GTAGames.nl

Phoenomena

  • artikelen
    68
  • reacties
    322
  • bezichtigingen
    64174

Over deze blog

Een blog zonder doel of richting, maar met een punt...

Artikelen in deze blog

Phoenyxar

Once Upon A Time

Het is vrij eerlijk om te zeggen dat ik drie kwart van mijn dag op Skype vertoef. AL zij het maar dat het aanstaat of dat ik daadwerkelijk actief een gesprek ben aan het voeren, het staat altijd aan. Voor iemand die zogenaamd wat beter zou te doen hebben, vind ik het gewoon belangrijk om online te zijn wanneer ik er ook ben. Het geeft de anderen die misschien niemand anders online hebben een kans om te kunnen praten en dat doen ze dan ook vaak. Tja, vreemd waarden heb ik hè?

Maar daarmee valt mij ook iets op en het gebeurt vaak. Ik luister doodgraag naar anderen hun verhaal, maar zelf lijk ik moeite te hebben met iets zinnigs te zeggen. Mijn repliek is vaak dat ik niks meemaak en "toch maar saai" ben en ergens klopt dat misschien ook wel, maar daar negeer ik gewoon ook iets mee. In feite maak ik gewoon té veel mee om in één simpel Skype-gesprek te kunnen vertellen en de dingen die ik meemaak hebben een gigantische intro nodig om de setting duidelijk te maken aan de luisteraar of lezer.

Wie Once Upon A Time In The West en Once Upon A Time In America heeft gezien snapt dan wat ik bedoel. Ik vind de films niet zo goed, maar ze hebben 3 uur nodig om een setting te creëren waar dan de film van 20 minuten zich in af speelt. Dat is een beetje wat mijn leven nu is. Ik maak zo vele kleine dingen mee die allemaal bijdragen tot dezelfde setting en ik neem de moeite niet meer om voor zo'n klein verhaal een hele setting te moeten uitzetten. Dat terwijl de meeste mensen waar ik mee praat een setting hebben waar het verhaal half is en je nog steeds geen neuk van een idee hebt waar men over bezig is. Ondertussen stapelt de epos zich maar op en begint het steeds meer te lijken op het script van een goedkope soap. Die vergelijking maak ik al maanden, want de gelijkenissen zijn gewoon idioot aan het worden. Het lijkt wel alsof ik deel ben van een gigantisch slecht gestuurde huissoap, draaiende om half 6 's avonds bestaande uit een cast met het acteertalent van een dode kat. En het ergste is dan nog dat er geen einde aan lijkt te komen!

Hoe ben ik in godsnaam ooit in die situatie terecht gekomen? Wat heb ik ooit misdaan om zo in een onnozel verhaal meegesleurd te worden? Is het mijn onvermogen om mij ergens van af te zetten? Is het omdat ik té goedwillig ben en op geen mogelijke manier wie dan ook wil kwetsen? Want het is niet omdat ik blind ben voor wat er is gebeurd, ik weet wat er allemaal is gebeurd en ik weet ook dat het niet goed is. Maar ik heb er zelf geen macht over en zolang dat hij het zelf niet realiseerd kan ik niks doen. De Recherche heeft nog gezegd dat we te goedwillig zijn, dat we te makkelijk toegeven en nou ja, dat is ook wie we zijn. Mijn zus niet, die is al even koppig als hem. Goed voor haar eigenlijk, maar dat brengt het soapgehalte gewoon nog wat hoger. Ik zie de mensen als wegzappen.

Dit klinkt dan allemaal lekker luguber. Want als lezer ga je nu de meest rampzalige scenario's in je hoofd aanhalen, zo werkt dat nu éénmaal. Maar het punt is dat ik het echte scenario niet kan uitleggen in één blog. Nee, ik zal moeten doen zoals de soaps die ik zo hard haat en stoppen op een cliffhanger en in de volgende blog voortgaan. Dit is puur een setting. Eén van de zovele stukjes setting, nodig om een kort verhaal te vertellen in de juiste context. Haat me!

En zoals NandroDavids al zei: Dit is een blog zonder doel. Maar dat wil ik zo. Daar zijn blogs toch ook voor? Nee...?

Phoenyxar

Blauw

Ondertussen ben ik dus 4 maanden moderator. Dat is best vreemd. Iets meer dan een half jaar terug was ik nog gewoon Superlid. Weet je wel, zo gewoon superlid zoals jij en ik... Ja ok, nevermind, maar je begrijpt wel wat ik bedoel hopelijk. Dan ga je je ook wel eens snel afvragen: Doe ik het wel goed? Zou je die vraag eigenlijk wel aan jezelf mogen stellen?

Vier jaar terug registreerde ik me hier op het forum en het heeft nog geen 2 en halve maand geduurd of ik had al mijn eigen gang. Nou ja, ik was toen co-leader, maar zelfs tot op de dag van vandaag is er binnen TU geen echt verschil tussen leader en co-leader. Samen met Haruhi was dat. We liepen toen wel onder andere namen rond op het forum, waren toen nog wat actiever (tot ergernis van een groot deel van de crew) en dachten het gewoon leuk te houden. Maar we hadden wel allebei een kleine forumdroom. Om in de nabije toekomst allebei tesamen moderator te wezen van het IV-subforum.

Van het IV-subforum? Ja, dat was toen nog steeds in volle activiteit. Misschien voor sommigen wat moeilijk om in te beelden maar destijds was het IV-subforum het actiefste subforum (laten we even de gang talks wegdenken) op heel de index. Een keertje om de 5 minuten refreshen was niet genoeg om de posts te blijven volgen. Maar kom, het gaat er dus om dat we beiden daar moderator van wouden zijn. Waarom eigenlijk? Dat is niet te verklaren. Het leek ons destijds gewoon leuk. Maar we dachten tegelijkertijd niet na over wat een moderator eigenlijk deed. We wouden het gewoon zijn.

En dan zitten we hier nu, 3 en half jaar later. Ik ben nu moderator van Lifestyle en binnen TU hebben we een machtswissel (in feite 7) ondergaan. Is dus niet wat we gedroomd hadden, maar je gaat me niet horen klagen. Want hoewel ik het eerste een vreemde wending vond om me op Lifestyle te zetten vind ik het nog best goed passen. Okej, ik ben zeker niet de strengste of beste moderator die er ooit heeft gestaan, maar ik doe het uiteindelijk wel graag. Ik vind het uiteindelijk ook nog wel een geschikte plaats. Maar het doet je soms wel wat terugkijken naar het Megalid zijn. Ik wil het niet té speciaal noemen, maar het is wel een groot verschil qua promotie. Je moet nu daadwerkelijk iets doen. Dat is best een verschil. Is het veel? Naaah. Maar het is wel ineens een verschil. Keep Calm and Carry On.

Maar ik zit hier nog altijd voor dezelfde reden. Omdat ik het leuk vind en omdat ik gewoon graag mensen help. Dat laatste komt natuurlijk de laatste maanden wat minder naar voor dan eerst was, maar met wat extra vragen van een komende GTA V zie ik een lichtpuntje. Zolang ik die dingen kan blijven doen zal ik hier wellicht ook wel blijven hangen.

En als we dan even eerlijk zijn. Als ik hier dan toch wil blijven hangen en zo actief ben, dan kan ik de site evenwel van nut zijn door een blauw vaandel te dragen. Laat het toevallig ook nog wel de thuiskleuren van The Underground zijn, hetgene waar alles mee begon. Best toevallig niet?

#Illuminati

Phoenyxar

Educatief

Ooit al op de schoolbanken gezeten? Normalerwijs antwoord je nu "Ja." Aangezien het merendeel van de leden op dit forum in West-Europa is opgevoed kennen wij het recht op onderwijs. Mooi toch? Maar ik stel me er soms toch wel vragen bij.

Alhoewel dat men ons de laatste dagen precies wou wijs gemaakt dat ons Belgisch onderwijs nergens staan ("Laten we even vergelijken met de Finnen!") behoort het tot de Top 3 van Europa. Eerlijk gezegd weet ik enkel dat het Fins onderwijs beter doet, daar stopt het dan ook.

Maar ik stel me toch vaak grote vragen bij ons idee achter onderwijs. Ik weet niet voor jullie, maar ik heb de zin "En je moet er aan denken om goed te studeren!" veels te vaak gehoord en als we even eerlijk zijn waar slaat dat eigenlijk op? Het lijkt eigenlijk alsof ons onderwijs er is op geborduurd om mensen op basis van hun studeervermogen een diploma te geven. Wil je het bewijs? Ga naar een willekeurige school en ga daar op een doorsnee dag vragen stellen over de leerstof. Zo'n 80% van de leerlingen zal er geen reet van weten, maar zal tegen juni wel slagen. Hoe doen ze dat? Ze studeren.

Op zich lijkt dat niet zo'n groot probleem natuurlijk, maar als je dan de lijn voortrekt dan kun je je bedenken dat we bijgevolg ook mensen diploma's geven omdat ze kunnen studeren. Zelfs mogelijk voor bepaalde vakgebieden waar ik allerliefst zo'n mensen niet wil zien. Ik heb 4 jaar met zo'n mensen in de klas gezeten, zo dom als wat maar ze konden goed studeren. Als je die mensen dan vroeg wat ze het jaar daarop wouden gaan volgen zeiden ze: "Geneeskunde" Waarop ik direct een angstscheut door mijn lichaam kreeg. Weet je nog wat het enge is? Ze kunnen er in het huidige systeem ook daadwerkelijk in slagen. Hoe komt dat? Waar in de geschiedenis zijn we van koers veranderd en zijn we diploma's gaan uitdelen op basis van mensen hun inzet, eerder dan op hun vaardigheden? Ik snap het soms niet.

Maar natuurlijk is mijn mening lichtjes éénzijdig. Ik heb makkelijk praten. Ik heb mijn Lagere en Middelbare school doorgebracht door gewoon de lessen bij te wonen, niets te noteren, niets te doen, thuis mij verdiepen in vanalles en nog wat dat geen raakvlak had met school en toch mijn examens met overtuiging binnen te halen. Dus natuurlijk vind ik het vreemd als ik zie dat iemand die geeneens de provincies van het land op een kaart kan aanduiden dezelfde diploma's overhandigd krijgt.

Het systeem zit wat vreemd in mekaar. Ik zeg niet dat het moet veranderen omdat ik het zeg (want ik weet geen alternatief dat onze maatschappij daadwerkelijk beter zou afgaan) maar ik blijf het een vreemde manier van onderwijzen vinden. Moet frustrerend zijn als leerkracht. Je brengt uren door in een klas door vanalles en nog wat aan die kinderen te vertellen en het enige wat van hen verwacht wordt is dat ze het kunnen studeren. Wat blijft er echt hangen van alles dat je hebt gezegd...?

Phoenyxar

Laguna Seca

Nou, welkom bij het derde deel van onze amateuristische gids naar Italië! Vandaag zijn Perugia, Asissi en Ventië aan de beurt. Nou dan zullen we er aan beginnen. "Als u nu naar links kijkt ziet u uw linkerkant en..."

Perugia. Menig vakantieganger zal een stad als Perugia liever overslaan dan bezoeken, de stad ligt wat verloren in de heuvels en heeft niet zo veel pluspunten. Gevaarlijke wegen, klein historisch centrum, studentenstad en al de potentiële toeristen worden weggezogen door Asissi en Lago Trasimeno. Waarom stopten we dan in Perugia? Nou omdat het halverwege lag tussen Rome en Venetië en omdat we Asissi en het Lago Trasimeno gingen aandoen...

Asissi. Dit klein stadje is gekend van zijn naar zich-genoemde-Heilige. Net zoals vele andere toeristische plekjes in Italië kun je je er dus aan verwachten om een parking voor bussen te zien net buiten de stad en af en toe een groepje toeristen die zonder enige twijfel met hun camera elke steen van de plaatselijke bistro moeten vastleggen. Maar eigelijk viel dat nog wel best mee. We hebben een wandeling gemaakt rond en door de stad, hebben de 2 grote kerken bezocht, het centrale plein (dat niet echt een plein is maar alles dat meer dan 3 meter breed is kan in Italië voor een plein doorgaan) en het klooster (van de Franciscanen?). Net zoals Siena is Asissi dat klein beetje nodige rust dat je moet hebben tussen grotere toeristische trekpleisters. Ze zijn op dat vlak zeer gelijkaardig, al zij het dat Siena een paar keer groter is.

Venetië. Nu komt het. Het grootste deel van dit artikel gaat om Venetië draaien. Je hele leven zul je aanhoren dat Venetië de mooiste stad op de planeet is. Dat de stad met niks is te vergelijken en dat je je leven hebt vergooid als je ze niet hebt bezocht. Allemaal wel mooi gezegd zo en dat was misschien ook wel waar in de 16e eeuw, maar nu? Vergeet het, Venetië is geen stad meer, het is zelfs nauwelijks nog een openbaar museum. Het is volledig overrompeld door toeristen, is zo doods als kan zijn en is gewoon in zwaar verval. Bij het merendeel van de gebouwen leek het wel of ze recht werden gehouden door het stof dat ze eeuwenlang hadden verzameld, echt een gigantische teleurstelling. Zo heb ik mijn bezoek aan Venetië ook ervaren. Als een gigantische teleurstelling. De stad zal wellicht ooit prachtig zijn geweest, met geweldig veel potentiëel. Maar dat is nu niet meer. Bij elke hoek die ik omging zag ik steeds meer gebouwen die op inzakken na verwoest waren. Zo jammer... om van de stank te zwijgen, want even tussen ons: Ja, de stad stinkt echt. Maar Venetië helemaal afbreken kan ik wel niet. Het San Marco-plein met zijn basiliek, campanille en Dogenpaleis is wel best mooi, heeft iets harmonieus. De Rialto-brug is ook nog best in goede staat (wat ik niet ga zeggen over de Brug der Zuchten). De mooiste plaatsen waren voor mij het Joodse Kwartier en Isola San Michele. Het Joodse Kwartier omdat dat nog levend aanvoelde en waar je ook daadwerkelijk nog bewoners vindt en San Michele omdat het als eiland vol bomen een compleet paradijs leek van op de wallen. Het is zeer moeilijk om iets te zeggen over een stad als Venetië. Het wordt nogal de hoogte ingeprezen, ergens wel terecht, maar ik vind dat er nu toch wel mooiere plaatsen bestaan. Op het einde van de dag zag je dat ook wel. Toen stroomde Venetië leeg. Wij naar Jesolo, al de rest naar Mestre.

Naja, is Venetië een bezoek waard? Eigenlijk wel. De stad heeft op sommige plaatsen nog steeds wel charme en het is best nog wel leuk om op zoek te gaan naar ongekende pareltjes die mogelijk nog in de stad rechtstaan. Maar behoed je wel op het verval. Als je naar de stad vertrekt in de hoop niets dan pracht te zien kun je beter ergens anders naar toe trekken of ga je teleurgesteld terug komen. Maar bezoeken moet je het toch doen. Gewoon zodat je er ook zelf een mening over kunt vormen, gebaseerd op je eigen ervaringen.

Ervaar je omgeving.

Phoenyxar

De Paus Niet Zien

Nou welkom terug bij onze 3-delige vakantiebrochure. Vandaag behandel ik dan even het stukje "Siena - Roma" en zoals de titel al aanhaald zullen we naar Rome gaan en de paus niet zien. Een goede beschrijving is al een begin, nee? Maar voor we Rome berijken moeten we eerst langs een veel kleiner stadje.

Siena. De kleine Toscaanse stad boven op een heuvel op 3 waar de tijd lijkt het al 4 eeuwen heeft stilgestaan. De naam heeft wel bekendheid in de wereld, maar de stad is gelukkig niet zo toeristisch als Firenze en dat is toch wel even een verluchting. Eigelijk is heel de stad dat wel. Met zijn veel te grote kerk die nooit is afgewerkt, zijn iets wat kleinere sobere kerk waar de vlaggen van de 9 stadswijken omhoog hangen en zijn centrale Piazza della Campo. Als je even de elektrische terrasjes en lampen wegdenkt zou je je in Siena terug in de 16e eeuw kunnen wanen. Het is er rustig, vredig en stil. Niet de ideale locatie om te wonen dan misschien, maar als doortocht tussen 2 toeristische drukke steden is het nagenoeg hemels. Op je rug zonnen op de Piazza della Campo (die een amiftheatervorm heeft) zal het meest perfecte moment van de reis geweest zijn. Hoewel ik je hier toch aanraadt om eerst even een "Real RayBan" aan te schaffen ergens in Firenze of Pisa alvorens naar Siena te komen. Zo'n zonnebril helpt echt wel in het zonnige Italië en als je de juiste Pakistaan vindt dan geeft hij zijn "Real RayBan" met plezier voor 3 euro of minder weg. Money well invested.

Roma. Het blijft een vreemde stad. Ooit de belangrijkste stad in de wereld geweest, nu een openlucht museum. Eentje waar het merendeel van de gebouwen al eeuwen terug als "versleten" werden bestempeld. Daar bovenop verbleven we in de Holiday Inn in Rome-West. Wat best beschreven kan worden door het feit dat ons dichtsbijzijnde restaurant een McDonalds was. Rome is een stad van vele tegenstellingen. Zo hebben we de oude stad van het Colosseum, het Circus Maximus en het Forum bezocht maar een beetje later ook de Via Christoforo Colombo waar de glasvezelwanden om je heen staan. Van de verloren beschavingen van de Etrusken in de catacomben aan de Via Appia tot aan de nog staande beschaving die de Romaanse Katholieke Kerk zou zijn in de vorm van de Sint-Pietersbasiliek. Van de Renaissantische meesterwerken als de Trevi-fontijn tot aan de Imperialistische werken van het Maussoleum van Victor Emmanuel II. Nee, ik kan zeker niet klagen. Ik denk dat we echt alles hebben gezien in Rome. Op de koepel van de Sint-Pietersbasiliek na, waar we nochtans voor hebben betaald, maar waar ze ons met een procedurisch geprul hebben buitengeweerd. Kerken hebben we ook weer in overvloed gezien, de Jan van Lateranen (een kerk met een fluistergaanderij oftewel: je praat tegen een muur en die antwoord nog terug ook! Perfect voor mij), de Sint-Paulus buiten de Muren, de Sint-Pietersbasiliek en voor de Bernini-mysteriefans: Ja, ook alle kerken en kapellen uit de boek. Allemaal wel mooi, maar je begint te merken dat ze -zelfs in Italië- steeds meer overbodig en verloren beginnen te worden. Het is allemaal wat vergane glorie. Onderhouden, maar allemaal wat verloren in een hoekje ergens in de binnenstad. Er is ook niets zo relativerend als een bezoekje brengen aan het Circus Maximus om je vervolgens in een vallei te bevinden in de schaduw van de Palantijn om te bemerken dat er niks meer van over is, letterlijk niks. Op de plaats waar ooit de 3 Obelisken stonden staan nu 3 platijnen, eenzaam in een gigantisch leeg veld. Begrijp me niet verkeerd, Roma is prachtig en al die monumenten verdienen hun aandacht, maar het bezoeken van al die iconen is vaak zeer ontnuchterend. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Firenze zijn al die monumenten niet omringd door een drukke bruisende stad, maar zijn het ruïnes die al 2000 jaar onaangeroerd naast de nieuwe binnenstad liggen, je hebt geen voeling meer met de stad er rond. Ik heb de stad ook als zeer kil ervaren, ondanks dat er nog steeds veel mensen rondliepen, ondanks dat de zon een gat in mijn hoofd aan het branden was en ondanks de duizenden toeristen die zichzelf wat lieten afzetten door rommel te kopen van onze plaatselijke Pakistaan.

Is Rome dan wel een bezoek waard? Ja, dat zeker wel. Ondanks al de negatieve punten is het een stad die je moet gezien en ervaren hebben. Maar behoed je voor op de relativiteit van al die grootsheid. Probeer je niet al te veel te focussen op de reeds gekende monumenten maar laat je vooral verrassen door het ongekende. Want hoeveel men dan ook moge hameren om het Colosseum en het oude Rome is de echte pracht van Rome te vinden in veel meer dan dat. Dat maakte Rome wel prachtig.

Volgende week trekken we terug naar huis. "Perugia - Asissi - Venetië"

Phoenyxar

On A Journey

Nou, na enkele dagen rotweer komt de zon hier weer eens schijnen. Lijkt me een mooi signaal om het stukje "Sal Salsomaggiore - Pisa - Firenze" te schrijven. We hebben eigelijk ook wel wat andere plaatsjes gezien, maar ik filter even enkel de Italiaanse!

San Salsomaggiore di Therme. De naam zal niet al te veel stof op waaien en een bezoek er aan al evenmin. Eigelijk is dit kleine dorpje puur een reisstop geweest omdat het perfect op een dag rijden lag van bij ons vertrekpunt. Maar als dorp is het wel een mooi stereotyp voor Italië. Het is oud, kent 1 hotel (dat zich uiteraard in het grootste gebouw van de stad heeft gevestigd) en kent vele vervallen schatten. Ik raad echt aan om van die kleine dorpjes te bezoeken. Ze houden een mooie warme sfeer en hoewel dat de meeste mooie gebouwen wat in verval zijn geraakt hebben ze geweldig veel charme.

Pisa. Ja hoor, je raadt wel al waarom we hier stopte. De toren en zijn omgeving. Pisa is een geweldig toerisme-gericht stadje en dat zorgt er wel voor dat de directe omgeving rond de Italiaanse drievuldigheid (Campanille, Kerk en Baptisterium) prachtig en vol leven is. Maar je moet wel eerst door 2 km halfdode stad wandelen voordat je er bent. Het is natuurlijk ook echt niet zo groot, maar het voelt gewoon vrij doods aan en dat is gewoon enorm jammer. Maar het centrale plein met de drievuldigheid is wel gewoon prachtig. Dan denken we even de herstelplekken van de kerk en de onmetelijke lelijke muur erachter weg en dan kan dit kleine gebied meedoen als één van de meest harmonieuze plekken op de planeet. Het voelt compleet, gewoon perfect. Okej, je zult je weg moeten vechten door een horde van een half miljoen immigranten die je "Real Ray Ban's!" proberen aan te smeren, maar het is het echt wel waard. Wel even zeggen dat als je een foto wilt nemen van de toren zelf je best aan de ingang van het plein gaat staan, aan de andere kant staan namelijk altijd 50 mensen die tevergeefs de toren ondersteunen. Heb zelf ook zo'n foto laten maken, met het verschil dan dat ik de toren omver duw. Ja, ik ben een lul.

Firenze. Republica del Fiore voor hen die Assassins Creed II hebben gespeeld. Voor de fans: Ja, de stad is vrij correct nagemaakt, maar de afstanden zijn wel aanzienlijk verkleint met de realiteit. Zo wandel je echt niet op 1 minuut van Palazzo Vecchio naar Palazzo Pitti, nee hoor. Maar dan even over de huidige stad. Ik denk dat we letterlijk ELKE kerk die de stad de bieden had hebben bezocht, ja echt elke. Een stuk of 9-11 hebben we er gedaan en geloof me, ze zijn stuk voor stuk prachtig maar van kerk in kerk in kerk binnen- en buitenwandelen is met de keer minder boeiend. De Italiaanse authoriteiten hebben er ook iets op gevonden om die bezoeken irritanter met de minuut te maken. Door tickets te verkopen aan de ingang, waarna je door een metaaldetector moet. Natuurlijk is zo'n beveiliging in een oude stad met zo'n waardevolle schatten niet verwonderlijk, maar na de 10 keer in een ellenlange rij te hebben gestaan en dat dan weer dat rotding afgaat heb je ook daadwerkelijk zin om iets kapot te slaan. Maar kom, die irritaties even negeren, Firenze is prachtig. Maar dan echt prachtig. Hééééééééél toeristisch, maar gewoonweg prachtig. Oude sfeer, mooie gebouwen en een algemene awe-spiring indruk die overal hangt. Wel een puntje van kritiek: de Ponte Vecchio is echt een lelijke brug. Dan mag je wel zeggen dat het een oude brug is en dat die hangende winkeltjes sfeer verzorgen en authentiek zijn, dat klopt, maar het maakt die brug echt niet mooier hoor. Ook de David vind ik wat overschat. Ja hoor, het is wel een geweldig gedetailleerd beeld en het is groot, maar verder zou ik denk ik mijn tijd eerder steken in het verkennen van minder gekende dingen. Ze hadden ondermeer ook de Basiliek eens een grondige kuisbeurt mogen geven want van dichtbij is ze best wel vuil. Als het kan raad ik ook aan om de Campanille te beklimmen. Niet aan te raden voor hen met hoogtevrees, want het interieur van de toren is half open. Je loopt soms over metalen rasters met meer dan 50 meter vrije val onder je. Maar het uitzicht op de stad vanuit de top is wel gewoonweg adembenemend. Piazza della Republica valt enorm op (kudo's Mussolini) maar het is niet zozeer een doorn in het oog.

Kortgezegd is Firenze een prachtige stad, van de San Miniato al Monte in het Zuid-Oosten tot de Santa Maria Novella in het Noord-Westen, maar het is ook een dure stad. Het was letterlijk goedkoper om in ons hotel cocktails te drinken dan in de binnenstad een biertje te pakken en wetende dat we in een viersterren-hotel aan de Arno zaten weet je het al wel. Maar het is het hem allemaal waard. Firenze is één van die weinige steden die ik echt een eigen bezoek waard vind, puur omdat er zo veel te bekijken valt. We hebben er 3 dagen non-stop rondgelopen en we hebben nog niet eens de Boboli-tuinen bezocht. Er is echt veel te ontdekken en bewonderen, je moet het gewoon allemaal weten vinden. Oow en vergeet vooral geen geld mee te brengen, veel geld.

Volgende week "Siena - Roma"

Phoenyxar

Lente

Hoewel dat het weer me momenteel wel een beetje tegenspreekt met die verzameling wolken was het weer van de afgelopen dagen echt geweldig. Het gaf me weer een lente-gevoel. Iets dat ik toch al maanden mis. Het gaf me ook weer een geweldige boost en ik werd weer een stuk impulsiever. Een beetje zon doet toch veel met een mens hè?

Eigelijk is dit artikel meer een aankondiging naar de volgenden. Ik ga de volgende 3 weken iets anders doen dan alle vorige. Het is namelijk bijna één jaar terug dat ik op Italië-reis ben geweest en het leek me wel eens tof om op die geweldige periode terug te blikken via wat artikels. Mijn eigen ervaringen van de gebieden en steden wat meegeven.

Maar er bestaan wel veel plaatsen waar je recenties zou kunnen lezen over toeristische steden en gebieden, dus waarom zou je deze dan lezen? Nou, één van die redenen ligt naast me. Ik heb namelijk een "Ita Lia - Vice City" T-shirt vast. Gekocht aan een klein straatwinkeltje, zoals je er velen vindt in Italië, naast de Sint-Paulus buiten de Muren-basiliek in Rome. Ik heb mijn eigen interesses en blik op alles dat ik zie en ervaar.

Daarnaast bevat het T-shirt toevallig ook de 5 belangrijkste steden die we hebben bezocht. Firenze, Siena, Pisa, Roma en Venetië. Oke, Perugia en Assisi ontbreken wel van de bezochte locaties, maar er is nu éénmaal niet zo veel ruimte op zo'n T-shirt. In retrospect kan ik me ook wel gelukkig prijzen dat ik met school naar al die plaatsen ben kunnen gaan. De meesten hebben blijkbaar enkel een Rome-reis gehad. Wij hebben nagenoeg heel Italië uit de Renaissance bezocht en bekeken. Alhoewel er toch wel veel meer is.

Volgende week breng ik dus een stukje "San Salmaggiore - Pisa - Firenze" en het zal geweldig zijn!

Of naja, dat hoop ik toch.

Om dan ook even terug te keren op de realiteit van nu. Ik ben gisteren naar de gevangenis van Brugge geweest. Waarom denk je dan? Nou, ik heb mijn vader gaan bezoeken. Voor de meesten lijkt dit iets irreëel en iets dat ze enkel ooit binnen een game zullen meemaken, maar ik vond het best wel eens grappig om meemaken. Tiihii, badass.

Phoenyxar

Phoeny's Phantastic Phorum Phenomenon - G&C

G&C

Mijn blog bestaat ondertussen al een goede 3 maanden en ik denk dat ik met dit tiende item eens ga terugkeren naar het oorspronkelijke idee achter de blog. Wat actualiteit verwoorden. Actualiteit binnen het forum. Net zoals het eerste artikel.

Ondertussen moet het wel toch al iedereen zijn opgevallen. De laatste week moet de meest rumoerige en actiefste week in maanden, al dan niet jaren, geweest zijn binnen het gangs-gebeuren op het forum. Allemaal veroorzaakt door een willekeurige avatar-change van Pwned.? Eigelijk is het wel zo als je het even naar de oorsprong traceert.

Hoewel velen al maanden lopen te beweren dat G&C veel van zijn activiteit heeft verloren door de jaren en dat The City daar zogenaamd niets aan heeft veranderd, spreekt deze week van activiteit dat wel rechtstreeks tegen. Leden die van gangs swappen, gang wars die voor geweldige hysterie binnen de gangs zorgen, discussies omtrent gebieden op de map en conflicten tussen meerdere gangs doet vermoeden dat G&C weer actief is.

Maar velen lijken dat niet zo leuk te vinden. Het lijkt wel alsof vele leden liever een halfdode situatie prefereren boven eentje waar er tenminste iets gebeurt. Natuurlijk is het wel kut als er een lid van je vertrekt. Of als je een gang war zou verliezen. Of wanneer je in een diep conflict met een andere gang terecht geraakt. Of zelfs een intern conflict. Maar is G&C daar niet een beetje voor? Om alles mekaar wat moeilijk te maken. Strijden met je vrienden in naam van een fictieve gang om een fictief stukje kaart via een zeer ongeloofwaardige manier? Een beetje een simulator van het gangleven. In leven gehouden door een handvol leden van een willekeurig forum omtrent een freeroam-franchise. Ik hou er van. Het mag dan misschien allemaal lekker fictief zijn, maar het is toch een beetje live-action role-playing. Alleen dan vanachter je scherm en met woorden. Het klinkt wel wat lame, maar het is des te leuker als je er je meer in inleeft.

Het is perfect te begrijpen dat vele leden graag stabiliteit verkiezen boven de momentele rumoer en turbulentie. Maar die stabiliteit hebben we de afgelopen maanden (misschien zelfs wel jaren) gehad en even eerlijk, was die stabiliteit niet gewoon doodsaai?

Phoenyxar

Kritisch

Na 2 weken niks te hebben geschreven vond ik het toch wel eens tijd om nog eens iets te doen. Niet dat ik er in de beste staat voor ben. Ik voel me ziek, moet binnen een uur of 2 naar school en mijn inspiratie is in 1 woord samen te vatten: rommel.

Even wat muziek opzetten, wat nadenken... bijgevolg zal dit artikel wellicht nergens op slaan. Ja, een beetje zelfkritiek mag ook. Ik ben op veel gebieden vrij kritisch ten opzichte van mezelf, dat lijkt op zich wel iets goed maar het weerhoudt me ook vaak om dingen überhaupt uit te voeren. Het publiceren van iets als dit valt daar ook onder. Toch leuk, ik ben mijn eigen grootste creatieve vijand.

Maar waar komt dat dan eigelijk vandaan? Waar heb ik ooit die kritische houding opgestoken? Nou ja, begrijp me niet verkeerd. Het is niet iets dat je ineens hebt maar dat met de jaren groeit. Maar ik vraag me dus af hoe dat is gekomen... Alhoewel. Misschien weet ik het wel.

Onze maatschappij. Die is er op gedrild dat je over alles een mening kunt hebben en probeert de kinderen zo kritisch mogelijk op te voeden. Heeft natuurlijk zijn voordelen. Maar tegelijkertijd verliezen we daar is inteder mee. We verliezen het vermogen om gewoon naïef te zijn. Gewoon eens lekker goedgelovig.

En in essentie ben ik dat ook wel. Zo tegenstrijdig als dat moge zijn met mijn vorige statement. Maar het is wel waar. Ik doe heel vaak de moeite niet om kritisch te zijn, puur omdat ik er het punt niet van in zie om het te zijn. Waarom zou je bijvoorbeeld moeite doen om naar de goedkoopste winkel te gaan? Ik ga naar de plek die voor mij het makkelijkste is. Dat ik daardoor wat geld verspil boeit me letterlijk geen bal. Anderen zouden dan iets hebben van: "Hoe dom, je kunt toch ginds gaan, is het goedkoper!" - Boeieuh!

Want dat is het eigelijk. We worden kritisch opgevoed zodat we later de juiste keuzes kunnen maken. Maar die opvoeding is eigelijk enkel gericht op economisch motivaties. Bijgevolg geeft niemand ten tijde van crisis nog iets uit omdat het "te riskant" zou zijn en hoopt dat geld maar op op een spaarboekje. Wees nu eens redelijk.

Zo was er enkele dagen terug een show op TV waar men de economische ideologie achter Valentijn wou duidelijk maken. Dat het geen feestdag voor geliefden is, maar puur een manier om in sommige sectoren makkelijk geld te verdienen. Who the hell cares? Het is een feestdag met een economische achtergrond. Dat zijn ze toch allemaal? Houd je toch met iets anders bezig en koop in naam van traditie wat voor je lief, heel simpel.

De maatschappij is te kritisch geworden. Waren we maar terug wat naïver... Maar misschien ligt dit allemaal aan mij? Misschien ben ik te kritisch...

Phoenyxar

Suburbia

Gisteren keek ik even mee naar een soort Quiz waar volgende vraag voorbijkwam: "Aan welk tuinkarweitje hebben de meeste Vlaamse mannen een broertje dood?" Wat me weer aan het denken zette. Ik woon vrij landelijk, een beetje in een distante suburb en dat kenmerkt zich nogal door alleenstaande huizen (elk liefst dan nog eens groter dan dat van de buurman) met ecologisch onverantwoorde tuinen er rond. Waarom eigelijk?

Ja op de vraag "Waarom woon ik hier." is een snel antwoord te vinden, ik woon hier omdat mijn ouders hier zijn komen wonen en omdat ik nog niet ben vertrokken, snel antwoord. Maar waarom zijn mijn ouders dan hier komen wonen? Wat is hier in godsnaam te zien? Wat valt hier te beleven? Even ter illustratie, het dichtsbijzijnde treinstation is hier 7km vandaan. In Nederland zou dat op sommige plaatsen nog wel vrij normaal lijken, maar in het land met 's werelds dichtste treinennetwerk is dat het dus absoluut niet.

Nee, de mensen die hier wonen zijn in feite allemaal forensen. Ze werken in Brussel, Leuven of Antwerpen en hebben het idee opgestoken dat op het platteland wonen fijn is. Tussen de natuur, de rust en de frisse lucht... Als we nog in de 19e eeuw leefde had ik dat nog wel gesnapt maar van die 3 dingen is in ieder geval niks waar. "Maar we doen het voor de kinderen!" Leuk voor hen, moeten die kinderen om toch een beetje sociaal contact te hebben 12 jaar lang de bus nemen om ergens te geraken.

Maar dat was in feite niet mijn enigste opmerking. Die forensen kopen altijd het stukje met de grootste lap grond om daar vervolgens een villa in pastoriestijl (of oerlelijke fermette/spaanse hacienda naar keuze) op te zetten met het idee dat de rest van die grond een leuke tuin kan zijn voor de kinderen. Een beetje een illusie aangezien het wel altijd te warm, te koud, te nat of te donker is om buiten te spelen. Waarom zouden die kinderen ook buiten spelen, ze worden ondergedouwd met hopen aan handconsoles, SmartPhones en allerlei andere technologische apparaten die ze voor hun 12e toch niet degelijk kunnen bedienen.

De ouders vervullen dan ook maar de rest van hun dag met het zagen dat het gras nog moet worden afgedaan, de heggen nog moeten worden geknipt en dat er een mol hun tuin die ze toch nooit zien ronddwaalt. De suburbs zijn een grap. Gebaseerd op een achterhaalde gedachtegang en gericht op een auto-economie. Kinderen moeten niet opgroeien in een huis met tuin, afgesloten van de rest van de wereld. Ga in godsnaam toch ergens in een stad wonen, als je dan de nood voelt om met je kinderen te spelen (wat toch niet gebeurt, want je moet toch werken) dan kun je in een park terecht. Je bespaart geld met hopen omdat je je niet moet verplaatsen, kan die auto ook de deur uit, nog meer besparen...

Het kan goed zijn dat dit enkel mij frustreert, maar ik vind het toch nog de moeite om een artikel aan te schenken. Men zegt wel eens dat Vlamingen de neiging hebben om hun geboortestreek te blijven wonen, dat ze graag bij hun "cultuur" blijven. Maar dat gaat voor mij niet op. Er is hier geen cultuur.

Phoenyxar

Quotatie

Nou, tijd om weer eens een nieuw onderwerp op te steken. Gewoon omdat ik daar zin in heb. Waar ga ik het dan over hebben? Over "IQ" - je weet wel, een zogenaamde logische verdeling van de bevolking aan de hand van hun ego. Aan beide kanten van de verdeling zitten de zakken, zoals ik. Aan de ene kant lomp en arrogant, aan de andere doordacht en arrogant. Hoewel dat het IQ op zich er op zou wijzen dat de beide kanten geweldig verschillend zouden moeten zijn, zijn ze toch zo gelijkend.

Laat ik eerst over mezelf wat zeggen. Ik ken mijn IQ nu al een goede... wat zou het zijn? 9 jaar zeker. Ik verbeterde de leerkrachten al in de lagere school (een gewoonte die ik heb doorgezet in het Middelbaar) en ik werd bijgevolg al vrij vroeg aan een IQ-test onderworpen. De uitkomst zeg ik liever niet, omdat mensen nogal eens de gewoonte hebben om mensen te beoordelen op enkel een getal. Een getal dat eigelijk verder weinig waarde heeft.

Wil je weten wat er leuk is aan een hoog IQ hebben? Of als je de meer populaire term "hoog begaafd" wilt gebruiken, ga je gang, het heeft zijn waarde wel wat verloren over de jaren, maar het is in essentie nog altijd hetzelfde. Wil je het echt weten? Nou ik zal het je zeggen: Niks. Buiten dat je je een klein beetje beter over jezelf kunt voelen heb je er verder niks meer dan nadelen aan.

Heb je er niks aan? Nou, in feite slaagt IQ maar op de snelheid van het linken leggen en data verwerken in de hersenen, dus eigelijk heb je er wel wat aan... Maar het is niet zo dat een hoog IQ zogenaamd altijd goed is. Het zegt verder weinig over jezelf. Maar voor vele mensen zegt het blijkbaar wel iets. Er bestaan vrij veel stereotypen over "hoogbegaafden" en het is natuurlijk leuk om die allemaal uit te buiten en direct voor de waarheid aan te nemen, nee?

Ik kan eventjes twee citaten van het laatste jaar als voorbeeld nemen. "Je weet toch wel dat 90% van de hoogbegaafden zich niet kunnen vinden in de sociale maatschappij en zelfmoord plegen of alleen in een bos gaan wonen, hè?" Ja, wat heb ik nu aan zo'n advies? Wat heeft iemand maar ook aan zo'n advies? Je kunt er natuurlijk wel mee lachen, maar het blijft een vrij tactloze zin. Nog zo eentje: "Mensen met een hoog IQ hebben een gebrek aan sociale vaardigheden." Een zin die ik vaak beantwoord met "Zucht." Zo'n antwoord helpt natuurlijk niet, maar wat kun je daar nu op zeggen? In feite zit je sowieso al in een verloren hoekje. Heb ook wel al eens geantwoord dat het op een gebrek aan sociale vaardigheden duidt als je iemand probeert te vertellen dat hij een gebrek aan sociale vaardigheden heeft. Een kleine steek die in feite de weg opent naar een vicieuze cirkel.

Ik heb er uiteindelijk ook geen probleem meer mee, het is een beetje een deel van mezelf. Maar jammergenoeg weet ook iedereen in mijn omgeving het. Bijgevolg heeft iedereen hoge verwachtingen (puur omwille van een getal) en kan ik ook niemand nieuw meer ontmoeten zonder dat die dat getal ergens hoort vallen. Op zich zou ik het niet erg vinden, maar mensen oordelen snel over een nummer... En zo'n onnozel nietszeggend nummer kan een hele relatie naar de **** helpen.

Daarom dat ik het getal hier ook niet zeg. Zolang je je IQ niet kent ben je ook gewoon maar "slim" en gaan mensen er ook maar normaal mee om. Als je het kent (en bijgevolg hun ook) ben je ineens "hoogbegaafd" en "eng". Gewoon omwille van een getal. Is dat ergens niet vreemd?

Phoenyxar

Promotie

Ja, de naam heb ik express gekozen zodat er maar liefst 4 op mekaarvolgende alliteraties zijn te vinden in mijn titel, dank je wel, ik deed het graag.

Iets meer dan 2 en halve maand terug was ik nog Superlid. Eentje dat er op zat te hopen Megalid te kunnen worden en vervolgens een blog te openen. Nou die blog heeft wel op zich laten wachten tot meer dan een maand na mijn promotie en dat is dan weer indirect de oorzaak dat ik nu bij editie 6 al niet meer het Megalid ben dat artikels kon plaatsen in een zelfgemaakte blog. Nee, ondertussen ben ik "Beste Megalid van 2012" en Moderator (voor zover dat die titels op zich dan ook enige waarde dragen) Best wel snel gegaan, al moet ik het zelf zeggen. Nou ja, ik ben er in ieder geval niet op verandert, dus dat wilt zeggen dat het niveau van deze blog (of het gebrek eraan, het is maar wat je zelf wilt) hetzelfde blijft!

Maar na een maand pauze (ja, ik heb wel 1 artikel geplaatst, maar dat was als opvuller) weet je niet snel waar je over zou schrijven. Ik heb vrij veel potentiële onderwerpen, maar zijn die elk wel diepgaand genoeg? Ik weet het niet, dat ontdek ik zelf ook pas als ik het aan het schrijven ben. Vragen waarover ik zou schrijven is ook natuurlijk niet de bedoeling. Dus wat moet ik doen...?

Het is wel een zéér interessante week geweest, dat moet ik wel zeggen. Of nou ja, toch een zeer interessante 2 weken. Nieuwjaar in Nederland geviert (WTF Wat steken jullie veel vuurwerk af), Haruhi hier enkele dagen gehad, vervolgens een medaille in de kast gekregen, promotie gekregen en mijn eerste dagen als moderator ondervonden. Ik weet niet, maar het is best wel een leuke ervaring om mee te maken, zo die eerste dagen.

Ondertussen ook nog weer een "typische" episode met mijn pa meegemaakt. De man is in Luik geraakt (freeriden op de trein is uiteindelijk overal mogelijk) en is daar aangereden. Niet door een auto of truck, maar door een brommertje. Nou kan dat natuurlijk alleen aan mij liggen, maar ik denk niet dat dat zo lang gaat duren voordat het helemaal fout gaat.

Ben ondertussen de winter ook compleet beu en weet je, hij is nog niet eens begonnen. Ik ben dat koude weer gewoon zat, heb er dan ook nog eens blok bij voor de komende examens. Je kunt dan wel zeggen van: "Maar wees toch blij dat het buiten niet warm is terwijl je studeert, dan ben je niet gemotiveert om iets te doen!" Nou voor mij werkt dat zo niet, als het buiten koud is zit ik op mijn laptop, heel simpel. Voor de mensen die te visueel denken: Nee, ik zit op een stoel, achter me laptop. Ook daar weer: Nee, niet achter me laptop, maar ja... Er voor?

Dus ja, een blog, schrijven omdat ik dat leuk vind en omdat ik het kan (maar dat valt op zich natuurlijk wel ter discussie)

Jammergenoeg rolt een onderwerp pas binnen als je net niet aan het schrijven bent. Net zoals bij "Los Vatagos" - maar ja, ik geloof niet dat de meeste weten wat Los Vatagos is dus dan stop ik hier maar. Volgende week heb ik misschien wel iets interessants te melden. Of ja, toch iets dat ik interessant vind.

Phoenyxar

Eindjaar

Nu dat de laatste paar dagen van het jaar zijn ingezet kan ik terugkijken naar 2012. Heeft zoiets veel betekenis? Ach eigelijk niet, je doet het maar gewoon voor jezelf om ook te kijken naar wat beter kon en als ik eerlijk ben, kan ik niet klagen over het afgelopen jaar.

Ondanks geweldig veel kutdagen, slecht humeur met zijn momenten, geweldig veel tegenslag en dieptepunten kan ik er niet over klagen eigelijk. Dan heb ik het niet zo over "al die goeie dingen die ook zijn gebeurt dit jaar" (want ja, die waren er eigelijk ook wel met hopen) maar gewoon over enkel die slechte dingen.

Is er dit jaar iets speciaal gebeurt waardoor ik moet jammeren? Eigelijk niets.

Heb ik dit jaar iets zo hard verneukt dat het niet meer goedkwam? Ook niet.

Wat maakt eigelijk een goed jaar? Weten we dat?

Een goed jaar is niet een jaar waar alles perfect gaat en naar je eigen zin, waar alles dat je probeerde gewoon lukte van de eerste keer en waar in feite geen verdere vooruitgang in zat. Een goed jaar is voor mij een jaar waar je eens een paar keer goed met je kop tegen de lamp loopt, we proberen het meestal te vermijden, maar dat lukt niet. Ik probeer dat niet te vermijden, ik zie het onder ogen en leer er gewoon van. Zo definieert een goed jaar zich voor mij, een jaar waar je -veel?- tegenslag hebt maar er toch ook iets uit kunt leren.

Zoiets werkt in feite enkel maar als je je er voor openstelt. Dat deed ik vroeger niet zo... Toen was het gewoon een "kutjaar" maar zonder eigelijke reden. Ik zeg niet dat het jaar niet beter of slechter kan, zeker niet. Maar om wat de stereotype kant op te gaan: Geluk is iets dat je zelf bepaalt en zelf controleert - dat doe ik nu, ik kan wel ongelukkig zijn om bepaalde dingen, maar daar verander je de zaak niet mee, toch?

Dus ja, geef mij voor 2013 maar nog eens zo'n "kutjaar" waar ik me meerdere keren kan mispakken en compleet onderuit gaan, ik zal er meer aan hebben dan aan een jaar waar alles zogenaamd "perfect" gaat.

Iedereen nog prettige feestdagen en geniet maar van je jaar!

Phoenyxar

City of Vice

Aangezien Vice City de laatste dagen en weken vaak voorbij kwam op het forum, in tegenstelling tot al die maanden, daarvoor kreeg ik weer eens de kriebels om het nog eens vast te pakken en uit te spelen. Niet de zogezegde nieuwe variant op de smartphone, maar nog de authentieke game op de PlayStation 2, gespeelt op een TV waarvan de leeftijd in decennia kan worden uitgedrukt. Nostalgie noemen we dat.

Het heeft ook wel wat, Vice City was mijn eerste GTA en ook mijn eerste ervaring met GTA. Het is deze game dus die mij het genre heeft ingesleurd, ik kan bijgevolg ook niet anders dan de game graag spelen en ik wil het ook goed vinden, echt goed. Zeven jaar later wil ik het ook weer zo goed vinden als toen ik het voor het eerste speelde. Maar toch, na enkele uren spelen...

Wat een ongelooflijke schijtgame is Vice City toch eigelijk? Dan heb ik het niet zozeer enkel over de graphics, die spreken voor zich, maar de gameplay is ronduit rampzalig, de besturing is zwakjes en de verhaallijn is gewoon afwezig. De physics zijn zowaar nog slechter dan die van GTA III, het aantal verschillende peds kan in tientallen worden uitgedrukt, van animaties had men blijkbaar ook nog geen verstand en ik zal mij maar niet uitspreken over de map zelf zeker?

En dat is wel best ironisch, want na enkele uren gefrustreerd dat spel spelen kom je even terug op het forum en zie je een nieuwe post in het "Beste GTA"-topic en raad eens? Jawel, weer iemand die komt vertellen dat hij Vice City de beste GTA vindt omwille van de ongelooflijke sfeer. Wel het blijft een mening natuurlijk, maar voor mij doet die sfeer het toch niet zo. Natuurlijk is er wel veel sfeer, maar je kan een game toch niet enkel beoordelen op dat? Hoe kan je het enkel over de sfeer hebben als Tommy kan doodgaan omdat hij niet eens fatsoenlijk van een motor kan afstappen? In een game waar je geen mogelijkheid hebt om de camera degelijk te besturen en richten is ook al uit den boze. Een game waar de glitches en bugs frequenter zijn dan het verkeer, daar kun je toch niet enkel op de sfeer vallen?

Maar ik geef wel toe, met een Oceanic langs Washington Boulevard cruisen met Crockett's Theme op de radio is wel één van de meest sfeervolle momenten die je in een GTA zult meemaken. Het is ook ergens wel begrijpelijk dat de game niet is uitgewerkt, gemaakt op 9 maanden en dan in een tijd waar 6 poly's echt wel genoeg waren om de impressie van een wiel te doen. Maar de tijden zijn nu wel anders en voor nu is het eigelijk eerlijk gezegt een schijtgame.

Ik ben misschien ook wel wat hard, want Vice City heeft te kampen met een geduchte tegenstand, je kunt de game ook niet vergelijken met iets anders dan een GTA en als we eerlijk zijn, binnen die vergelijking mag het dan nog zo hard zuigen als het kan, als we onze vergelijking wat verder trekken is het toch weer een geweldige game, gewoon omdat het een GTA is en eigelijk is dat feit op zich al een bewijs van zijn kwaliteit.

Phoenyxar

Verrassing

Hoewel dat Sinterklaas bij mijn Noorderburen al een dag eerder wordt gevierd, is 6 december hier de dag van cadeautjes en plezier. Het is ook wel best logisch dat onze 2 landen een aparte datum hebben voor dit feest, want we kunnen van onze Goedheilige man toch niet verwachten dat hij op dezelfde nacht zowel Nederland als België zou aandoen. Hoewel je de vraag kan stellen dat als iemand toch al heel Nederland wil rondtouren hij er ook niet even een stukje Vlaanderen bij kan meenemen?

Maar ja, dan is het ochtend en dan kan je je natuurlijk weer verwonderen aan wat je hebt gekregen, als je al iets hebt gekregen natuurlijk. Nou, hoewel ik wel dingen verzamel boeit mij dat eigelijk niet zo veel. Ik hecht totaal geen waarde aan materiële dingen dus eigelijk is deze feestdag meer een gemiste kans voor mij. Nee, eigelijk is dat fout. Ik hecht wel waarde aan materiële dingen, maar enkel als ze een sentimentele waarde hebben, de materiële kant interesseert mij niet.

Maar toch om even op die vraag terug te komen: "Wat heeft deze week mij nu daadwerkelijk gebracht?"

Wel, de tijd rond Sinterklaas is voor mij meestal een grote miserie, in tegenstelling tot de meeste andere mensen. Want het is de tijd van het jaar waar Haruhi zonodig zijn verjaardagsfeest moet vieren, zodat ik weer eens een manier mag verzinnen om op een zo kort mogelijke tijdsspanne zo diep mogelijk Nederland in te geraken. Maar het is het hem allemaal wel waard moet ik zeggen en zeker dit jaar. Het is voor mij al bijna een gewoonte maar het is eigelijk nog maar de tweede keer dat ik dit doe en bijgevolg ook vele malen leuker dan de eerste keer, want nu kende ik ook bijna iedereen die er rondliep.

Maar het heeft natuurlijk ook wel zijn negatieve kant allemaal, want als je vertrekt klinken nogal makkelijk de woorden: "Tot nog eens! Waarschijnlijk volgend jaar! Haha" en het kan natuurlijk aan mij liggen maar is dat niet wat jammer? Op Haruhi na zie ik al de mensen daar maar 1 keertje in het jaar en vreemdgenoeg "klikte het" dan ook nog eens vrij goed met velen daar. Maar dankzij de gigantische afstand en onze drukke door school-gecontroleerde leventjes zal ik ze dus niet meer zien, tot volgend jaar, zelfde plaats, zelfde tijd.

En ja, ik ben iemand die veel waarde hecht aan sentimentele en ongrijpbare dingen, dus ik vind dat echt jammer. Ik zou er graag geweldig veel geld voor neerleggen om dat elke week te laten plaatsvinden, maar dat gaat het hem niet zijn hè? Maar de week heeft mij wel nog wat anders gebracht van goede waarde voor mij. Zo ben ik eindelijk uit mijn kleine dilemma omtrent de voortzetting van mijn studierichting en zo heb ik met een vriendin, waar ik maanden geen contact mee heb gehad, weer eens de draad heropgepakt, het zij dan maar voorzichtig, maar er is terug contact. En dat vind ik allemaal vele malen interessanter en relevanter dan hopen cadeau's krijgen met deze feestdag, ik ga ook dit jaar mijn opleiding Burgerlijk Ingenieur waarschijnlijk opgeven om "maar" Germaanse te gaan doen en weet je wat? Ik voel me daar goed bij!

Ja ok, ik verspil dan misschien wel een jaar, hoewel ik daar persoonlijk wel niet zo over denk... Maar ik zal me daar wel veel beter bij voelen dan mocht ik dit voortzetten. Bijgevolg ontloop ik ook een job waar ik in potentie meer dan 3 keer zo veel zou kunnen verdienen als bij hetgene ik nu wil gaan doen... Maar wat is geld nu toch, welke waarde heeft het? Voor mij niks.

Phoenyxar

Boeieuh!

Het is zeer tekenend voor je blog als je al direct met je tweede item afwijkt van je oorspronkelijke vaste kernidee. Voor zover je natuurlijk van een kernidee kunt spreken na amper 1 miezerig item. Vandaag wijkt het wat af naar wat mij afgelopen week wel heeft beziggehouden, op een manier toch. Niet zozeer het thema zelf, maar meer de vraag of ik er over zou schrijven? Want er waren wel voortekenen, zo kwam ik erachter op de moment toen ik aan mijn eerste artikel bezig was en ik had nu éénmaal niet snel een ander geschikt onderwerp voor deze week, dus ik besloot om het toch maar te doen. Onder het motto van: "Als ik het kan schrijven, zullen jullie het ook wel kunnen lezen"

Maar wat gebeurde er dan vorige week? Ja, exact een week geleden. Wel, we kregen een telefoontje van de politie van Lubbeek. Als lezer kun je nu veel denken, waaronder: "Ze komen eindelijk die psychopaat die dit allemaal schrijft ophalen, yes!" Maar nee, het was niet voor mij. Het telefoontje was voor mijn vader, waar ik ironisch genoeg al meer dan 5 jaar niet meer bij woon.

Nu ben ik natuurlijk wel genoodzaakt om wat achtergrondinformatie te geven, anders raakt dit verhaal kant noch wal. In essentie komt het hier op neer: mijn vader is al sinds zijn 17 een alcoholverslaafde en eentje van het agressieve soort, hij heeft ondertussen al enkele processen achter de rug (tegen ons) en toen we er weg van waren was ik geweldig gelukkig. Maar mens zijnde ben je toch wel zo zwak om contact te houden met die persoon, gewoon "omdat het je vader is". Maar in tegenstelling tot vele andere alleenstaande mannen die mooi hun werk voortzetten en verder leven, heeft mijn vader de afgelopen 5 jaar op het kap van het OCMW geleeft, elke cent opgebrast die hij kon opmaken, elke kans die hem werd voorgedragen naar de filistijnen geholpen en nooit omgekeken naar de mensen rondom hem. Bijgevolg is er ook niemand van zijn verwanten die hem nog willen helpen, zelfs niet zijn eigen broers of zussen.

Om het verhaal dan nog compleet te maken leeft hij de afgelopen 2 maanden als zwerver in Leuven, waar ik nagenoeg dagelijks moet passeren als ik naar de universiteit ga, best cynisch eigelijk. Dan zit je op een universiteit en als je even nadenkt ben je momenteel zoon van een zwerver. Maar toch heeft hij altijd wel dat beetje geluk, want ook deze keer was er een naïeve goedwillige vrouw die voor hem een hotel wou betalen, hem schone kleren verzorgde en hem soms eten bracht. Nou hier begint mijn eigelijke onderwerp: de politie belde een week geleden om te melden dat diezelfde vrouw waar ik net over sprak, was opgegeven als vermist...

Op zo'n momenten is je verbeelding meester. Je hebt een compleet gebrek aan verdere informatie en dan ga je zelf maar scenario's verzinnen, de ene idioter en gruwelijker dan de andere. Niet dat ik iemand ben die er maar dan ook iets had gegeven om wat echt had gebeurt hoor, het boeide mij maar matig. Maar 4 dagen later was de pret volledig rond, want toen kregen we een telefoontje en toen was mijn vader opgepakt in Oostende. Het uiteindelijke verhaal was ook vele keren minder interessant dan je fantasie. In feite was er niets gebeurt hoor, die vrouw was maar vermist opgegeven omdat ze niet om had gemaalt om even te melden dat ze een week weg ging.

Maar natuurlijk kun je achteraf dan wel denken: "Wat een boeiende week zeg!" Wel het kan mij gestolen worden, dat 'boeiende' leventje zo. Geef mij dan maar een saai en interessant leventje. Dat lijkt een vrij vreemd combinatie, maar laat ik het zo zeggen: "Een manier van leven waar je zelf (of samen) toch enige controle hebt over wat er gebeurt en alle leuke gebeurtenissen zelf kunt invullen. Waar je niet alle controle hebt, maar waar de dingen je overkomen... En waar het de buitenwereld niks boeit." Dat is interessant en saai, dat zou ik willen. Mocht er dus ooit iemand tegen je zeggen dat je leven saai is en totaal niet boeit! Wacht even en denk na, wees niet beschaamd maar wees maar blij, wees gelukkig, want je gesprekspartner heeft klaarblijkelijk geen idee waar hij het over heeft, hij weet er de ballen van.

Phoenyxar

De Verkiezingen

Ja hoor, het einde van het jaar komt in zicht en we weten allemaal wat dat betekent. Langere nachten, sneller donker, Sinterklaas en de Kerstman nemen weer eens het risico om hun benen te breken tijdens hun jaarlijkse rondtocht over besneeuwde daken... En voor wie tijdens die prachtige periodes niets beters te doen heeft dan zich achter zijn scherm te vergapen aan een hoop lettertjes en cijfers zijn er de Forum Awards!

Even eerlijk, het eerste jaar dat ik op het forum zat en toen hoorde van de Awards was ik zoooooooo opgewonden, of toch in ieder geval verlangend naar een award. Niet dat ik er eentje verdiende maar gewoon omdat het toch leuk is om krijgen. Drie volledige jaren later heb ik nog geen award gezien en dan kun je wel concluderen dat ik ze ook daadwerkelijk niet zou verdient hebben.

Maar toch betrapte ik me er dit jaar weer op. Je ziet dat topic en denkt direct: "Hmm, ik wil een award." Het mag dan nog de meest idiote award van allemaal zijn, maar ik wil er eentje. Dan moet je ook niet snel wachten voordat je jezelf betrapt op het checken van het Nominatie-topic en elke post eens afsnuffelt of je naam er mogelijk tussen vermeldt wordt. Wanneer je dan een andere naam opmerkt op een plaats waar je wou dat jouw naam stond ga je al snel denken: "Wat heeft hij gedaan dat ik..." dat 2 seconden later vaak plaatsmaakt voor "Ooh ja dat... en dit ook... en als ik goed herinner dat ook en..." Wees maar eerlijk, we doen het allemaal wel. En daar is ook helemaal niks mis mee. Want zijn de awards er ook niet om een beetje competitie te creëren tussen de leden? Als je dat niet aantrekt, best. Maar vergeet niet dat competitie genoodzaakt is voor resultaat. Nee, dat is niet waar. Competitie is in feite niet nodig voor 'een' resultaat, maar wel voor een beter resultaat dan je anders zou uitkomen. En hoewel we het tegenwoordig nodig lijken te vinden om overal te ontkennen dat het ons iets kan schelen knaagt het toch aan ons hoor, we zijn competitiebeesten... Je wint, je verliest, het lijkt simpel. Er moeten altijd verliesers zijn, maar waarom verlies je? Omdat je iets verwacht of verlangt? Of omdat je niet won? Wel dan was je niet de beste kandidaat... Of toch? Want uiteindelijk wint degene met de meeste stemmen toch. En op een forum waar vele vriendschappen worden gesmeedt is het dan ook niet anders dan normaal dat het populairste lid in zijn gebied wint, toch? Dat is echter te kortzichtig. Dat populaire lid is ook maar populair geworden om een reden, het heeft zich moeten bewijzen en ontwikkelen om tot dat populaire statuut te komen en op die manier is het eigelijk toch de beste kandidaat... Lichtjes vreemd? Dat was ook wat me zo teleurstelde 3 jaar terug. Ik had niks en 'de anderen' wel en dat was niet eerlijk. Het was toen voor mij ook maar een simpel spel van 'ik' of 'de anderen' Dat was een competitie die ik op voorhand had verloren, ik verdiende die awards toen niet en mijn mentaliteit van toen ondersteunt die gedachte ook maar. Maar wat is er nu, 3 jaar later, anders aan die Awards dan toen? 'De anderen' blijven nog steeds tegenstanders, het is nog altijd mogelijk dat 'ik' geen enkele van die Awards win (uiteraard), wie zegt dat ik er deze keer wel één zou verdienen? Wel het verschil is misschien maar klein, maar deze keer kan ik geen Award verliezen. Ja dat leest u goed, ik kan niet verliezen! Niet dat ik zal winnen, nee hoor, maar in tegenstelling tot 3 jaar terug ben ik niet degene die iets verliest maar het zal 'de andere' zijn die er eentje wint en 'die andere' is in tegenstelling tot 3 jaar terug sowieso iemand die ik graag heb, een vriend, of hij die Award nu zou 'afsnoepen' of niet. Ondanks de competitiedrang die in ons schuilt en ons allen ergens toch wel doet verlangen naar zo'n Award zijn de Awards meer dan enkel een verzameling aan Avatars die worden uitgedeelt aan de zogenoemde beste kandidaten. Nee, het is een sociale actie van wederzijds respect waar we waardering uitdelen in de vorm van stemmen en waar de tegenstander het lid is waar je de volgende dag nog altijd tegen zult praten (en hopelijk feliciteren)

Tussen al die Awards door is het een test, een test om te kijken hoe goed we hier allemaal met mekaar omkunnen. Is dat niet mooi?

Phoenyxar

Phoeny's Prulwerk - Een Begin...

blog-0841898001353583175.jpgEen Begin...

Ja dan ben je een maand Megalid en dan denk je: "Laten we eens beginnen aan die blog, gewoon omdat het kan!"

Eerst moest ik een bombastische naam verzinnen. Na wat tijd gaf ik de hoop op en hield het maar bij een flauwe woordspeling en behield ik de bombastische namen maar voor de artikels zelf. Maar dan vraag je je toch direct af over wat je zou schrijven? Er zijn veel mogelijke onderwerpen, sommige wat beter dan de andere en na wat nadenken heb ik dan gekozen voor actualiteit, in al zijn vormen en om af te trappen heb ik gekozen voor forum-actualiteit: "De GTAForum Awards"

Maar waarom actualiteit? Ik had vrij veel kunnen kiezen en toch gewoon maar dit... Wel het is ook maar om er een woord op te plakken. Je kan actualiteit dan ook vrij ruim zien, van grote nieuwsgebeurtenissen tot kleine toevallige verwonderingen die soms toch wel tot dieper denken aanzetten. Daarom koos ik voor 'actualiteit' en ook gewoon omdat het altijd wel een mogelijk onderwerp kan opleveren, dat begint toch lekker. Dus wat zal ik met deze blog doen? Wel dat zal zichzelf maar uitwijzen, dat kan ik nu nog niet zeggen...