psychologische proces, maar ook over het economische idee erachter. Op een manier is het idee dat je jezelf "speciaal" kunt maken via bepaalde voorwerpen/accessoires ons aangepraat via reclame en zeer doordachte marketingprogramma's van de vroege jaren 70.

Het was op zich niets nieuws natuurlijk, de adel en burgerij hebben dit principe eeuwenlang gehanteerd via het aanschaffen van schilderijen, speciale kleding, vervoer etc. om zich te onderscheiden van het plebs. Op zich ook wel een menselijk iets om je te proberen onderscheiden, opgaan in de anonimiteit is nu eenmaal een onbewuste angst, zeker voor hen die denken dat ze uniek moeten zijn omwille van hun vermogen. Maar het was in de jaren 70 wel iets nieuw voor het gewone publiek.

Maar nu, mede dankzij die marketingbeweging is het concept erachter een beetje... leeg geworden. Want oorspronkelijk waren het gewoon enkelen die zich wilden onderscheiden ten opzichte van de massa, dus nu dat de massa net datgene probeert te doen, op welke manier doe je dit dan? Of wat houdt het dan in? Uiteindelijk strand je dan op een paradox. Als elk individu zich probeert te onderscheiden van de rest, dan is net het niet nastreven van uniek zijn de enige manier om als individu uniek te zijn en vice versa.

Het is geen absolute wetenschap, uiteindelijk zijn er genoeg manieren om jezelf uniek te noemen, mits je het nodig vindt om dit te doen. Maar ik vond het op zich best wel een amusant idee dat dit concept van iets "uniek" uiteindelijk zeer generiek maakt. Niet enkel bij mensen natuurlijk, het is breder dan dat, maar het is bij mensen wel net dat tikje leuker.

Uiteindelijk sluit dit stukje pseudo-filosofie mooi aan bij een bestaand idioom. "Iedereen is speciaal." Lekker paradoxaal. Of niet?

Een zeer uniek artikeltje, nee? Ow, wacht...

Phoenyxar

Wielen

De steeds meer aanwezige zonneschijn en de daarbij horende maatschappelijke effecten doen mij weer iets inzien dat ik een goed half jaar was vergeten. Ik haat wielrennen.

Of is dat wat hard uitgedrukt? Nou, ik weet niet, het krijgt veel aandacht. Te veel naar mijn mening. Maar is het dat wel dat ik haat? Nee, ik denk dat het dat niet is, de reden dat ik wielrennen haat is dat het zo'n immens irritant fenomeen met zich meedraagt en zo velen inspireert om er in mee te gaan... Wielerterroristen.

En voor de mensen die niet weten op wat ik doel, ik heb het over de doorgaans dik in de midlife-crisis zittende mannen die niet beters met hun dag en leven weten te doen dan hun tijd te verslijten in een te spannend gesponsord pakje op een veel te dure fiets met een zelfbewustzijn en nonchalance waar een taxichauffeur van zou omvervallen. Altijd voorzien van een retro drinkbus, een veels te flashy helm en een grote bek waarmee ze je elk stukje accessoire op je fiets dat je ontbreekt zullen toeroepen terwijl ze zelf te koppig zijn om een bel te steken in plaats van je omver te duwen wanneer ze achter je rijden. Ja, ik haat ze.

En nu kun je wel denken dat het puur een stereotype is. Dat dit alles zwaar overdreven is, maar helaas. Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen, maar ze worden overschaduwd door hun luidruchtige, overdreven fanatieke en quasi imbeciele collega's. Daarnaast zie ik ook echt niet in wat er plezierig is aan een eenzame tocht op een oncomfortabele fiets tegen een rottempo van jewelste. Nu ja, ze weten het blijkbaar zelf ook niet afgaande op hun gemiddelde humeur. Waarom toch?

Ik adviseer niemand om te stoppen met fietsen, allesbehalve. Ik vind gewoon deze vorm van fietsen ongelofelijk idioot. Er zijn genoeg sociale en in feite gezondere manieren om je bezig te houden met je fiets, het is echt niet alsof je keuze zo gelimiteerd is.

En het is spijtig, want op zich is wielrennen wel een mooie sport, ik vind het vreselijk om naar kijken, maar het heeft wel een zekere waarde als sport. Toch spijtig van die fanatiekelingen. Fans ruin everything!

Phoenyxar

Ziektes

Als er een ding is waar er nog steeds een vrij groot taboe rond bestaat, dan is het wel het woord "ziekte".

Maar wat bedoel ik hiermee dan? Dat ziektes nog altijd een taboe rond zich hebben? Dat ook, zeker enkele ziektes die verbonden zijn met frequente scheldwoorden hebben hun taboe-kantje. Maar ik bedoel meer echt het woord op zich. Of de term. Het is maar wat je het wilt noemen.

Wikipedia zegt me dat: Ziekte is een ongewenste verstoring van de normale situatie, het dient vermeden te worden.

Okej, het is dus wel op zich duidelijk dat een ziekte iets is dat we moeten mijden. Maar we lijken het in het algemeen ook te doen met het woord en met alles dat er rond kijken. Het heeft een zeer negatieve bijklank en leidt vaak ook naar een ander -misschien wel veel ouder- taboe. Sterfelijkheid. Het hoeft niet, maar het lijkt zich toch in diezelfde regionen te nestelen.

Natuurlijk, die definitie is zeer ambigu. Iemand die omwille van een aangeboren aandoening stilletjes aan zijn gezichtsveld verliest, lijdt die persoon dan ook niet aan een ziekte? Want ongewenst zal het zijn en het zorgt voor een verstoring in de normale situatie. Okej, misschien niet zo relevant, maar eventjes interessant om over na te denken. Of niet? Ik weet het eigenlijk niet. Want ik had oorspronkelijk best veel te zeggen over dit onderwerp, maar ik weet niet hoe interessant zo'n monoloog is om lezen. Of hoe gepast het allemaal is. Misschien ben ik nu zelf wel gedeeltelijk slachtoffer van hetzelfde taboe dat ik probeer te beschrijven?

Het is zowel een interessant als lichtjes luguber onderwerp. Het zorgt voor ongemakkelijke gesprekken, maar nestelen zich vaak wel in groot vertrouwen. Ik dacht wat meer zinnigs te kunnen zeggen, maar ik lijk er niet meer in te slagen. In mijn hoofd was dit artikel al perfect afgewerkt, maar dat is het dus niet geworden.

Dus dan vertrouw ik nu gedeeltelijk op jullie. Wachtend op dingen die jullie kwijt willen/kunnen over dit onderwerp, ik hoor het allemaal graag! En hopelijk draagt het dan bij aan een beter volgend artikel. Een artikel met een punt dan wel. Niet dat dit artikel aan interpunctie mankeert.

Phoenyxar

Immigratie

Met alle commotie van de laatste week omtrent een niet nader te noemen uitspraak van een zekere Nederlandse politicus (die we verder niet gaan bespreken) zat ik eens te denken omtrent de haalbaarheid van dergelijke quasi-racistische (en in extensie gewoon xenofobische) uitspraken. Gewoon om eens te kijken hoe goed mensen nadenken...

Om te beginnen, wat zijn zoal de ideeën die we proberen te omvatten hier? Wel, één van de meest prominente ideeën lijkt dat van een gesloten land puur voor de "Nederlanders" of voor diens cultuur. Hier toont zich al een eerste probleem: Wanneer ben je een Nederlander? Dat klinkt misschien zeer voordehandliggend, maar dat is het dus allesbehalve.

Want ben je een Nederlander als je in het land bent geboren of wanneer je identiteitskaart het zegt? In dat geval verandert er niet zo veel met de huidige situatie natuurlijk, maar wat is dan -for the sake of perspective- het punt van een dergelijke regeling? Of moet je je nationaliteit funderen aan de hand van een stamboom? Dan moet er ergens een arbitraire lijn worden getrokken... Dat je zoals in Nazi-Duitsland moet kunnen aantonen dat je al minstens 2 generaties Nederlands bent? Want in zo'n geval ben je werkelijk waar "fucked" als je bijvoorbeeld kwart-Duitse Nederlander zou zijn. In zo'n geval kun je in geen van beide landen meer terecht, ook al dat het je zogenaamde "cultuur" zou zijn.

Stel dat je zo'n burger zou zijn en elk land dus een dergelijk migratiebeleid zou voeren, wat zijn dan je opties?

-Je statuut wordt in een bepaald land erkend, al dan niet als minderwaardige burger.

-Je wordt een burger zonder natie, wat volgens de Universele Rechten van de Mens niet kan/mag worden geweigerd.

-Je bent verplicht om zelf een natie te stichten met andere individuen die in een gelijkaardig schuitje zitten.

Fantastisch idioot allemaal, niet?

Het jammere aan immigratie is net dat het concept voor de meeste Westerse personen volledig onnodig lijkt. De meeste mensen vatten het idee erachter niet omdat ze niet weten wat die mensen drijft om naar andere plaatsen te gaan. We zijn te gewend aan onze luxe die we als een basisrecht achten. Het is natuurlijk een gevolg van het menselijke in ons. Die egocentrische en egoïstische essentie van ons bewustzijn. Dat deel hebben we natuurlijk ook nodig, maar het hoeft zeker niet te domineren.

Ik wil van mijn blog natuurlijk geen politiek gebekvecht maken, dat kan elders, dat heeft hier geen zin. Maar ik wil natuurlijk wel dat mijn lezers er slimmer uitkomen dan ervoor. Ik vraag me vaak af of sommige mensen wel begrijpen waarvoor ze staan of dat ze het niet gewoon zeggen omdat ze niet beter weten.

Ach.

Phoenyxar

Solar

Jeej, de zon schijnt terug, nu kan ik... Uhm... Weet je, eigenlijk kom ik niet graag buiten in de zon.

Dat is wat kort gezegd en komt verkeerd over, maar ik ben niet het type dat bij het eerste beetje zon direct naar buiten snelt om me dan vervolgens neer te pleuren op het eerste beste stukje gras. Ik doe het wel hoor, maar ik ga nooit naar buiten om puur dat te doen.

Ik ben meer iemand die van de zon geniet terwijl hij met iets anders bezig is. Als ik ergens rondwandel en ze me de warmte schenkt die ik nodig heb, wanneer ik 's ochtends naar de bakker wandel en ik nog niet helemaal wakker ben en in het algemeen wanneer ik met wat bezig ben. Ik zou best goed hebben kunnen meedraaien in het Oude Egypte zo, de zon aanbidden doe ik nu toch al.

Maar het zorgt wel voor een kleine haat-liefdeverhouding. Als de zon er niet is wil je haar vervloeken (en natuurlijk ook nog al hetgeen dat leeft, maar dat hangt allemaal af van je humeur) om haar vervolgens weer eventjes te aanbidden wanneer ze terug durft te verschijnen naast wat wolken. Je doet het allemaal onbewust, maar als je er op gaat letten is het idee achter een zonnegod dus nog niet zo achterhaald, het lijkt nog vrij aanwezig in de mensen. Lodewijk XIV zou trots op ons zijn, mocht hij ooit bezig zijn met wat anders dan zichzelf.

En ik ben er best zeker van dat er hier nog wel stille genieters aanwezig zijn. Op een forum waar het centrale thema no-lifen is lijkt me dat zelfs meer een regel dan uitzondering. Allemaal gamers met een liefde voor de zon en een haat wanneer ze op je beeldscherm invalt. We kennen het allemaal wel, denk ik.

Het is best een random onderwerp, dat geef ik toe, maar de meeste lezers zullen onderhand wel al weten dat ik deze stukjes zeer impulsief schrijf en ik kan er maar niet omheen dat de zon momenteel op mijn been invalt.

Tot een volgende! :3

Phoenyxar

Uitstel

Er zijn zo van die personen die hun taken en opdrachten altijd mooi hebben uitgestippeld, planning voorzien om het in goede banen te laten lopen en dan ook volledig uitgerust een prachtig resultaat voorschotelen. Ik ben niet een van deze mensen.

Nope, ik hoor bij die andere groep. De individuen die een datum zien staan en reageren met "Ooh, dat is nog een volledige maand!" En vice versa voor welke deadline dan ook. Totdat je opmerkt dat die deadline ineens binnen twee dagen is. Ja, overmorgen moet al die shizzle binnen. Fantastisch gevoel altijd.

Want ik weet niet hoe herkenbaar dit voor iedereen is, maar op dat moment denkt iedere uitstelgod hetzelfde: "Daar had ik dus ook vorige week al mee klaar kunnen zijn." Een geweldig moment, een openbaring en confrontatie met je eigen luiheid en onkunnen. Alleen is de vergelijking wat oneerlijk, want als we alles gaan opnoemen dat we zouden "kunnen" krijgen we wel een aanzienlijk lijstje, lijkt me. Ja, dit had vorige week gekunnen, maar vandaag gaat evengoed en morgen is nog beter! De klassieke en standaard redenering bij elke uitsteller zoals ik.

En het is vreselijk, want je drijft jezelf zo altijd in situaties die je anders nooit zou meemaken. Je zult zien, op die twee dagen dat je dan eens wat moet doen zal je laptop of PC ineens spontaan ophouden met werken zonder enige reden, is de inkt van je printer alweer op terwijl je daar de week op voorhand nog nieuwe cartridges in had gepleurd, zal de trein ontspoort zijn, zijn plots alle bibliotheken of andere bronnencentra plots tijdelijk gesloten en zal je hond ineens zonder aanleiding vuur vatten. Het gebeurt allemaal alleen maar als je het net niet kunt gebruiken, terwijl al die vorige weken waar je niks deed zo vredig waren verlopen. Misschien wel een bewijs voor karma?

Maar ik moet niet klagen. Want hoewel ik zonder enige twijfel lijdt aan deze mogelijk extreme vorm van uitstelgedrag wordt ik grappig genoeg productiever en efficiënter naarmate ik mijn deadline benader. Waar ik voorheen een halve dag voor zou nodig hebben schrijf ik dan op een uur een volledig onderzoek van meerdere bladzijden en weet ik plots waar ik over praat in tegenstelling tot mijn normale zijn, hihi.

Ik vind het zelf deels irritant, want ik forceer me telkens om op 1 of 2 dagen alles te doen, maar anderzijds... Het zorgt er wel voor dat ik er maar een beperkt deel van mijn tijd in moet steken en dat is op zich ook wel mooi meegenomen. Dus ja, het zorgt er dan wel weer voor dat ik er niet zo mee inzit dat ik het uitstel, want ik weet dat ik het dan nog wel afkrijg in extremisch.

Okej, het zal kwaliteitsgewijs niet het beste zijn wat mogelijk is, maar het is doorgaans strak en degelijk, meer moet ik niet hebben. Ik vraag me af of er nog mensen zijn die dit herkennen... Moet toch wel, nee?

Phoenyxar

Weet je?

Weet je, mijn hoofd zit vol met heel veel onnozele weetjes. Maar echt zo veel onnozele weetjes... Zo veel, dat het mijn nuttige kennis soms wat verdringt, iets dat ik dan aan den lijve moet ondervinden wanneer men mij iets vraagt.

Wist je dat er in Australië een goede 230 miljoen schapen leven, 9 keer zo veel als dat er mensen wonen? Natuurlijk wist je dat niet (als het wel zo is: congrats) en waarom zou je zoiets ook onthouden? Zo'n getal heeft op zich weinig waarde, buiten het idee dan dat het ons amuseert.

Maar misschien is dat ook wel het gehele concept achter ons brein. We onthouden ook immers alleen dingen die ons interesseren en bovenal verkiezen we dan toch amusante en intrigerende dingen. Want we zijn vreemde wezens. We durven de verjaardag van onze dierbaren wel eens vergeten (een mooi stereotype dat gisteren nog maar eens werd bevestigd), maar als het aankomt op de meest idiote dingen, dan weten en onthouden we die wel.

Dus dan vraag ik me af of er manier is om je geheugen op een manier te beïnvloeden? Sommige dingen onthouden we bewust, maar vergeten we na een loop van tijd, een soort van brain-training zou het kunnen zijn. Uiteraard kun je ook proberen om je te interesseren in alles, aangezien onze interesses vaak ons geheugen prikkelen, maar dat heeft ook zijn limieten. Niet alles kan tegelijkertijd evenveel aandacht en interesse genieten, dat is niet meer dan menselijk. We zijn dan ook niet gemaakt om honderden en duizenden dingen te onthouden, we zijn eigenlijk gemaakt om bessen en gewassen te herkennen waarvan we niet ziek worden. Die skills hebben we echter in de eeuwen wat verwaarloosd en opgegeven om andere dingen te kunnen en onthouden. Dit verdient toch enige verwondering, nee?

"Waarom al die verwondering, dit is toch allemaal niet meer dan normaal?" Uiteraard, maar de schoonheid van de dingen ligt vaak vooral in de simpele dingen die we niet meer opmerken. Het uitzonderlijke, het opmerkelijk, het is vaak datgene dat we niet meer dan ordinair achten. In onze waas van ontwikkeling en het vermogen om alles te kunnen verliezen we het idee dat wat we doen eigenlijk al heel speciaal is.

Mooie wezens zijn we, weet je?

Phoenyxar

Blo-o-ogs!

Kijk eens aan, nog net op tijd om op donderdag uit te komen, is dat niet mooi? Zo kunnen we dus onze stroom aan onzin voortzetten!

Nou, zo terugkijkend op het voorbije jaar moeten we toch concluderen dat het een vrij succesvol jaar is geweest voor de blogscene. We hebben de opkomst gezien van enkele blijvende blogs en voor het eerst in een aantal jaren is er een echte strijd geweest voor de Award voor Beste Blog. Of die terecht is toegewezen of niet is een discussie die al vaker is gevoerd en dus niet voor hier.

Maar met MAF weg (of voor onbepaalde duur opgeschort) is de vraag natuurlijk wat het gaat worden voor 2014? Als ik zo kijk naar de blogs voor dit jaar dan verschilt het niet zo geweldig veel met de vroegere situatie. Je hebt een wekelijkse OWN (het zit hem in de naam), een onregelmatige Phoenomena (hoi), om de zo veel tijd (2-3 weken) Guard's blog en daarnaast... Nou okej, misschien zie ik het net iets te donker, want sinds kort is er ook DeathBlog, Inactief (slecht gekozen naam), Sans Scrupules-blog en de Sport Blog. Allemaal potentieel nieuwe tegenstanders in de blogscene? Het hoeft niet, maar het de blogscene alleen maar goed doen als ze allemaal proberen tot op zekere hoogte actief te zijn of blijven.

En daarnaast bestaan er ook nog zo vele andere persoonlijke blogs die ons kunnen verrassen door (weer) actief te worden en prachtige artikels te leveren. Wie gaat het zeggen? Misschien wordt er morgen wel nog een nieuwe blog aangemaakt die ons zal verrassen? De mogelijkheden...

Nu, wat is het nut van een artikel als dit? Wel, ik weet het zelf niet zo goed, maar het was al net iets te lang geleden dat ik nog eens iets had uitgebracht en elk beetje activiteit in de blogscene is welkom. Als het meezit kan ik volgende week iets zinnigs zeggen, maar met een blog die uitgaat van persoonlijke ervaringen en verwonderingen kan ik zoiets natuurlijk nooit helemaal garanderen.

Tot een volgende! <3

Phoenyxar

Faalangst

Het leek me wel eens leuk om het eens te hebben over een zeer algemene angst in onze maatschappij. Eentje waarover ik het al een lange tijd geleden had kunnen hebben, maar ik bedenk me nu pas iets als dit.

Waarom nu? Wel, ik heb morgen mijn eerste examen aan de Hogeschool hier (echt geen idee hoe men hetzelfde principe in Nederland noemt, het zal wel een nietszeggende 4-letterafkorting zijn voor een nietszeggende instantie) en in tegenstelling tot het merendeel van het leerlingenbestand heb ik daar tot in de verste verte geen stress voor. Niks.

En dat geldt zo voor de meeste examens/toetsen/whatever die ik moet afleggen, stress is zogoed als nooit aanwezig. Dat heeft zijn voor- en nadelen natuurlijk. Zo zal ik nooit last hebben van een black hole terwijl ik iets invul, zal ik niet in paniek geraken vooraleer iets begint en ga in die lijn zo maar even door, maar zal ik aan de andere kant wel een compleet gebrek aan verplichting voelen om mij voor een soortgelijk iets in te spannen. Mijn zwaarste inspanning voor een examen komt niet eens in de buurt van de 10 uren (voor Wiskunde) en ligt ondertussen ook al 3 jaar achter me.

Dus waar komt die relaxe instelling eigenlijk vandaan? Of is het een lakse instelling? Want het zal moeilijk zijn om hier het hier duidelijk van mekaar te onderscheiden. Want ik heb die instelling altijd al gehad. Ik heb altijd zeer rustig omgesprongen met toetsen etc. dus hoe komt dat? Het is niet zo dat ik me in het algemeen voor niks kan inzetten, want dan zou het gewoon incompetentie/laksheid zijn. Dus ik vraag me af hoe dit komt en waarom de rest van de bevolking er zo'n last van lijkt te hebben.

Maar op sociaal vlak heb ik wel een beperkte sociale faalangst. De angst om niet geaccepteerd te worden? Nou, die zal wel universeel bij iedereen aanwezig zijn natuurlijk, we zijn nu eenmaal groepsdieren. Het is meer een angst om aandacht op mezelf te vestigen. In groepen zwijg ik veelal, ik luister dan alleen. Nu zelf heb ik er geen probleem mee, het maakt je nooit het populaire centrum van een groep, maar dat zoek ik ook niet. Ik stel het alleen vast dat het zo tegenstrijdig is met mijn verder compleet gebrek aan faalangst op andere vlakken.

Dus, hoe gaat het daar met die faalangst? De kans is groot dat een aantal van jullie nu aan het stresseren zijn voor een aankomend examen, dus het zal wel aanwezig zijn, nee? Ik wil het wel eens horen hoe jullie dit allemaal ervaren! Ben ik hier alleen in?

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - Kerst

Kerst

Aah kerstmis, eigenlijk heb ik er niet zo veel mee. Het is op zich wel een mooie tijd van het jaar, maar als de sneeuw al afwezig blijkt te zijn dan blijft enkel de kerstboom hier nog over en hoewel die toch wel zijn charme heeft vind ik het niet te speciaal.

Maar dat is maar hoe ik kerst ervaar, dat heeft verder geen discutabele waarde. Als je het momenteel wel op jouw manier naar je zin hebt op kerst, dan is dat awesome, maar voor mij is het meer een gewone dag op het jaar met een speciale naam. Maar ik heb daar verder niet veel nuttigs over te zeggen en tussen al dat bloggeweld van de laatste dagen is dit qua inhoud wat magertjes, dus dan gaan we maar voort!

Ik wil jullie allemaal fijne feestdagen toewensen en nog een leuk 2014! Wat heb je tot nog toe gedaan met de feestdagen, wat ga je nog doen, wat heb je gekregen? Zeg het maar, vind het leuk om horen!

Tot een volgende, dan wel met een echt onderwerp, Phoenomena! :3

Phoenyxar

Illusion

Zijn jullie gelovig?

Plotse vraag, maar je zult er wel op kunnen antwoorden denk ik. Nou? Okej, zal niet voor elk individueel opgaan, maar afgaande op onze algemene demografische kenmerken hier op het forum zullen de meeste antwoorden: "Nee." Mocht dit anders zijn, geen nood, wacht even, we komen hier nog op terug.

Maar dan een tweede vraag. Geloof je, losstaand van het feit of je religieus bent of niet, in een vorm van hiernamaals of een ander gelijkaardig idee? Denk hier even diep over na (iets wat ik trouwens adviseer te doen bij al je spirituele vragen én ook de non-spirituele, want daar lijkt men vaak gewoon met wat letters te antwoorden)

Waarom stel ik die vragen? Om jullie even te betrekken bij het artikel (en om jullie een reden te geven om een reactie te plaatsen, een "IK DACHT DIT" klinkt immers als een zeer waarschijnlijke mogelijkheid hier) en omdat ik verwonderd ben. Ik ben geen religieus persoon, hoewel ik gedoopt ben, mijn beide communies heb gelopen en dus bijgevolg volgens elke definitie officiëel een Christen ben; en ik leef volgens principes die naar mijn idee die lijn volgen. Ik geniet van schoonheid, maar schrijf het nergens aan toe. Ik dacht dus eerst dat het merendeel van de maatschappij ook een gelijkaardig gedachtenpatroon had, tot enkele jaren terug.

Wat was jullie antwoord op de tweede vraag? De kans is groot dat deze vraag een "Ja" als antwoord kreeg. Nu, zelf ben ik een persoon die op geen enkele manier gelooft in een "tweede leven" (om het even zo te noemen) niet volgens de Christelijke definitie, de Hinduïstische of de algemene opvatting. Ik geloof niet in iets dergelijks. Maar voor dat ik mijn mooi artikel verander in een spirituele hadj (wat ik ook niet van plan ben, om even de gevoeligen hier gerust te stellen) wil ik dan even terugkeren naar de essentie van die vraag. Mensen zijn dus vanuit hun nature religieus. Of hebben in ieder geval de neiging om in iets te geloven. In onze Westerse landen (en wellicht ook op andere plaatsen) is het populair geworden om religies en hun aanhang te verwerpen en hun volgelingen te ridiculiseren om hun keuze. Iets wat vreemd is aangezien het merendeel eigenlijk toch "in iets gelooft", gewoon in iets anders.

Waar gaat dit heen? Wel, het is een sociaal gegeven dat religies algemeen als iets gedateerd en oubollig worden gezien. Men kijkt soms met spot naar andere landen waar enkele religies wel nog een duidelijke indruk nalaten, dat terwijl de situatie hier gelijkaardig is, alleen draagt het geen uniforme naam meer. Naast de grote noemer "Atheïsme". Hoezo? Atheïsme is toch net ongelovig zijn? Wel nee. Atheïsme betekent dat je geloof verwerpt. Of toch het geloof in een almachtig wezen (een god) of meerdere. Atheïsme sluit in het algemeen niets uit als het aankomt op iets geloven. Hoewel dat de algemene aanname daar anders ligt.

Nu, mocht je mening op dat vlak verschillen van de mijne dan is dit perfect mogelijk, maar ik haal gewoon de feiten aan. Geloof is alom aanwezig rond ons, of we het nu ontkennen of niet. We hebben de macht van de religies en hun ideeën verworpen, maar toch blijft er schijnbaar iets achter in de mensen. Lijkt tegenstrijdig, maar blijkbaar zit er in de meeste mensen toch een gelovig beginsel. We zijn een vreemd wezen, is het niet?

En ik zeg dit niet als gelovige preker. Dit komt van een persoon die verzekerd is dat hij binnen een goede 50 (60-70 als het me meezit en ik wat lekker eten opgeef) jaar niets meer zal zijn dan een verzameling gecompliceerde moleculen in verval.

Wat voedsel voor je breinen.

Phoenyxar

Jaartje

Gelukkige verjaardag, Phoenome...! Wut? Ik ben een dag te vroeg? Aaaarh...! Ja, kom dan morgen maar terug. Doei!

Naja, dit zal ook wel gaan natuurlijk. Op 22 november 2012 (1 maand na mijn Megalid-promotie) ben ik begonnen met deze blog en een jaar later (okej, 364 dagen) schrijf ik er dus nog altijd voor, nog altijd op dezelfde dag. Dit is zelfs het 30ste artikel! Veel mooier kan amper.

Dus, was het een goed jaar? Wel, ik vind het best geslaagd. Niet zo indrukwekkend al de twee grote kleppers die de forumkranten zijn, maar voor een kleine individuele blog vind ik het zo wel goed. En wat kunnen we dan in de komende artikels verwachten? Wel, ik weet het niet. Misschien maakt dat het net wel zo leuk om doen voor mij. Ik schrijf iets wanneer ik denk dat ik het moet schrijven en dat houdt het leuk voor mij. Kijk eens aan, op een manier zorg ik er dus ook voor dat mijn eigen claim "ik zal voornamelijk actualiteit behandelen" op een indirecte vorm nog klopt ook, fantastisch.

Nog even een slot verzinnen... Euhm... Ach, fuck it.

Veel plezier daar en laten we nu allen uitkijken naar het komende jaar (2013 is nog niet eens fatsoenlijk gedaan) en de bijbehorende Forum Awards (en shizzle)!

<3 Phoeny

Phoenyxar

Pursuing Dreams

Wat doen jullie zoal op een dag?

Okej, naast school én werk én GTAForum én Facebook checken én schelden over de laatste skin van YouTube. Wat doen jullie?

Misschien was mijn vraag niet goed geformuleerd. Opnieuw proberen: Wat drijft jullie? Wat zorgt er bij jullie voor dat een dag compleet is? Wat maakt jullie vrij tijd nu écht "vrije tijd" en wat maakt die vrije tijd zo compleet? Dat zul je wel kunnen beantwoorden voor jezelf denk ik.

"Zolang ik maar compleet bezopen was gisterenavond, dan was het goed!" Het is een zeer stereotyp maar tegelijkertijd ook standaard antwoord. Het zal wel algemeen geweten zijn maar ik kan me op geen enkele mogelijke manier met die houding associëren. Maar het is blijkbaar cool en sociaal geaccepteerd dus het kan maar beter ook jouw ideaal zijn. "Want als je niet drinkt ben je saai!" Wat zijn we toch een fantastische maatschappij met speciale gedachtegangen, nee? Maar meer ga ik daar niet over zeggen, het is hun keuze en ik kan er over denken wat ik wil. Belangrijk is natuurlijk wat je zelf denkt over wat je bezighoudt.

Want het zal niet voor iedereen even voordehandliggend zijn om zich compleet te verzoenen met zijn interesses. Bij het merendeel zal dit niet té veel extra denkwerk opleveren, maar misschien heb je je zelf soms ook wel eens vragen gesteld bij je bezigheden. Je het nut afvragen van op een forum ronddwalen en er ook blijven, het nut van kunst of gewoon zelfs andere basiswaarden... Eigenlijk leunt dit al zeer erg naar een filosofieles en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik wou gewoon even tonen dat die twijfel wel eens bestaat. Waarschijnlijk bij iedereen, want het slokt veel tijd op (afhangend van je bezigheid natuurlijk) en tegelijkertijd helpt het je wel ontwikkelen. Het definieert wie je bent en dat doe je zelf, voor jezelf. Ik zeg hier eigenlijk niets nieuws, maar het is soms wel eens mooi om er even bij stil te staan. Dus omarm wie je bent, omarm die bezigheden die je tot een mens maken. En zolang die bezigheden geen ander individu schaden bestaat er toch ook geen erge bezigheid of wel?

Zelf vind ik het nogal moeilijk om te zeggen wat mij definieert. Of ik weet het wel, maar kan het nauwelijks omschrijven. Ik kan enkel een poging doen. Ik heb een zoektocht naar "schoonheid", wat op zich ook al een vaag begrip is. Het is de reden waarom ik graag op (on)gekende plaatsen ronddwaal, dat ik dagelijks op artwork-sites te vinden ben, ik vind het in muziek, in filmes, series, foto's, kaarten... en in essentie kun je misschien wel stellen dat het een vorm van nut aan je leven geeft. Dat klinkt vrij sober en triest, maar aan de andere kant betekent dat ook dat ik nooit zonder zal vallen. Want de wereld heeft zich meester gemaakt in het leveren van veel nutteloze maar mooie dingen. Het is een passie en je kunt het overal vinden. Van een simpel trein-logo naar de bombastische overdaad die een Dom van Keulen is. Je moet dat leren appreciëren... Nou ja, "moet".

Kijk eens aan, een blog in de definitie van een blog. Wat tekst die doorgaat over een vaag onderwerp en zonder conclusie. Fantastisch, nee?

Maar wat houdt jullie bezig? Kunnen jullie voor jezelf uitmaken wat je passie is? Ik hoor het graag. Want ook dat kent zijn eigen vorm van schoonheid.

Phoenyxar

Formidable

Tof weekje geweest, vinden jullie ook niet? Nee? Okej dan...

Maar even serieus, best veel gebeurd deze week en ook veel om over te praten.

Ik ben ondermeer verplaatst van Lifestyle naar V, waar ik de plaats van groot voorbeeld Svenie mag gaan invullen en ik op mijn plaats ruimte maak voor SpacyColours. Daarnaast zien we leuke discussies over Sinterklaas en zijn Zwarte Piet, lijkt men in de VS weer de weg te hebben gevonden, viert men hier op het Forum ondertussen het 10-jarig bestaan en begin ik stilletjesaan de map van GTA V uit me hoofd te kennen.

Daarnaast heeft het er misschien ook mee te maken dat dit een van de weinige weken is waar ik nog een artikel kan schrijven maar dat is allemaal puur toeval zeg ik je. Maar waar zou ik het dan eens over hebben? Ja lap, dan wil je eens schrijven, heb je niks om te zeggen. Oow ja, ik heb deze week ook gehoord dat mijn vader hoogstwaarschijnlijk in een psychiatrische inrichting zal belanden binnen dit en 4 maanden. Ook altijd interessant.

En nu zou ik graag willen zeggen dat ik dit niet zeg om mezelf interessant te maken of aandacht te trekken, maar is zoiets überhaupt wel mogelijk? Waar ligt de lijn tussen vragen naar aandacht, iets mededelen en ja, het tegenovergestelde (introvert mogelijk)? Want als we er over nadenken is het moeilijk om niet achter aandacht te vragen. De mens is als wezen nu eenmaal iets dat aandacht nodig heeft, zij het op kleine of grote schaal. Als we een gesprek voeren willen we ook de aandacht van onze gesprekspartner, als we hier iets vertellen op het forum willen we daar ook indirect dat anderen er aandacht voor hebben. Je kunt natuurlijk ook enkel de rol van gesprekspartner spelen die antwoord en zo eis je minder aandacht op, maar zoiets is natuurlijk ook amper mogelijk als de andere zelf begint met praten. Ik kan me ook moeilijk inbeelden dat een gezonde mens als doel heeft dat niemand hem (positief) opmerkt. Elk woord dat we zeggen is in feite een soort van kleine schreeuw naar aandacht.

Maar dat is dan ook een extreme manier om het te benaderen. Al zeg ik het zelf, er zit een zekere waarheid in. Maar een andere eigenschap van ons als wezen is dat we dingen kunnen relativeren. Als we dat niet zouden kunnen zou elke vorm van conversatie gelijk onmogelijk zijn (en dit artikel ook onnodig) Maar om dan terug te komen naar mijn eigenlijke opmerking. Ik vind dergelijke berichten altijd interessant om horen en deel ze ook wel graag. Alleen vind ik het moeilijk om mezelf duidelijk te maken waarom ik het graag deel. Is het om interessant over te komen? Om een discussie te starten? Of om te tonen dat het speciale van de wereld nooit veraf ligt en om zo weer alles te kunnen relativeren?

Zelf vertel ik me graag dat het dat laatste is. Ik zie mezelf ook graag als vrij nuchter en iemand die alles heel relatief bekijkt. Maar er zullen genoeg mensen zijn die het daar niet mee eens zullen zijn. Ach, hun mening en opvatting, die kan nooit fout zijn. Zorgt op zich dan ook voor een extra perspectief waardoor je dingen kunt relativeren. Dat woord is hier veel te veel gepasseerd in dit artikel.

Kijk eens aan, ik heb mezelf zomaar een gespreksonderwerp aan kunnen praten. Ik ben werkelijk waar geweldig! Nou ja, toch een beetje. Relatief gezien dan he.

Phoenyxar

Reactions Plox

Hoevaak komen jullie in de blogsectie van het forum? Komen jullie hier dagelijks? Eens om de week wanneer jullie favoriete forumkrant verschijnt? Of zo wanneer het je uitkomt? Antwoord nu even voor jezelf en zeg me dan even dit: "Hoevaak reageren jullie op een artikel?"

In feite is het wat vreemd. De blogscene op zichzelf is niet inactiever dan ze "vroeger" was, het aantal views zijn niet gedaald (in tegendeel, ze zijn op sommige plaatsen zelfs vertienvoudigd) maar het aantal reacties is omgekeerd evenredig naar de 0 aan het lopen. Een gehele forumkrant als MAF of OWN moet het dezer dagen stellen met 5-10 reacties per week en dat is als het meezit. Uiteraard is er wel een uitzondering op de regel. Guard's Blog - Een blog waar 10 reacties per artikel meer een standaard dan uitzondering is geworden. In feite een toonbeeld dat reacties krijgen dus daadwerkelijk nog kan binnen de huidige jungle aan artikels. De reactie-knop lijkt dus nog steeds te werken bij iedereen, het vermogen om te schrijven lijkt ook nog aanwezig en uitgaande van het aantal views worden de meeste artikels dus wel best vaak bekeken/gelezen. Dus wat is het dan? Angst?

Angst is misschien niet het juiste woord om het te beschrijven, maar het zal wel een deel van de motivatie zijn. Dat je wel als lezer een reactie wilt plaatsen maar het niet durft. Omdat een veel "groter" lid je is voorgegaan, omdat je denkt dat je reactie niets zal toevoegen of omdat er gewoon geen reacties staan. Dat laatste is een vicieuze cirkel en heeft een beetje geleidt tot waar we nu staan. Het aantal reacties ging wat omlaag waardoor leden minder snel gingen reageren etc. Het is maar een zeer overhaaste conclusie die ik trek, maar ik geloof wel dat het de kern is. Als zelfs een degelijke column in een forumkrant nog geen reacties lokt dan wijst dat toch ergens op. Nee...?

Dus ja, wat probeer ik te zeggen hier? Zeer goede vraag. Misschien wel een boodschap van algemeen nut. De schrijvers van die artikels zien graag reacties. Het maakt nog niet heel erg uit wat voor reactie het is, positief of negatief, zolang er maar een vorm van feedback is. Voor hen die toch nog wat angstig zijn: Wij zien graag JOUW mening! Ik moet nu bijna al mijn feedback via Skype-gesprekken binnenkrijgen dus geloof me als ik zeg dat we niets tegen een korte reactie hebben. Dus, bij het volgende artikel dat je leest: Probeer even een reactie achter te laten! Het wordt geappreciëerd!

En nu ik toch even op het onderwerp ben. Mijn blog noemt Phoenomena, niet PPPP. Ik kan nauwelijks geloven dat die 6 extra lettertjes zo veel extra moeite met zich meebrengen, dus probeer het te onthouden! Ja, ook dat wordt geappreciëerd! :3

Oow enne... Reactions plox!

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - #V(ijf)

#V(ijf)

Grand Theft Auto V, bij ons ook wel gekend als GTA V of simpelweg V, komt binnen 5 dagen uit. Niet alsof jullie het niet zouden weten, het forum, het internet en zelfs mijn omgeving bulkt er van uit.

Ik zal binnen 4 dagen, op mijn eerste schooldag van dit jaar staan wachten voor de deuren van een lokale winkel op de night-release. Vier dagen? Het voelt zo eigenlijk niet echt. Ik heb bijna 2 jaar staan uitkijken op deze dagen en nu dat de dag er aan komt... Lijk ik het maar te ondergaan. Ik leek het bijna vergeten te zijn.

Is dat normaal? Of ben ik misschien een soort van hipster geworden die zich niet wilt identificeren met de rest van de overhypete meute fans? Want ik ben natuurlijk niet zomaar een fan, ik ben een echte fan en die wachten alles stoïcijns af, laten geen blijk van enthousiasme doorschijnen en zullen zich de eerste dagen bezighouden met alle fouten in de nieuwe GTA te zoeken waardoor ze hun nostalgische liefde Vice City wederom als winnaar naar boven kunnen prijzen... Oow wacht, die vergelijking sloeg nergens op. Of toch?

Want afgaande op de (soms wat overdreven) enthousiasme van andere leden die ik hier zie zou ik moeten concluderen dat ik maar een matige fan ben. Of is in stilte genieten ook genoeg? Moet ik misschien na het uitspelen van de game een geweldige uitzetting schrijven over GTA als genre totnogtoe waarin ik alle aparte games beoordeel en bekritiseer, enkel gebaseerd op mijn eigen ervaringen en daarbij ook de mening van andere fanatiekelingen liefst zo diep mogelijk kapot maken. Maakt dat mij een betere fan?

Of misschien betekent een fan zijn puur dat je het plezier van het spelen er ervaren eerst overlaat aan je medefans. *insert random spoiler-rant hier* Ik heb er de laatste dagen (doelbewust) aan kunnen ontsnappen, maar er blijkt dus een geweldige spoilerfest gaande. Wat voor mensen doen dat eigenlijk? Creëert toch meer irritatie dan wat anders? Vind het best wel triest, als fan zijnde.

Maar... tegelijkertijd zie ik dan ook wel dat de helft van de community het principe van een "spoiler" lijkt te misbruiken. Zeggen dat bijvoorbeeld Michael 45 jaar is, is geen spoiler. Zeggen dat bijvoorbeeld Michael op zijn 39e contact heeft gehad met de FIB is dat wel. Dit zijn trouwens ter plekke verzonnen gegevens, geen idee of zijn leeftijd zelfs ook maar correct is, dus geen spoilers.

Een spoiler is het verklappen van een deel van het verhaal of van een gegeven dat invloed heeft of kan hebben op de ervaring van een verhaal. Zeggen dat er een stad op de kaart ligt die Los Santos noemt na het zien van de kaart is geen spoiler (hoewel sommige namen een indicatie van een verhaal kunnen bevatten), de kaart tonen is dat wel, hoewel net het bekijken van diezelfde kaart het eerste is wat ik doe wanneer ik een nieuwe GTA koop.

We lijken als community een beetje paranoia ten opzichte van alle informatie. Wat als je kijkt naar een jaar terug zeer ironisch is want toen deden we niet anders dan vragen naar informatie. Misschien is dat onze manier om ons te onderscheiden van al die andere fans? Ach ja...

2dm6wir.jpg

Phoenyxar

V for Victory?

Michael staat op en wandelt de zaal uit. Misschien niet het mooiste wat hij heeft gedaan, maar het moest. Trevor wou een getuigenis over Franklin, de doorgeslagen heler, maar die gaf ik hem niet. Iets wat zijn verdict als psychisch gestoorde sociopaat alleen maar versterkte. Hij is ook nog eens gelinkt aan een hoop van zijn drugsverleden. Dat kwam uit op een goede 28 jaar, met een optie op verlenging als zijn psychische toestand niet verbetert. De kans dat Michael Trevor ooit nog tegenkomt is klein.

Lamar komt naar hem toegewandelt. "Die gaan we niet snel meer terugzien." "Nee Michael, die gaan we nooit meer terugzien. Hij gaat geen 3 weken overleven." Michael fronst even en lacht. "Kom op Lamar, we hebben het hier over Trevor." "Dat is het idee niet, Valcueta heeft veel van zijn mannen in de bajes zitten. Trevor is een gekende vijand voor iedereen daar. Drie weken." Er gaat toch even een koude rilling door Michael heen.

De regen stopt wanneer Michael thuis aankomt. De auto van Amanda staat er niet. Er is niemand thuis. Wat nog niet zo vreemd zou zijn voor Tracy en Amanda, maar Jimmy ziet zelden de andere kant van zijn muren, vooruitgang voor hem? Michael doet zijn jas uit en ziet een briefje op tafel liggen. "Franklin's vriendin is hier vandaag geweest. Ze heeft me verteld waarvoor je daadwerkelijk weg was vandaag. Vind je dit zelf ook niet veel? Bovenop alles dat er is gebeurd de afgelopen weken? Wie ben jij eigenlijk? Met wie heb ik al die tijd samengeleefd? Ik weet het niet. De kinderen weten het nog niet, maar ik vertel het hen wanneer ik het zelf heb verwerkt. Waar we heen zijn? Heb maar veel plezier met zoeken. Je vindt ons niet."

Michael wandelt naar het raam en kijkt naar de wegen die uit de stad leiden. Tevergeefs.

"Why did I move here? I guess it was the weather..."

De gezinsfoto die op de kast stond is weg.

"Or the... I don't know, little thing, that kinda magic..."

Hij rent naar Jimmy's kamer. De kapotte TV is het enige wat overblijft.

"You see it in the movies..."

Hij pakt zijn das en smijt hem uit het raam.

"I wanted to retire from what I was doing, from that line of work..."

Zijn Glock smijt hij maar op de kast. Rotding.

"Be a good guy for once, a family man!"

Hij neemt de kapotte TV vast en pleurt die door het raam, het zwembad in.

"So I bought a big house, came here, put my feet up and thought I'd be a dad like all the other dads..."

Hij kijkt hoe de TV naar de bodem van het zwembad zakt.

"And my kids, they would be like the kids on TV. We'd play ball and sit in the sun, but well..."

Hij komt weer in de woonkamer, neemt een stoel en steekt een sigaret op en kijkt naar buiten. Hij ziet de Glock weer liggen.

"You know how it goes..."

Het beeld zoomt uit, Michael's villa valt in het licht van de avondzon die langs de wolken komt. De klik van de Glock is te horen...

Grand Theft Auto V

---

Nou, hoe was het...? Ik ben benieuwd! :3

Phoenyxar

Wordt Vervolgd

Trevor komt buitengelopen, bloed over zich heen en met een deel van de buit. Strompelend komt hij aan bij zijn Bhodi. Hij leunt tegen zijn deur aan. Was dit het waard? Waarschijnlijk niet... Hij stapt in en rijdt weg, naar de heuvels.

De krekels zijn te horen in het hoge gras. Michael ligt in een veld languit te genieten van de zon, wachtend op zijn zoon. "Dit is serieus de laatste keer dat we een berg doen. Echt de laatste keer!" Jimmy komt uitgeput aan en ploft zich neer naast Michael. "Niet gaan liggen, we rijden zo verder." Jimmy lijkt er niet veel zin in te hebben. Michael staat recht en neemt zijn fiets vast. "Als je eerder dan mij thuis bent dan leen ik je de auto voor een week." Jimmy lacht. "Ja, dat gaat me echt lukken."

Michael komt bij zijn huis aan, met Jimmy nergens nog maar te zien. Lamar zit op de oprit. "Wat is er mis, Lamar?" Hij kijkt op naar Michael. "Trevor is tegengehouden in Blaine County. Onder het bloed en met een berg geld op de passagierstoel." Michael ziet niet echt waar dit heen gaat. "...en Franklin's vriendin heeft Trevor deze ochtend zien weglopen toen ze naar Franklin ging." Het begint allemaal een beetje duidelijker te worden. "En Franklin?" Lamar kijkt naar beneden. "Die is aan zijn einde gekomen zoals iedereen in Grove. Een kogel of 4, het gebruikelijke." Michael gaat naast Lamar neerzitten. "En nu?" "Trevor zal één van de dagen worden veroordeeld." "Ik vraag me af waarom. Het geld hadden we nu toch, en allemaal verdeeld, dus waarom?" Jimmy komt eindelijk aangereden. "Nooit meer fietsen!"

De dagen gingen voorbij en Michael bevindt zich nu voor de ingang van het gerecht. De regen, die anders bijna nooit te vinden is in Los Santos, gutst naar beneden. Hij weet niet wat te denken. Een auto vol met Grove-members komt aanrijden. Dit gaat geen leuke uitspraak worden.

---

Niet zo sterk, maar hopelijk is het goed voor één week. Het is moeilijk om een goed stoppunt te vinden in zo'n verhaal.

Tot de volgende Phoenomena! :3

Phoenyxar

Inspiratie

Zoals het merendeel van de lezers wel al weet kun je tot overmorgen inzenden voor de Forum Schrijfwedstrijd. Als je daarentegen van niets weet, het is hier te vinden! Maar een verhaal schrijven kan moeilijk zijn als je thema gelimiteerd is. Iets wat ik pas had ontdekt toen ik al wat verder was met het mijne... Maar ja, dan kunnen we het altijd hier pleuren onder de mom van "inspiratie" voor de rest, nee?

De rotors vallen stil. Het stof dat rond ons hangt trekt stilletjes aan weg. Hier staan we dan, ergens in Blaine County, met onze overwinningsbuit. De laatste heist zit erop, het feest kan nu beginnen. Je vraagt je wellicht af wie ik ben? Ik ben Michael. Ja Michael. Die andere twee zijn Trevor en Franklin. Je hebt ons nog nooit ontmoet, maar vast al wel van ons gehoord. Maar als het goed gaat dan zullen onze namen in de lopende maanden uitsterven uit de gaande gesprekken, want dan zijn we verdwenen met het geld, allemaal onze eigen weg. We houden ons enkele weken gedeist en daarna... tja. Dit is de laatste keer dat we mekaar moeten zien.

Drie dagen gaan voorbij. De zon brandt even hard als altijd en Trevor ligt naast zijn caravan, op de grond. Zijn ogen staan wijd open en hij tuurt de lucht in. Een lichte bries blaast zand van de woestijn het woonpark in. Er komt in de verte een stofwolk opzetten. Hij verplaatst zich hierheen. Trevor wandelt snel naar binnen en begint zijn stuff te verstoppen. De stofwolk, een zwarte Buffalo, stopt voor zijn trailer. Trevor kijkt uit het raam, het zicht bevalt hem niet. Hij wandelt naar buiten: "Meneer Valcueta! Welkom! Euhm, moet u misschien wat Patriot Beer hebben... of iets chiquers?" Trevor loopt snel terug naar binnen. Hij draait zich weer even om en kijkt door het raam. "Waar kijken we naar?" Hoort hij zeggen. Hij kijkt naar links en ziet één van de hitmen van Valcueta naast hem staan. Voor hij het beseft ligt hij vlakuit tegen de grond, de hitman neemt één van de stoelen vast. "Zo kan het weer Sergio." Valcueta komt binnengestapt. "Zo Trevor, dat is ook al eventjes geleden." Trevor voelt aan zijn gezicht, er loopt bloed uit zijn neus. "Ja, dat is waar..."

Trevor scheurt met zijn Bhodi over de snelweg richting Los Santos. Het bloed is gestold, maar zijn rechterarm voelt nog zwak aan. Hij heeft nog 2 dagen. Twee dagen om 450.000 Dollar te verzamelen. Hij heeft nog 270.000 van de heists, maar dat is bijlange na niet genoeg. Er loopt zweet van zijn voorhoofd af. Hij ziet de zon voor zich uit, wegzakken in de zee. Naar South Los Santos rijdt hij, daar moet hij zijn. Naar Franklin.

Hij schiet de deur open met zijn shotgun. Franklin komt om de hoek gelopen. "Wat de fuck man?" Trevor kijkt naar Franklin en duwt hem achteruit tegen de trap. "Waar ligt het?!" Franklin kijkt omhoog in de loop. "Waar ligt wat?" Hij neemt Franklin vast bij zijn kraag. "Ik heb jou nooit gemogen..."

-To be continued...?